เข้าสู่ระบบบทที่หนึ่ง
สามีหนึ่งคืน
ชายหนุ่มเปลี่ยนใจ เดินกลับขึ้นไปในโรงแรมพร้อมกับหญิงสาว เขาจับเธอกระแทกลงบนเตียงขนาดใหญ่
ร่างบางพยายามจะหนีออกจากอ้อมกอดของอีกคน แต่หนีไม่พ้น ธีระรีบตามลงมาทาบทับ ริมฝีปากหนาพรมจูบไปตามกรอบหน้า เขาจุมพิตจนหญิงสาวครางฮือในลำคอ น้ำตาไหลไม่ขาดสาย
“ปล่อย” เธอร้องบอก แต่มีหรือที่อีกคนจะฟัง ตอนนี้อารมณ์โมโหกำลังคุกรุ่น
ร่างบางพยายามดิ้นแต่เพราะอยู่ใต้อาณัติของร่างหนา จึงดิ้นไม่หลุด ซ้ำอีกคนยังมีแรงเยอะกว่านั่นทำให้เธอต้องยอมแต่โดยดี
“แพรเกลียดพี่ธีร์”
“เกลียด? เมื่อกี้ยังบอกชอบพี่อยู่เลย พอจะเป็นสามี ถึงขั้นรังเกียจแล้วหรือ”
“อย่ามายุ่งกับแพร”
“อย่ามายุ่ง? แพรน่ะล่ะที่เข้ามายุ่งเรื่องของพี่กับพราว..ถ้าคนอื่นเขารู้ว่าพี่สาวอยากได้สามีคนเดียวกันกับน้องสาวจะว่าอย่างไร”
คำพูดนั้นกรีดแทงใจคนฟังจนเจ็บปวดร้าวรานไปหมด
ความรักก็เป็นเช่นนี้ ไม่เลือกสถานที่ ไม่เลือกคน แต่เธอไม่ได้ผิดที่แอบชอบเขา เธอไม่ได้ตั้งใจทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนยุ่งเหยิง ที่เป็นอยู่นี่อาจจะเป็นไปเพราะฤทธิ์เหล้า
“แพรไม่ได้อยากสามีคนเดียวกับพราว”
“โกหก”
“ไม่ได้โกหก”
“ไม่ได้โกหก? แต่จงใจเข้าหาพี่คืนก่อนงานหมั้นคืนเดียว ยอมรับเถอะ แพรคงอยากได้พี่มาก”
คำดูถูกนั้นทำให้หญิงสาวตบหน้าอีกฝ่ายจนหัน ธีระยิ่งโกรธยิ่งกว่าเดิม กัดปากร่างบางจนบวมช้ำไปหมด
“พี่จะสงเคราะห์ให้ก็ได้ แต่จำไว้นะ แพร พี่จะเป็นสามีเธอแค่หนึ่งคืน หลังจากพ้นคืนนี้ไป เราจะไม่มีอะไรให้เกี่ยวข้องกันอีก” สิ้นคำพูด ร่างสูงก็ประกบปากจูบ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามากระหวัดเก็บเกี่ยวความหวาน แพรวาพยายามดิ้นหนี แต่ลิ้นสากยังคงกวาดต้อนดูดดึงอย่างเอาแต่ใจ
ธีระไม่เคยเผยด้านนี้ให้คนอื่นเห็นมาก่อน ปกติเขาเป็นหนุ่มเรียบร้อยพูดน้อย ไม่คิดเลยว่าแค่อุบัติเหตุครั้งเดียวจะเปลี่ยนคนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ขนาดนี้
แพรวาหายใจไม่ออกได้แต่ขอร้องให้เขาปล่อย
ธีระยอมผละออกแต่โดยดี เขามองผลงานของตัวเองก่อนจะยิ้มพึงใจ มือหนาปลดเสื้อสายเดี่ยวสีขาวรัดรูปออก เผยให้เห็นชั้นในสีขาว สัมผัสร้อนคลึงอยู่บริเวณท้องก่อนเลื่อนขึ้นไปใต้บรา
แพรวาสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกคนทาบทับลงบนทรวงอก หญิงสาวเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ ถ้าเขาไม่ชอบเธอแล้วจะมาทำรุ่มร่ามใส่เธอทำไม ไม่มีเหตุผลเลย
ร่างสูงเคลื่อนใบหน้ามาสาละวนอยู่บนอกสวย เขาก้มลงเม้มเนื้อจนแพรวารู้สึกขัดเขิน ริมฝีปากร้อนดูดดึงปทุมถันขณะที่มืออีกข้างก็สัมผัสเต้าทรวงอ่อนนุ่ม
“อย่า” หญิงสาวร้องบอก ด้วยฤทธิ์เหล้าทำให้สติของเธอกระเจิด ไร้เรี่ยวแรงขัดขืน เธอรู้สึกดีมากจนครางในลำคอ ธีระได้ใจรุกคืบมากขึ้นไปอีก ยิ่งเห็นใบหน้าสวยแดงเพราะอารมณ์สวาท ยิ่งทำให้เลือดเนื้อของหมอหนุ่มสูบฉีด
เขาขยำหน้าอกนุ่ม ฟอนเฟ้นจนหญิงสาวรู้สึกสุขสม ใบหน้าหล่อเคลื่อนลงต่ำ แหวกแพนตี้ตัวน้อยออก ก้มลงชิมความหอมหวานในวัยสาว แพรวาถึงขั้นผลักหัวเขาออกเมื่อความรู้สึกประหลาดค่อย ๆ ตีตื้นขึ้น
“อื้อ” เสียงครางนุ่มบิดเร่าของคนใต้ร่างปลุกอารมณ์กระสันให้กับคนเบื้องบน แพรวาสวยมาก ยิ่งไร้เสื้อผ้าปกปิดร่างยิ่งสวย อกอวบกับใบหน้างาม ผิวพรรณนวลเนียนไร้จุดด่างพร้อย ทั้งหมดสามารถทำให้เขาพอใจได้ไม่น้อย
“พอแล้ว” เธอร้องบอกเมื่อเขาปรนเปรอด้วยลิ้น สัมผัสเสียวตรงท้องน้อยทำให้สติพร่างพราย ธีระชำแรกลิ้นเข้าไปในโพรงถ้ำก่อนจะดูดดึงขบเม้มชิมหยาดน้ำ หญิงสาวพยายามจะหุบขาเข้าแต่หมอหนุ่มจับขาเธอแยกออก ก่อนจะไล้ชิมหยาดน้ำหวานจนอิ่มหนำสำราญ
แพรวากระตุกเกร็งเมื่อถึงฝั่งฝัน เธอพยายามจะลุกหนี แต่คนเบื้องบนจับขาไว้ เขาพลิกตัวหญิงสาวให้หมอบคว่ำลงก่อนจะถอดกางเกง นำแก่นกายไปจ่อที่ช่องทางรัก
“อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะคะพี่ธีร์”
เขาบ้าแล้วอย่างไร
ตอนนี้ธีระปวดแก่นกายไปหมด ไม่เห็นวิธีไหนจะดับความร้อนรุ่มในใจได้ นอกจากได้รักแพรวา หญิงสาวอายจนแทบมุดแผ่นดินเมื่ออีกคนค่อย ๆ สอดความเป็นตัวตนเข้าไปข้างใน
“เจ็บ เอาออกไปนะ” เธอร้องบอก มือข้างหนึ่งจับผ้าปูที่นอนไว้ขณะที่อีกข้างพยายามผลักเขาออก
“อยู่นิ่ง ๆ สิแพร ให้พี่ได้รักแพรก่อน” เขากระซิบข้างหู ทำเอาขนแขนลุกชันไปหมด
“ไม่เอา ปล่อย อ๊ะ!” หญิงสาวร้องเสียงดังเมื่อชายหนุ่มขยับเข้ามาในตัวเธอ เลือดไหลลงบนผ้าปูที่นอน น้ำตาหยดหนึ่งหล่นร่วงบนมือ
เจ็บมาก..
