ฝันบนเรือ

ฉับพลันนั้น คำพูดของท่านหมอช่งก็ดังสะท้อนขึ้นในหัวของซูฉีราวกับเสียงระฆังมรณะ

'ซูฉี อาการป่วยของแม่เจ้า หากไม่รีบใช้โสมแดงร้อยปีสกัดเป็นยาฟื้นฟูร่างกายภายในสามสัปดาห์ เห็นทีชีวิตนี้คงไม่อาจยื้อไว้ได้อีกแล้ว'

'ท่านหมอ ข้าต้องใช้เงินเท่าไหร่เจ้าคะ ทั้งค่าโสม ทั้งค่ารักษาพยาบาลทุกอย่าง?'

'คำนวณคร่าวๆ อย่างน้อยก็ไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นตำลึง'

คำว่าหนึ่งหมื่นตำลึงนั้นหนักอึ้งดุจขุนเขา เงินเก็บทั้งชีวิตของนางยังห่างไกลจากความจริงนั้นราวฟ้ากับเหว นางทำงานหามรุ่งหามค่ำ อดมื้อกินมื้อจนชีวิตแทบเหลือเพียงลมหายใจรวยริน แต่นางยอมแลกทุกอย่าง ยอมขายแม้กระทั่งจิตวิญญาณ หากมันจะสามารถยื้อชีวิตของมารดาผู้ให้กำเนิดกลับคืนมาได้

ซูฉีเงยหน้าขึ้น สบตากับบุรุษเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป นางคลี่ยิ้มหวาน... รอยยิ้มที่งดงามทว่าเปี่ยมด้วยความคิดคำนวณ

"คุณชาย... ข้ายินดีจะคบหากับท่านเจ้าค่ะ"

บนเรือลำใหญ่ที่แล่นฝ่าสายน้ำมุ่งหน้าสู่เมืองเฉิงอัน กระแสลมพัดเอากลิ่นอายความชื้นของแม่น้ำรั่วซีเข้ามาปะทะหน้าต่าง

เสิ่นมู่หรานเอนกายลงบนเก้าอี้ไม้แกะสลัก ทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหมางเมิน "ตลอดการเดินทาง เจ้าจงหุบปากให้สนิท ห้ามพูดจาเซ้าซี้รบกวนข้าเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?"

“เจ้าค่ะ” ซูฉีรับคำอย่างว่าง่าย

หึ... ใครจะอยากรบกวนไอ้หน้าหลงตัวเองอย่างเจ้ากันเล่า นางค่อนขอดในใจพลางปั้นหน้าซื่อ

มือบางคว้าผ้าแพรเนื้อละเอียดขึ้นมาห่มคลุมไหล่ที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อีกฝั่งนอนหันหลังให้เขา หลับตาลงเพื่อหนีจากโลกแห่งความจริงเข้าสู่ห้วงภวังค์

ในความฝันที่ซ้อนทับ

บรรยากาศกลับเปลี่ยนแปลงไปในฉับพลันราวกับถูกมนตร์สะกด ร่างแกร่งกำยำของชายในฝันที่นางโหยหาปรากฏขึ้น กลิ่นกายบุรุษเพศที่ร้อนรุ่มและคุ้นเคยโอบล้อมนางไว้อีกครา ฝ่ามือหยาบกร้านแต่ทว่าอ่อนโยนลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างงามอย่างจาบจ้วง ไม่แยแสแม้กระทั่งเสียงโอดครวญอย่างอ่อนระโหยของนาง

"อย่า... ท่านกำลังจะทำอะไร”

ซูฉีพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า นางก้ำกึ่งอยู่ระหว่างความจริงและความฝัน นางกังวลเหลือเกินว่าจะถูกคนจับได้ว่านางกำลังลักลอบทำเรื่องบัดสีกับชายผู้นี้ ทว่าในขณะที่ปากพลักไสเขา ร่างกายของนางกลับอ่อนระทวยคล้อยตามสัมผัสแผดเผาของเขาอย่างไม่อาจหักห้ามใจ

ชายหนุ่มไม่หยุดเพียงแค่นั้น มือหนาของเขาตลบชายกระโปรงนางขึ้นมากองไว้ที่เอวคอด ก่อนจะสอดฝ่ามือหยาบกร้านลงไปสัมผัสความเปียกแฉะตรงกึ่งกลางหว่างขาขาว เขากระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างโอหัง

"วันนี้เจ้าช่างสวยเย้ายวนเหลือเกิน... บอกข้ามาสิ ว่าเจ้าจะรีบเร่งไปที่ใด?"

ความตื่นเต้นที่ก่อตัวขึ้นในอกทำให้ซูฉีลืมสิ้นทุกจริตจะก้าน

"ข้า... ข้าต้องไปบ้านเกิดของคนรัก" นางยังคงละเมอเพ้อพกด้วยความสับสน ขณะที่มือของเขากดดันยัดเยียดท่อนเอ็นร้อนระอุเข้ามาในช่องทางที่คับแคบและบีบรัดด้วยความตื่นตระหนก

"ทิ้งเขาเสีย แล้วมาเป็นของข้า... มีเพียงแค่ข้าคนเดียวได้หรือไม่?" เขาคำรามต่ำพลางเร่งจังหวะจนนางต้องสะบัดหน้าไปมาเพื่อเรียกสติ

"ไม่... ไม่ได้..."

นางปากแข็งทว่าร่างกายกลับทรยศโดยสิ้นเชิง เพียงแค่เขาสอดแทรกเข้ามาอย่างหนักหน่วง นางก็เปียกแฉะไปหมดจนรู้สึกได้ถึงหยาดน้ำหวานที่ไหลนอง

“ข้า... ข้าไม่มีวันใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายในฝันที่สัมผัสไม่ได้ในยามตื่นนอน”

ซูฉีร้องครวญครางพยายามผลักไสแผงอกแกร่งออกห่าง ทว่ากลับกลายเป็นเพียงการยึดเหนี่ยวเขาไว้ เขาขบงับติ่งหูนาง พลางกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงเร่าร้อน

“กอดข้าไว้ให้แน่น... แล้วบอกข้าว่านี่คือความฝันหรือความจริง”

แรงกระตุกที่พรั่งพรูดั่งน้ำเดือดทำให้ซูฉีสะดุ้งสุดตัว สติที่เคยเลือนรางแตกกระจายไปกับพายุสวาทที่เขาปรนเปรอให้นางอย่างดุดัน