บทที่ 2

บทที่ 2

ตึก ตึก ตึก!

“โอ้ย!!”

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินตรงเข้ามาก่อนจะชนเข้ากับร่างบางที่กำลังเดินชิล ๆ จิบชาไทยอย่างอารมณ์ดี แรงกระแทกจากด้านหลังทำให้แก้วในมือหล่นลงพื้นทั้งที่เพิ่งดื่มไปไม่ถึงครึ่งแก้ว ความตกใจทำให้เธอชะงักแล้วก้มมองแก้วพลาสติกที่กลิ้งอยู่ตรงหน้าด้วยความโกรธผสมความงงตีตื้นขึ้นมาทันที

“อีเด็กนี่เหรอยัยโม ที่มันแย่งผัวแกอะ!”

เสียงแผดดังลั่นของผู้หญิงจากด้านหลัง ทำให้เด็กสาวต้องตวัดหางตาขึ้นมองโดยไม่คิดจะเกรงกลัวแม้แต่น้อย ก็ฉันเดินของฉันอยู่ดี ๆ แล้วมาหาเรื่องกันทำไมหนอ?

“ใช่! อีนี่แหละที่ทำให้อัตบอกเลิกฉัน!”

เสียงปนสะอื้นดังแทรกจากหญิงสาวที่ตั้งใจชนเธอเมื่อครู่ เรเน่เหลือบสายตาไปมองก็เห็นดวงหน้าเปียกชื้นด้วยน้ำตา

“มียางอายบ้างเถอะน้อง ไม่ใช่คิดจะอ่อยผู้ชายทุกคนที่ขวางหน้า!”

รุ่นพี่ร่างสูงกว่าต่อว่าเสียงแข็งทันทีเมื่อได้รับการยืนยันจากเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“ห้ะ! อะไรเนี่ย? อยู่ ๆ ก็มาหาเรื่อง ทำแก้วน้ำหนูตกแล้วยังจะมาด่าฉอด ๆ อีก! คำขอโทษสักคำก็ไม่มี พี่เป็นใครก็ไม่รู้ หนูไม่เคยรู้จักด้วยซ้ำ!!”

เรเน่ เด็กสาวคณะวิศวกรรมเครื่องกลปีหนึ่งเถียงกลับทันที แววตาของเธอไม่ได้แสดงถึงความหวาดหวั่นเลยสักนิดอีกทั้งมือทั้งสองข้างยังกำแน่นราวกับพร้อมจะสู้ทุกเมื่อ

“แล้วทำไมพี่ต้องขอโทษน้อง? น้องแย่งผัวเพื่อนพี่ยังไม่ขอโทษเลย!”

“แย่งผัว?”

คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นด้วยความงุนงง ไม่ยักรู้เลยว่าตัวเองจะไปแย่งผัวคนอื่น

“เหอะ หน้าด้านฉิบเป๋ง! จะทำเป็นจำไม่ได้รึไงน้อง!”

สิ้นเสียงร่างบางก็ถูกผลักจนเซไปข้างหลัง โชคดีที่ตั้งหลักได้ เธอจึงตวัดสายตาใส่แล้วตะคอกกลับ

“ไม่ใช่ว่าจำไม่ได้ แต่หนูไม่รู้เรื่อง! พี่จำคนผิดรึเปล่า!!”

“ไม่ผิดแน่! ยัยนี่แหละ พัด!”

หญิงสาวที่ร้องไห้ยืนยันเสียงสั่น น้ำตาไหลไม่ขาดสาย

“แล้วหนูไปแย่งผัวพี่ตอนไหนไม่ทราบ!!” เรเน่กระแทกเสียงใส่อย่างเหลืออด

“ก็ตอนนี้แหละ! เมื่อคืนน้องยังคุยกับมันอยู่เลย!!” แตงโม ผู้ถูกแฟนนอกใจโพล่งเสียงสั่นเครือ

“แฟนพี่ชื่ออะไร?” เรเน่ถามห้วน ๆ คิ้วขมวดแน่น

“อัต!”

“ไม่รู้จัก” เรเน่ไหวไหล่อย่างขอไปที เพราะจากผู้ชายทุกคนที่อยู่ในชีวิตเธอแล้ว ไม่มีใครชื่อ อัต เลยสักคน

“ตอแหล!” แตงโมตวาดเสียงก่อนพุ่งเข้ามาบีบแขนเรเน่แน่นด้วยแรงโกรธ

พรึ่บ!!

เรเน่สะบัดตัวออกเต็มแรงจนอีกฝ่ายเซไปข้างหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว มือบางเลื่อนไปหยิบโทรศัพท์แล้วเปิดแชทขึ้นโชว์ทันที

“ผัวพี่ใช่ไอ้คนนี้ไหม?...มันตามตื๊อหนูมาหลายครั้งแล้ว ฝากไปบอกมันด้วยนะว่า ไม่ต้องทักมาอีก! รำคาญ!!”