ไม่คิดเลยว่าจะเจ็บอย่างนี้
ครั้งแรก ต้องเสียให้กับว่าที่สามีของน้องสาวงั้นหรือ
แย่จริง ๆ
เหมือนหมอหนุ่มจะรู้ว่านี่เป็นครั้งแรก เขาจึงเบามือเป็นพิเศษ ร่างหนาแช่แก่นกายค้างไว้ ตั้งใจจะปลอบประโลมอีกคนไม่ให้รู้สึกกลัว แพรวาน้ำตาไหลร่วงเป็นสาย ไม่คาดคิดเลยว่าตนเองจะได้ทำเรื่องแบบนี้กับคนที่เธอทั้งรักทั้งชัง
หลังจากชำแรกตนเข้าไปในช่องทางสีสวย ร่างสูงก็ขยับสองสามที
เมื่อแน่ใจว่าได้ที่แล้วเขาก็ค่อย ๆ ขยับเข้า-ออกช้า ๆ แพรวาหวีดเสียงสูง ทั้งอายทั้งเจ็บ ธีระไม่เคยนอนกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เขาตั้งใจจะมอบครั้งแรกของตนให้กับพราวลดา ไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงใต้ร่างจะเป็นพี่สาวของคนรัก
แพรวาชอบเขาตั้งแต่ตอนไหนไม่อาจทราบ
มันน่าหงุดหงิดตรงที่ชายหนุ่มเพิ่งมารู้ความจริงข้อนี้จากปาก เจ้าตัวเป็นสาวสวยและเป็นที่หมายปองของหนุ่ม ๆ มาตลอด กระนั้นร่างเล็กไม่ได้แสดงออกให้เขารู้ถึงความในใจ ประกอบกับพราวลดาเป็นฝ่ายบอกความในใจก่อน เขาจึงพึงใจน้องสาวมากกว่า มารู้ก็ตอนที่สายไป สายเกินจะควบคุม
เมื่อคิดถึงตรงนี้ นัยน์ตาหนุ่มก็เริ่มดำขลับขึ้น มีแววลุ่มลึกในดวงตาขณะไสกายเข้า-ออกร่างตรงหน้า
ธีระไม่เคยเปิดเผยด้านนี้ให้ใครได้เห็น เขาใช้ชีวิตเป็นหนุ่มแสนสุภาพ มีคนมาชอบเขามากมาย และเขาก็แค่เลือกคู่ที่เหมาะสมกับตัวเองเมื่อเวลามาถึง คนไข้ทั้งโรงพยาบาลแทบจะเรียกเขาว่าเทพบุตร แต่พออยู่ต่อหน้าแพรวา เขากลับอยากเปิดเปลือยความต้องการอันหยาบโลน เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับพราวลดามาก่อน
เสียงหวานของหญิงสาวดังออกมาเป็นระยะ ๆ เขาจับเธอพลิกหงายก่อนจะสอดประสานมือ แพรวาหลับตาพริ้ม ไม่กล้ามองหน้า เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังขึ้น ความหยาบจากท่วงท่าทำให้หญิงสาวไม่กล้ายอมรับความจริง ได้แต่ส่ายหน้าไปมา
เธอทั้งรู้สึกดีและรู้สึกสุขสม
แอร์เย็นที่กระทบผิวกลับทำให้อุณหภูมิร้อนในห้องนี้พุ่งขึ้นสูง หญิงสาวรู้ว่าเขาไม่ได้ใส่ถุงยาง เธอกระดากปากเกินกว่าจะเอ่ยเตือนและต่อให้เอ่ยเตือน อีกคนคงไม่ฟัง ขึ้นชื่อว่าเป็นคุณหมอหนุ่มที่เอาแต่ใจแล้ว หากอยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากทำอะไรก็ได้ทำ
ความเสียวสะท้านทะยานขึ้นสูง เธอรู้ว่าไม่ควรรู้สึกแบบนี้กับว่าที่สามีของน้องสาว แต่อีกใจหนึ่งกลับสุขสมกับสิ่งที่เขาปรนเปรอให้ ธีระดูจะเก่งในเรื่องพวกนี้ ถึงทำให้เธอเสร็จได้อย่างง่ายดาย
เสียงสบถดังขึ้นเป็นระยะ ๆ มือหนาเสยผมขณะกระแทกกระทั้น พายุพิศวาสดำเนินไปร่วมค่อนคืน จนกระทั่งฟ้าใกล้สางจึงยุติลง
เวลาตีสี่ กิจกรรมรักหยุดลง
บนเนื้อตัวหล่อนเต็มไปด้วยรอยดูดเม้ม ท่อนล่างเจ็บปวดจนลุกไม่ขึ้น
หญิงสาวร้องฮือในลำคอขณะพยุงตัวเองให้ลุกจากเตียง น้ำสีขาวขุ่นไหลออกจากช่องทางลงเปรอะเปื้อนเตียง แพรวาทำหน้าข่มความเจ็บ ค่อย ๆ แต่งตัวอย่างเงียบ ๆ
คนข้างกายหายไปไหนแล้วไม่อาจรู้ เธอแค่รู้ว่าเตียงยุบตอนเขาลุกออกไป พอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้จะมีงานหมั้นที่บ้านอีกคน ใบหน้าสวยก็เศร้าลง
“ฮึก..ฮึก..ฮือ” หญิงสาวร้องไห้ออกมาช้า ๆ เจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจที่ต้องยอมมอบกายให้กับคนที่รัก
หลังจากรวบรวมสติ แพรวาก็สวมใส่เสื้อผ้าแล้วเรียกแท็กซี่กลับบ้านในชั่วโมงถัดมา
เมื่อมาถึงบ้านและแผ่นหลังสัมผัสกับความอ่อนนุ่มของเตียง แพรวาก็ร้องไห้ออกมาอีกระลอกหนึ่ง
มือเรียวกำแผงยาคุมไว้ในมือก่อนร่างกายจะสั่นระริก
ถูกคนรักรังแกไม่พอ วันต่อมาคนรักยังหมั้นหมายกับน้องสาวของตัวเอง เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเสียจริง ๆ
เธอกินยาคุมทั้งน้ำตาแล้วหลับไป ตั้งใจจะหลับยาวเพื่อให้พ้นวัน ๆ หนึ่ง
อีกด้านหนึ่ง
งานหมั้นถูกจัดอย่างเงียบ ๆ รู้กันภายในครอบครัว พราวลดาสวมชุดไทย ดูสวยงาม
ในขณะที่ธีระเพิ่งจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ในใจเขารู้สึกหนักอึ้งไปหมด ทราบดีว่าต้องเข้าพิธีหมั้นกับน้องสาว ในใจหนึ่งกลับคิดเป็นห่วงใบหน้าหวาน ป่านนี้ตื่นมาไม่เจอเขาจะเป็นอย่างไร จะกลับจากโรงแรมได้ไหม มีใครทำมิดีมิร้ายอะไรหรือเปล่า
ใจชายหนุ่มดูไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แม้กระทั่งคู่หมั้นยังจับสังเกตได้
“พี่ธีร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
“ไม่มีอะไร” เขาบอก บอกทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าตนเองคิดถึงเรื่องอะไรอยู่ เขานอกใจเธอทั้งที่รู้ว่าพิธีหมั้นกำลังจะจัดขึ้นและแขกเหรื่อก็มารออยู่หน้าบ้านแล้ว พราวลดามีท่าทีสงสัย
