คุณชายเจ้าสำราญ

ณ หอชมพิรุณ ภัตตาคารหรูหราประจำเมืองหลวงแห่งแคว้นต้าช่ง สถานที่ที่กลิ่นอายความมั่งคั่งฟุ้งกระจายปะปนไปกับเสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อม หากแต่อบอวลไปด้วยเล่ห์กลและข่าวลือที่แพร่สะพัดรวดเร็วดั่งสายลม

เสิ่นมู่หราน คุณชายผู้สูงศักดิ์ทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่ฉายชัดถึงความรำคาญกึ่งเหยียดหยาม

"วันมะรืนนี้เจ้าต้องติดตามข้าไปเฉิงอัน เตรียมตัวเสียให้พร้อม... แต่งเนื้อแต่งตัวให้สวยเข้าไว้ อย่าได้ทำตัวซอมซ่อจนข้าต้องขายขี้หน้าคนอื่น"

ซูฉีในร่างคุณหนูผู้แสนอ่อนหวานก้มหน้านิ่ง เสียงของนางแผ่วเบาราวกับแมลงหวี่บิน "ข้าคงดูดีได้เพียงเท่านี้... ด้วยต้นทุนที่มีจำกัด ข้าไม่อาจสรรหาอาภรณ์ชุดใหม่ที่หรูหรางดงามยิ่งกว่านี้ได้หรอกเจ้าค่ะ"

เสิ่นมู่หรานแค่นหัวเราะในลำคอ ราวกับคาดเดาความขัดสนของนางได้อยู่แล้ว เขาล้วงถุงเงินจากแขนเสื้อโยนลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังปัง

"หนึ่งพันตำลีง... เอาไปเสีย แล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า ข้าจะไปสนามม้า อย่าได้ตามไปเซ้าซี้ให้ข้าต้องหมดความสำราญ"

เขาโบกมือไล่นางราวกับขับไล่ฝูงยุงรำคาญใจ ซูฉีทำท่าโอนอ่อนตามหน้าที่ นางถอยห่างออกมา แต่ไม่ได้จากไปจริงดังที่เขาคาดหมาย นางเลี่ยงหลบไปอยู่หลังฉากกั้นผ้าไหมปักลวดลายนกยูงอย่างเงียบเชียบ

นางรู้ซึ้งแก่ใจว่าเสิ่นมู่หรานหาได้มีความเสน่หาต่อนางไม่ เขาเพียงแค่ต้องการเครื่องประดับ ที่ดูดีไว้ใช้อวดอ้างภาพลักษณ์ของตนเท่านั้น

ขณะที่ซูฉีเร้นกายอยู่ในเงามืด เสียงบทสนทนาจากอีกด้านของฉากกั้นก็ดังเล็ดลอดออกมา

"สหายรัก... เจ้าคิดจะพานางกลับเฉิงอันจริงๆ หรือ?" คุณชายเหยียนเกอ สหายสนิทของเสิ่นมู่หรานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังขา

"ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น" เสิ่นมู่หรานตอบพลางรินสุราลงจอก "ข้าจะพานางกลับไปไหว้ท่านพ่อท่านแม่ที่บ้านสกุลเสิ่น"

"อย่าบอกนะ..." เหยียนขมวดคิ้ว "ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงกลอุบายที่ใช้ประชดประชันแม่นางหว่านหว่าน?"

เสิ่นมู่หรานแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาคมปลาบดุจใบมีด

"หึ... กับหว่านหว่าน ข้าคบหามานานนับปี ไม่เคยแม้แต่จะพาเข้าจวน ไม่เคยคิดจะเปิดตัวต่อหน้าผู้ใหญ่ แต่กับซูฉี ข้าคบหาได้เพียงเดือนเดียวก็พานางเข้าบ้านเสียแล้ว... ถ้าหากหว่านหว่านเห็นเข้าคงอกแตกตายเป็นแน่ เจ้าว่ามันน่าสะใจไหมล่ะ?"

"เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?" เหยียนเกอลดเสียงลงต่ำ

"สกุลเสิ่นเคร่งครัดจารีตประเพณี... เจ้าไม่กลัวถูกจับคลุมถุงชนมัดมือชกเข้าหอจนถอนตัวไม่ขึ้นหรืออย่างไร?"

เสิ่นมู่หรานแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะดังกังวานด้วยความลำพองใจในอำนาจ

"เจ้าอย่าได้กังวลเกินเหตุ... ทางบ้านข้าน่ะหรือ? พี่ชายข้าเป็นใหญ่ที่สุดในตระกูลเสิ่น เขาทั้งเกลียดชังและขยะแขยงผู้หญิงเห็นแก่เงินเสียยิ่งกว่าสิ่งใด ซูฉีผู้นี้... นางคือตัวแทนของสิ่งที่เขาเกลียดเข้าไส้ ไม่มีวันเสียหรอกที่คนอย่างเขาจะยอมรับผู้หญิงโง่งมไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นนี้เป็นน้องสะใภ้"

ที่หลังฉากกั้น...

“ข้ากับเจ้า ต่างก็โง่งมพอ ๆ กัน... เสิ่นมู่หราน”

ซูฉีเพียงคลี่ยิ้มบาง นิ้วเรียวของนางบีบถุงเงินพันตำลึงในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่งามคมกริบดุจปลายมีดที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้ม

นางมิใช่คนโง่งมอย่างที่พวกเขาตราหน้า และเสิ่นมู่หรานก็มิใช่ผู้ควบคุมโชคชะตาเพียงหนึ่งเดียว... แท้จริงแล้ว ความสัมพันธ์ของนางกับเขาก็เป็นเพียง ผลประโยชน์ที่ต่างฝ่ายต่างตักตวง มิใช่ความรักใคร่หลงใหลอย่างที่เขาเข้าใจ

ภาพเหตุการณ์เมื่อหนึ่งเดือนก่อนย้อนกลับมาในห้วงคำนึง

ณ สำนักศึกษาซีฮัน

เสิ่นมู่หรานที่เพิ่งระเบิดอารมณ์ใส่คุณหนูหว่านหว่านจนใบหน้าบึ้งตึง เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงเข้าหาซูฉีที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินทางกลับบ้าน ดวงตาของเขากวาดมองร่างที่ดูซูบซีดของนางด้วยความนึกสนุก

"คนสวย... เจ้ายินดีจะคบหาดูใจกับข้าหรือไม่?"

คำพูดหยอกเย้าของคุณชายเจ้าสำราญที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายของความพยศเย่อหยิ่งพุ่งเข้ากระทบโสตประสาทนาง

ซูฉีกวาดสายตามองเขาตั้งแต่ปิ่นหยกเนื้อดีที่ปักอยู่เหนือศีรษะ ใบหน้าอันหล่อเหลาไปจนถึงอาภรณ์แพรพรรณราคาแพงลิบลิ่ว ทั้งเนื้อทั้งตัวเขามีแต่คำว่า หรูหราเลิศเลอ ที่กระจายตัวอยู่ทั่วทุกกระเบียดนิ้ว

ก่อนจะก้มมองสภาพของนาง... เสื้อผ้าอาภรณ์แบบพื้น ๆ ค่อนไปทางซอมซ่อ ร่างกายที่ผอมบางเหมือนกิ่งไม้แห้งที่ใกล้จะหักโค่นในฤดูหนาว