เขาได้แต่เฝ้ารอ

จวนสกุลเสิ่นแห่งเฉิงอันนั้นใหญ่โตโอ่อ่าจนน่าตระหนก พื้นที่กว้างขวางสุดสายตาประดับประดาด้วยหินหายากและเครื่องเรือนที่ทำจากไม้เนื้อดีจากทั่วทุกสารทิศ ที่นี่คือศูนย์กลางของความมั่งคั่ง

เดิมทีบรรพบุรุษสกุลเสิ่นเป็นเจ้าของสัมปทานท่าเรือหลักแห่งเฉิงอัน มีกิจการการค้าที่แผ่ขยายดั่งใยแมงมุม ทว่าผู้ที่ทำให้สกุลเสิ่นผงาดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ คือเสิ่นมู่เฟิง ประมุขผู้ก่อตั้งสำนักคุ้มภัยเสิ่นอัน บุตรชายคนโตของบ้านใหญ่สกุลเสิ่น เสิ่นมู่เฟิงมีอำนาจน่าเกรงขามจนแม้แต่ท่านเจ้าเมืองยังต้องไว้หน้าและให้ความเกรงใจอย่างถึงที่สุด

ท่านเสิ่นจิ่งสือและฮูหยินเสิ่นอวี้เหนียง บิดามารดาของเสิ่นมู่หราน เดินเคียงคู่กันมาต้อนรับซูฉีด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น พวกท่านไม่มีท่าทีรังเกียจนางเลยแม้แต่น้อย กลับกุมมือนางไว้อย่างมีเมตตาจนซูฉีเริ่มทำตัวไม่ถูก

“อย่าได้กังวลไปเลย แม่หนูซูฉี” ท่านเสิ่นจิ่งสือกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวาน “สิ่งที่สกุลเสิ่นของเราให้ความสำคัญมากที่สุดคือคนในครอบครัว เจ้ามาถึงบ้านเราแล้ว ก็ถือเป็นคนในครอบครัวเช่นกัน”

ฮูหยินเสิ่นอวี้เหนียงพยักหน้าสนับสนุน แล้วกล่าวด้วยความเอ็นดู “เดินทางมาไกลคงเหนื่อยแย่ ไปพักดื่มน้ำชาให้ชื่นใจก่อนเถิด”

ขณะที่ซูฉีกำลังจะคลายความระแวง เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน กลิ่นอายของบุรุษเพศที่ทรงพลังแผ่ซ่านเข้ามาในห้องรับรองจนอากาศรอบตัวดูจะเบาบางลง

ซูฉีเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ตามสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น ร่างของนางก็เย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง

“พี่มู่เฟิง... นี่คือ ซูฉี คนรักของข้า”

ซูฉีพยายามสะกดกลั้นความตื่นตระหนกที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เมื่อนางสบตาเข้ากับท่านเจ้าสำนักคุ้มภัยฯ แห่งเมืองเฉิงอัน

หากเปรียบเปรยว่าคุณชายรูปงามอย่างเสิ่นมู่หรานคือปีศาจจิ้งจอกที่จำแลงกายมาล่อลวงหญิงสาว เสิ่นมู่เฟิงพี่ชายของเขาก็คือมังกรทะยานฟ้าที่ซ่อนเขี้ยวเล็บภายใต้เกล็ดอัญมณีอันแข็งแกร่ง สง่างาม ทรงอำนาจ และสูงส่งจนไม่มีใครกล้าอาจเอื้อมเข้าใกล้

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้น... เขาคือชายในฝันของนางไม่ผิดเพี้ยน แต่บุคลิกที่เคร่งขรึมเย็นชาดุจเทพเจ้าน้ำแข็งของเสิ่นมู่เฟิงในยามนี้ กลับแตกต่างจากความร้อนแรงและเอาแต่ใจของชายหนุ่มในความฝันราวฟ้ากับเหว ซูฉีรู้สึกเหน็บหนาวในใจจนขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว นางพยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาเป็นปกติ

เสิ่นมู่เฟิงไม่ตอบคำน้องชายในทันที เขาจ้องมองซูฉีนิ่งนานจนร่างของนางแทบทะลุ แววตาลึกล้ำคู่นั้นคาดเดาไม่ได้ ทว่าแฝงความหมายบางอย่างที่กดทับลงบนอกของนางจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนจะเอ่ยเพียงสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่ทำให้นางจำได้ทันทีว่า เขากับชายในฝันของนางเป็นคนคนเดียวกันอย่างแน่แท้

“สกุลเสิ่นยินดีต้อนรับ”

เสิ่นมู่เฟิงไม่เคยเชื่อเรื่องบุพเพสันนิวาส จนกระทั่งค่ำคืนในเทศกาลโคมไฟเมื่อปีก่อน

ท่ามกลางคลื่นมหาชนที่เบียดเสียดแน่นขนัดในเขตอารามหลวง ร่างเล็กบอบบางร่างหนึ่งถูกผลักจนเซปะทะเข้ากับอกแกร่งของเสิ่นมู่เฟิงโดยไม่ตั้งใจ นางเงยหน้าขึ้นพร้อมเอ่ยคำขอโทษด้วยน้ำเสียงใสกระจ่าง ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นงดงามจนทำให้คนมองตกตะลึง ดวงตากลมโตของนางสุกสกาวดุจดวงดาราในยามค่ำคืน

นางเพียงแต่มองผ่านเขาไปราวกับเสิ่นมู่เฟิงเป็นเพียงเสาหินข้างทาง แล้วเร่งรีบจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนจางที่ตราตรึงอยู่ในโสตประสาทของเขาตั้งแต่เสี้ยวลมหายใจนั้น

เขาเฝ้ามองนางอยู่ห่างๆ จากมุมมืด เห็นนางโยนผ้าแดงขึ้นสู่ยอดไม้ด้วยความห้าวหาญและไร้จริตมารยา เสิ่นมู่เฟิงตัดสินใจโยนผ้าผืนนั้นของเขาขึ้นไปทับซ้อน เป็นการประกาศกรรมสิทธิ์โดยที่นางไม่มีวันรู้ตัว

นับแต่นั้นมา นางก็กลายเป็นปีศาจที่หลอกหลอนอยู่ในความฝันของเขาทุกค่ำคืน เขาหักห้ามใจตนเองไว้เสมอ เสิ่นมู่เฟิงในวัยยี่สิบสี่เศษ ปีศาจแห่งสนามรบที่มีภาระหน้าที่ล้นมือ ไม่ควรใจร้อนบุ่มบ่ามไปทำลายความไร้เดียงสาของเด็กสาวที่เพิ่งเข้าสู่วัยปักปิ่น

เขาได้แต่เฝ้ารอ... รอวันที่นางเติบโตพอที่จะออกเรือน รอวันที่ดอกไม้แสนบริสุทธิ์ดอกนี้บานสะพรั่งเต็มที่เพื่อจะเป็นของเขา