“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ ทำไมพี่ธีร์ถึงทำหน้าเครียด”
เกิดความเงียบขึ้นภายในห้อง และนั่นทำให้สาวเจ้ารู้สึกไม่ดี “พี่ธีร์ มีอะไรบอกพราวได้เสมอเลยนะคะ”
“พี่แค่อยากใช้เวลาทบทวนอะไรบางอย่างเงียบ ๆ น่ะ พราวออกไปรอพี่ข้างนอกก่อน” เขาบอกออกมาตามตรง พราวลดาพยักหน้ารับ
“ได้ค่ะ” เธอตอบรับ
เรื่องแพรวารบกวนจิตใจเขามากจริง ๆ ตัวอยู่กับน้องสาวแต่ใจไปคิดถึงพี่สาว เขาไม่อยากทำตัวเป็นพวกเจ้าชู้ อยากให้แน่ใจไปเลยว่าอะไรเป็นอะไร
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว...จะให้ยกเลิกงานหมั้นก็ดูจะเป็นการเสียมารยาทต่อแขกที่มาร่วมงาน
ตฤณมาถึงงานหมั้นในช่วงท้ายของงาน เขาเห็นน้องชายมีสีหน้าเคร่งเครียดก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น
ได้ยินมาว่าแพรวาออกไปกับธีระเมื่อคืน เขาก็นึกว่าอีกคนคงจะมาส่งเธอถึงบ้าน แต่เมื่อไปหากลับได้ยินคนอื่นพูดกันว่าแพรวากลับถึงบ้านในตอนเช้า ท่าทางไม่ดี
เขาขึ้นไปดูถึงห้องก็เห็นแผงยาคุมข้างหัวเตียง
ถ้าให้ปะติดปะต่อเรื่องราว ตฤณก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่แค่ไม่อยากให้มันเป็นอย่างที่ตัวเองคิด
หลังจากงานหมั้นสิ้นสุดลง ธีระก็ขอตัวออกไปจากงานทันที เขาตั้งใจจะไปบ้านของหญิงสาวเพื่อดูว่าเป็นอย่างไร
ร่างสูงค่อย ๆ เดินขึ้นไปบนบ้าน เปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นร่างบางนอนหลับตาพริ้ม ข้างโต๊ะหัวเตียงมีแผงยาคุมที่กินแล้ววางไว้พร้อมน้ำ
ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเป็นห่วงคนไข้แบบสุดกู่ อยากโทษตัวเองที่เป็นสาเหตุให้เธอต้องกินยาคุม แต่อีกใจก็ไม่อยากลงโทษตัวเอง
ในเมื่อหญิงสาวอยากเข้าหาเขาเอง การให้ในสิ่งที่เธออยากได้ก็ถือว่าถูกไม่ใช่หรือ
ขณะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของอีกฝ่าย คนบนเตียงก็สะดุ้งแล้วลืมตาตื่นขึ้น เธอร้องออกมาแผ่วเบาเพราะรู้สึกเจ็บสะโพก เมื่อหันมาเห็นคนที่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งคืน แพรวาก็สะดุ้งจนกระถดตัวหนี
“พี่ธีร์”
นัยน์ตาคมคล้ายอยากจะพูดอะไร แต่อีกคนรีบกระถดไปอีกฝั่งของเตียง
“เอายาคุมมาไว้ตรงหัวเตียงแบบนี้ อยากให้คนอื่นรู้ว่ามีอะไรกับพี่?”
