Masukเธอมองคนหน้าตรงหน้าด้วยความเครียดแค้น เด็กสองคนนั้นเป็นลูกในใส้เขาแท้ๆแล้วทำไมยังเอาพวกเขา มาเป็นข้อต่อรองอีก เธอยอมรับข้อเสนอเขาหากเธอต้องอยู่และทำงานที่นี่ ยังไงก็ต้องเผชิญหน้ากับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จำต้องรับปากเขาไปส่งๆ ค่อยหาทางออกทีหลังตอนนี้เขากำลังโกรธ"ตกลงค่ะ...ฉันรับข้อเสนอของคุณ แต่คุณห้ามเข้าไปยุ่งกับลูกๆของฉัน" เธอยืนประจันหน้ากับเขาตรงๆพูดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว เธอจะไม่ทำตัวอ่อนแอให้เขาเห็นอีกตาต่อตาฟันต่อฟันเธอไม่รู้ว่ามาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกำลังใช้