เจ้าคงฟั่นเฟือนไปแล้ว

นางลืมตาโพลงขึ้นมาและพบว่าตัวเองอยู่บนเรือกลางลำน้ำ เหงื่อเย็นเม็ดเป้งไหลซึมตามไรผมและขมับ หัวใจของนางเต้นรัวราวกับกลองศึก แสงแดดส่องสะท้อนผิวน้ำวิบวับทำให้นางรู้สึกวิงเวียนศีรษะ

"เจ้าเป็นอะไรไป ซูฉี? ร้อนหรืออย่างไรถึงได้เหงื่อโชกเช่นนี้"

เสิ่นมู่หรานที่นั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้นจากตำรา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยพลางขมวดคิ้ว

ซูฉีรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดเหงื่อพัลวัน หัวใจของนางยังคงสั่นสะท้านกับรสสัมผัสจากความฝันที่เพิ่งจางหายไป นางสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ยังคงตกค้างอยู่บนฝ่ามือ

"ปละ เปล่าเจ้าค่ะ..."

"แล้วทำไมหน้าเจ้าถึงได้แดงซ่านไปถึงใบหูเช่นนั้นเล่า?"

เขาวางตำราลงแล้วจ้องเขม็งมาที่นาง

นางยกมือขึ้นแตะแก้มที่ร้อนผ่าว พยายามสะกดกลั้นความสั่นไหวในน้ำเสียง "เอ่อ... คงเป็นเพราะอากาศในห้องนี้มันร้อนอบอ้าวไปหน่อย"

คำโกหกของนางเลือนหายไปได้อย่างไม่ทิ้งร่องรอย แต่นัยน์ตาที่ยังคงฉายแววปรารถนาจางๆ นั้นเล่า เสิ่นมู่หรานผู้เย่อหยิ่งหารู้ไม่ว่าเกิดจากน้ำมือผู้ใด

ท่ามกลางบรรยากาศอื้ออึงอลหม่านในโรงน้ำชา เสิ่นมู่หรานมีท่าทีร้อนรนผิดวิสัย เขาเดินดุ่มเข้าไปสะกิดหลังเหยียนเกอที่เพิ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา

"เจ้าจัดการเรื่องนัดหมายกับแม่นางหวานหวานเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?"

เหยียนเกอถอนหายใจยาวพลางกรอกตา "นัดหมายเรียบร้อยแล้ว แต่นี่เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่? ในงานเลี้ยงนั้น... เจ้าจะเปิดตัวแม่นางซูฉีอย่างไร"

เสิ่นมู่หรานแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคมปลาบฉายแววเจ้าเล่ห์

"เปิดตัวว่า นางเป็นคนรักใหม่ของข้าอย่างไรเล่า"

"เสิ่นมู่หราน... เจ้าคงสติฟั่นเฟือนไปแล้วกระมัง"

เหยียนเกออุทานเสียงหลง

"หึ... เจ้าคอยดูเถิด คราวนี้แม่นางหวานหวานผู้หยิ่งผยอง จะต้องเป็นฝ่ายคลานเข่าเข้ามาอ้อนวอนขอคืนดีกับข้าด้วยตัวเอง"

เสียงหัวเราะร่าอย่างคนถือไพ่เหนือกว่าดังขึ้น ก่อนจะชะงักลงเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นซูฉีกำลังจ้องมองมาทางพวกเขาพอดี เสิ่นมู่หรานจึงแสร้งปั้นหน้ายิ้มประจบประแจงเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยพิรุธ

ภายในรถม้าที่เคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวง บรรยากาศอึมครึมดุจท้องฟ้าก่อนจะเกิดพายุใหญ่ เสิ่นมู่หรานที่นั่งวางมาดสูงศักดิ์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงวางก้าม

"ซูฉี ข้ามีเรื่องหนึ่งต้องเตือนเจ้า"

ซูฉีแสร้งทำเป็นกระพริบตาถี่ ประสานมือไว้ที่ตักอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

"เรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?"

นางเอ่ยถามด้วยจริตใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยมารยาท ทว่าในใจกลับนึกอยากจะกระชากคอเสื้อคนอวดดีตรงหน้ามาตบให้หน้าหงายนัก

"ที่บ้านสกุลเสิ่น บิดามารดาข้าน่ะหรือ... จะว่าไปพวกท่านก็ใจดีนัก แต่คนที่จะทำให้เจ้าถึงคราวเคราะห์คือพี่ชายของข้าต่างหาก"

เสิ่นมู่หรานพูดไปพลางบีบด้ามพัดในมือแน่น ราวกับกำลังกดข่มความยำเกรงบางอย่างในใจ

"เสิ่นมู่เฟิง พี่ชายข้าเป็นคนเคร่งครัดจนน่าเหลือเชื่อ เขาเป็นดั่งพยัคฆ์ร้ายแห่งเฉิงอัน พูดคำไหนเป็นคำนั้น และความเผด็จการของเขานั้น... แม้แต่ท่านพ่อท่านแม่ยังต้องยำเกรงจนไม่กล้าสบตา หากเจ้าได้พบเขาเข้า จงสำรวมกิริยาให้ดี อย่าได้ทำตัวโง่งมให้เป็นที่รำคาญตาเชียว"

ซูฉีรับคำอย่างว่าง่าย ใบหน้าของนางเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับภาพวาดที่ไร้จิตวิญญาณ ทว่าภายใต้ดวงตาคู่สวย นางกำลังครุ่นคิดถึงชายผู้นั้นด้วยความสนใจ หากเขาดุดันและทรงอำนาจถึงเพียงนี้ การที่นางจะใช้เขาเป็นหมากตัวสำคัญในการทำลายความสัมพันของนางกับเสิ่นมู่หราน คงจะเป็นเรื่องสนุกไม่น้อย

เสิ่นมู่หรานชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นความเฉยชาของนาง "นี่เจ้า... อุตส่าห์ได้เข้าบ้านสกุลเสิ่นทั้งที จะไม่รู้สึกดีใจสักนิดเลยหรืออย่างไร?"

นางเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างฝืนทน รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"ดีใจสิเจ้าคะ"

น้ำเสียงของนางราบเรียบเกินกว่าจะจับพิรุธได้

เมื่อรถม้าคันหรูหยุดลงหน้าบ้านสกุลเสิ่น ซูฉีสูดลมหายใจเข้าลึก นางเตรียมใจรับมือกับการถูกเหยียดหยาม ไม่ว่าจะเป็นการกล่าววาจาถากถาง หรือแม้แต่การถูกโยนเงินก้อนโตใส่หน้าเพื่อเป็นค่าทำขวัญสำหรับการไสหัวออกไปจากชีวิตลูกชายคนเล็กของบ้าน

ทว่าสิ่งที่รอคอยนางอยู่เบื้องหน้ากลับไม่เป็นไปตามที่คาดเดา...