หลังจากใช้เวลาอยู่ที่สนามบินนานหลายวัน วันที่ตุรกีส่งเครื่องบินมารับก็มาถึง ทั้งหมดได้ขึ้นเครื่องบินลำใหม่รวมถึงกัปตันด้วย ข่าวเครื่องบินตกได้รับรายงานไปทั่วโลก ทางการตุรกีได้ขอความร่วมมือจากหน่วยงานอื่นส่งคนมาเก็บกู้ซากเครื่องบิน กล่องดำคือตัวที่บันทึกเรื่องราวทั้งหมด สภาพเครื่องที่ถูกขีปนาวุธจากอิสราเอลโจมตีเป็นตัวยืนยันได้ถึงความโหดร้ายของสงคราม ปัญหาความไม่ลงรอยกันยังคงคุกรุ่นในโลก รอคอยวันที่สันติภาพจะหวนคืนมา แม้ไม่รู้ว่าบทสรุปของอิสราเอลและปาเลสไตน์จะเป็นอย่างไร แต่ก็ได้แต่หวังว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดี ขึ้นชื่อว่าสงครามย่อมนำการสูญเสียครั้งใหญ่มาให้ สูบเลือดฉีกขวัญกำลังใจของคนให้ป่นปี้ไม่มีชิ้นดี พริมโรสได้แต่ส่งกำลังใจให้อย่างเงียบ ๆ รอคอยวันที่เรื่องเลวร้ายนี่จะจบลง แม้สายการบิน BangkokFly จะส่งเงินและคนมาเยียวยาความเสียหายที่เกิดขึ้น แต่ก็จำเป็นจะต้องใช้เวลาเยียวยาร่วมด้วย เหตุการณ์เครื่องบินตกนั้นสร้างความกังวลให้กับผู้โดยสาร บางคนก็อาจจะยังติดอยู่ในฝันร้ายว่าโดนโจมตีซ้ำ ๆ บางคนก็ไม่อาจมองอิสราเอลว่าเป็นพันธมิตรได้อีก หลากหลายความคิ
ไม่รู้ว่าใช้เวลาอยู่ที่ร้านอาหารนานเกินไปหรือเปล่า พอทั้งหมดกลับเข้ามายังที่พักก็ไม่เห็นภาวินแล้ว เห็นเพียงแต่กลุ่มคนที่ไปออกันหน้าตึกเท่านั้น พริมโรสรู้สึกสงสัยจึงเดินเข้าไปหาฝูงชน คาร์ลเดินต่อท้าย ส่วนแอมแปร์กับลิเซ่ก็จูงมือเข้าไปสอบถาม “กำลังมุงอะไรกันหรือคะ ขอดูด้วยสิ” ลิเซ่ถามขึ้น ผู้หญิงตรงหน้ามีสีหน้าหวาดผวา ชี้ไปยังด้านบนตึกชั้นที่สาม ทุกคนแหงนหน้ามองพร้อมกันพอเห็นภาวินนั่งห้อยขาอยู่ตรงระเบียง ทั้งหมดก็ตกใจรีบร้องปราม “ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ รีบเข้าไปข้างในเร็ว เดี๋ยวจะตกเอาได้นะ” แอมแปร์ตะโกนบอก ภาวินเริ่มร้องไห้ หยดน้ำใสทะลักออกมาจากนัยน์ตา ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงราวระเบียงชั้นสามของโรงแรม กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “ฉันติดเชื้อ HIV ไม่รู้จะอยู่ในโลกนี้ไปทำไม ฮือ” น้ำใสไหลออกตา มีเพียงความเงียบในช่วงบ่ายเป็นเพื่อน ทุกคนได้แต่ตะลึงไม่รู้จะตอบอย่างไร พริมโรสชะงักก่อนทำใจกล้าพูดขึ้นมา “พี่ภาวินลงมาคุยกันดี ๆ ก่อนเถอะค่ะ” เธอร้องขอ ไม่นึกว่าการไปเที่ยวในช่วงเช้าแล้วไม่มาดูแลแค่พักหนึ่งจะทำให้อีกคนนึกอยากจะลาโลก “ฉันไม่มีค