เรเน่ยื่นโทรศัพท์ให้ดูชัด ๆ บรรดาข้อความที่ฝ่ายชายทักมาเรียงยาวเป็นหางว่าวแต่ก็ไม่มีแม้แต่ข้อความตอบกลับจากเธอเลย ฉะนั้นเรื่องไปแย่งผัวคนอื่นจะไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

“ก่อนจะมาหาเรื่องใคร ก็สืบให้ดีก่อนเถอะ ไม่ใช่มามั่ว ๆ แบบนี้ หน้าแหกขึ้นมาจะหาปิ๊บมาคลุมไม่ทัน!” น้ำเสียงของเรเน่เฉียบคมจนคนฟังเถียงไม่ออก “อีกอย่างนะ...หน้าอย่างผัวพี่น่ะ หนูไม่เอาหรอกค่ะ ไม่ใช่สเปก! อย่างหนูน่ะ...ต้องงง~~”

เรเน่ลากเสียงยาว กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังมองหาตัวอย่างผู้ชายในสเปก

ราวกับสวรรค์มาโปรดเมื่อสายตาเหลือบเห็นชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเดินออกมาจากโรงอาหาร ริมฝีปากเล็กกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีแผนการ เขาหล่อ เขาเท่ห์ แม้ใบหน้าจะดูไม่ค่อยเป็นมิตรแต่กลับดูดีจนต้องหยุดสายตามอง

“นั่นแหละ! แฟนหนู!!” อยู่ ๆ เรเน่ก็พยักพเยิดหน้าไปยังชายหนุ่มที่ถือขวดน้ำออกจากโรงอาหาร ถามว่าเธอรู้จักเขาไม่ ก็คงตอบได้เต็มปากเลยว่า ไม่...แต่แค่สะดุดตา อยากรู้จักมากเลยตอนนี้

“??”

“พี่คะ! ทางนี้ค่ะ!”

เรเน่โบกมือพร้อมยกยิ้มกว้างราวกับกำลังเรียกคนรัก ขณะที่ชายหนุ่มที่เดินใกล้เรื่อย ๆ มาถึงกับต้องชะงัก พลางกวาดตามองรอบ ๆ อย่างงง ๆ ในใจได้แต่สบถ…

'ยัยนี่เรียกใครวะ? แล้วทำไมพวกนั้นต้องมองหน้ากูแบบนั้นด้วย?!'

มังกร ที่ถูกโบกมือเรียกเดินเข้ามาใกล้ตั้งใจจะเดินผ่านไปเฉย ๆ เพราะยังไงเขาก็ไม่รู้จักกับผู้หญิงพวกนี้อยู่แล้ว

ทว่าในขณะที่ดวงตาคมกริบที่เหลือบมองเหตุการณ์ตรงหน้าเพียงแวบเดียวก็สบเข้ากับดวงตากลมโตที่มองตามเขาอย่างขอความช่วยเหลือ ทำให้ขายาวหยุดชะงักพลางเลิกคิ้วขึ้นเชิงตั้งคำถามกับรุ่นน้องปีหนึ่ง

“มีเรื่องอะไรกัน?”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมเดินเข้าไปยืนอยู่ข้าง ๆ ร่างบาง ราวกับประกาศเป็นนัยว่า...เขาคือแฟนหนุ่มของเธอจริง ๆ ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

รุ่นพี่สาวทั้งสองหันไปสบตากันอย่างหวั่น ๆ ก่อนพยายามกลืนคำพูดลงคอแต่ด้วยศักดิ์ศรีก็ไม่ยอมถอยง่าย ๆ

“น้องเขามาแย่งแฟนเพื่อนพี่ค่ะ!”

เรเน่ยืนเท้าเอว สวนกลับทันที

“พี่คะ คนที่ตามจีบหนูคือแฟนพี่ ไม่ใช่หนูไปจีบมัน! อย่าโยนความผิดมั่ว ๆ แบบนี้สิคะ!”

ชายหนุ่มเหลือบตามองแชทที่เธอเปิดค้างอยู่ในมือด้วยสายตานิ่งสนิท แล้วเอ่ยเสียงเข้มออกตัวปกป้องเรเน่อย่างชัดเจน

“ถ้าผู้ชายมันตามตื๊อไม่เลิก ก็ควรไปด่าแฟนตัวเองก่อนไม่ใช่มาโทษคนอื่น”

แม้น้ำเสียงจะเรียบนิ่งทว่ากลับทำให้บรรยากาศตึงเปรี๊ยะ รุ่นพี่ทั้งสองหน้าซีดเผือดเล็กน้อย

เรเน่ที่เห็นสีหน้าเจือนของรุ่นพี่ทั้งสองก็ยกยิ้มเบา ๆ พลางเกาะแขนร่างสูงไว้แน่น

“พี่ไม่ต้องกลัวว่าหนูจะไปแย่งผัวพี่เหรอกค่ะ! นี่แฟนหนู...คนละชั้นกับผัวพี่เลยด้วยซ้ำ ชิ!” เรเน่ย่นจมูกใส่รุ่นพี่ด้วยความหมั่นไส้ ทว่าคำพูดของเธอกลับทำให้ชายหนุ่มชะงักไปทันที

“ห๊ะ? เดี๋ยวนะ พูดอะไรของเธอ?” มังกรก้มถามเสียงเบาราวกับกระซิบ

“ไปเถอะค่ะ”

เรเน่ขยิบตาใส่มังกรหนึ่งที ก่อนออกแรงฉุดร่างสูงให้เดินตามออกไป ทิ้งให้รุ่นพี่ทั้งสองยืนหน้าแตกจนหมอไม่รับเย็บ

“ยัยเด็กนี่! อยากได้กูเป็นแฟนขนาดนั้นเลยเหรอวะ?”

มังกรพึมพำในขณะที่เดินตามร่างบางออกมา ดวงตาคมเฉียบมองแผ่นหลังเล็กของรุ่นน้องในคณะพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

'อย่ามาเล่นกับใจกูนะ ยิ่งน่ารัก ๆ อยู่...'

-------------

พี่จะตะบะแตกเอาได้นะน้องงง

**********************

ฝากกดหัวใจ + คอมเม้นต์ + กดแชร์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

อย่าลืมกดติดตามไรท์ไว้ด้วยน้า เพื่อจะได้ไม่พลาดเรื่องต่อ ๆ ไปค่ะ