เพราะอีกไม่กี่วัน เครื่องบินจะมารับในเขตลาร์นากา ทั้งหมดจึงต้องย้ายไปพักในเมืองใหม่ พอเข้ามาในไซปรัสใต้แล้ว จะได้กลิ่นของอารยธรรมกรีกชัดเจนมากกว่าตุรกี เทคโนโลยีรวมถึงตึกรามบ้านช่องก็ทันสมัยมากขึ้น ตึกสูงระฟ้าและชายหาดที่เต็มไปด้วยผู้คนทำให้ทั้งหมดรู้สึกครื้นเครง ลาร์นากาเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่สามของเกาะไซปรัส มีรีสอร์ตและสนามบินที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะคือสนามบินนานาชาติลาร์นากา หลังจากอพยพผู้คนมาที่ลาร์นากาได้แล้ว พริมโรสก็คิดว่าจะไปท่องเที่ยวชายหาดให้ผ่อนคลายกับเพื่อนเสียหน่อย มีลิเซ่ แอมแปร์และคาร์ลที่ไปด้วยกัน ส่วนภาวินนอนอยู่ในที่พักเพราะต้องการรักษาตัว ชายหาดสีเหลืองทองทอดยาวไปไกล ร้านรวงใกล้บริเวณชายหาดดูคึกครื้น หญิงสาวถ่ายรูปผู้คนที่เดินขวักไขว่พร้อมทั้งถ่ายตัวเองกับเพื่อนไปด้วย แดดอ่อน ๆ ในช่วงเช้าพาให้จิตใจผ่อนคลาย มองออกไปที่ชายหาดจะเห็นผู้คนมาอาบแดดและนอนอยู่ใต้ร่ม พริมโรสเดินเข้าไปซื้อแว่นกันแดดในร้านค้าพร้อมกับซื้อหมวกมาด้วย ทั้งสี่คนได้ช็อปปิ้งในร้านค้าท้องถิ่นและคิดว่าอยากจะหาอะไรกินรองท้องสักหน่อย คาเฟ่ห
พริมโรสมาให้ปากคำตำรวจที่สถานีตำรวจในวันรุ่งขึ้น กระบวนการทั้งหมดเป็นไปตามที่เธอต้องการ รูปที่เธอวาดมีผลอย่างมากในการตามหาตัวโจร ตำรวจท้องถิ่นกล่าวขอบคุณที่มีส่วนช่วยในเรื่องการสืบหาตัวตนผู้ร้าย คาร์ลเองก็ดูจะสนใจช่วยเหลือเธอเป็นพิเศษ เขาจำทะเบียนรถของคนร้ายได้ จึงช่วยให้เบาะแสกับตำรวจ ส่วนแอมแปร์ก็จำยี่ห้อของรถได้ ทั้งสามคนจึงมีส่วนช่วยเหลือตำรวจในการให้การ กว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบชั่วโมง พอพวกเขาทั้งสามคนออกมาก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงพอดี “เอ้อ นี่ฉันได้ข่าวว่าภาวินป่วยแหละ” แอมแปร์บอก หญิงสาวถึงกับนิ่งไป ไม่คิดว่าอีกคนจะมาป่วยตอนเครื่องบินตก “แล้วกินยาหรือหาหมอหรือยัง” “ไปหาหมอวันนี้นี่ล่ะ ยังไม่กลับเลย” คาร์ลพูดเสริม “เหมือนจะมีไข้ อ่อนเพลียแล้วก็ผื่นขึ้นนะ” “อย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้นเรากินข้าวเที่ยงกันแถวนี้ก่อนแล้วค่อยไปหาเขาที่โรงพยาบาลกันไหม” ร่างบอบบางเสนอแนะ ทุกคนพยักหน้ารับ อาหารเที่ยงวันนี้เป็นปลาทอดกับของทอด รวมไปถึงผลไม้ ทั้งสามคนกินข้าวไปด้วยพร้อมกับดูข่าวไปด้วย สายการบินเริ่มออกมาตรการให้ระว
รถเก๋งวิ่งผ่านถนนในชนบทเข้าสู่ตัวเมือง เป็นเวลาหลายชั่วโมงที่รถคันนี้ไม่ได้จอดแวะที่ไหนนอกจากปั๊มน้ำมัน พริมโรสรู้สึกดีที่วัยรุ่นสองคนนี้ช่วยเธอไว้ ระหว่างทางเลยไม่ลืมขอบคุณที่ช่วยเหลือตน หญิงสาวทั้งสองกลัวเธอจะหิวเลยลงไปซื้ออะไรมาให้กิน เพราะตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว มีเพียงแสงไฟจากหน้ารถกับความเงียบงัน หญิงสาวเลยเปิดเพลงในรถให้เป็นเพื่อนร่วมทาง “น่าจะไปถึงนิโคเซียอีกชั่วโมงหนึ่งเลยน่ะค่ะ” พวกเธอสองคนร้องบอก พริมโรสพยักหน้ารับ ขอแค่อยู่ห่างจากพวกโจรนั่นได้ก็เป็นพอ รอบข้างไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่าและบ้านเรือนรายล้อม พริมโรสรู้สึกเหนื่อยจากการเดินทาง ไม่นานนักก็ผล็อยหลับไป รถเคลื่อนเข้ามาถึงในตัวเมือง เริ่มมีไฟจากถนนรวมถึงแสงสว่างมาให้เห็นเป็นระยะ ๆ “ฉันว่าสถานีตำรวจน่าจะปิดแล้วล่ะค่ะ” คนขับรถบอก “งั้นพาฉันไปที่สนามบินในเมืองได้ไหมหรือคะ ฉันพักอยู่โรงแรมแถว ๆ นั้น” พริมโรสเช็ดน้ำตาแล้วร้องขอ อีกฝ่ายพยักหน้ารับ ในเมื่อไม่มีทางให้ไปเพราะสถานีตำรวจปิดแล้ว สิ่งที่พวกเธอจะมุ่งไปก็คือสนามบิน “ฉันมีเพื่อนอยู่ที่โรงแรมน่ะค่ะ แต่พร
“ปล่อยฉันไปนะ!” พริมโรสกรีดร้องลั่นรถ หวังให้โจรลักพาตัวปล่อยเธอไป พวกมันรีบหาผ้ามาอุดปากแล้วบอกให้นั่งนิ่ง ๆ “ยัยนี่พูดตุรกีได้ ดีจริง” โจรบอก พริมโรสรีบเอาผ้าออกจากปากแล้วเปิดประตูเตรียมจะหนีทันที แต่ชายฉกรรจ์สองคนรั้งตัวเธอเอาไว้ “อยู่นิ่ง ๆ ” หนึ่งในพวกนั้นพูด ขับรถพาเธอออกนอกตัวเมืองไป จุดมุ่งหมายอยู่ที่ไซปรัสเหนือ เพราะพวกนี้เป็นโจรที่รัฐบาลไซปรัสใต้กำลังตามตัว มันอาศัยช่องโหว่จากการข้ามดินแดนเป็นหลัก ด้วยเชื่อว่ารัฐบาลจะหาพวกมันไม่เจอหากข้ามดินแดนมาที่ไซปรัสเหนือ พริมโรสแม้จะลงรถไม่ได้แต่ก็คอยสังเกตว่ารถขับผ่านอะไรบ้างและกินเวลาไปนานเท่าใด พวกมันขับรถพาเธอมายังกระต๊อบใกล้บริเวณชายฝั่ง สองในสามคุมตัวเธอมาก่อนบังคับให้เขาไปนั่งในห้องอับชื้น เต็มไปด้วยรา “ดีจริงที่พวกเราลักพาตัวยัยเอเชียนี่มา...ถ้าเราฆ่ามันตาย รัฐบาลคงเอาผิดอะไรเราไม่ได้” หนึ่งในนั้นบอก “แต่ยัยนี่มันพูดภาษาตุรกีได้ไม่ใช่หรือ ไม่กลัวหรืออย่างไร” “พูดได้ก็ดีสิ จะได้เจรจาง่าย ๆ ” “เอ้า ให้ยัยนี่โทรหาแฟนสิ บอกว่าต้องการเงินสองล้







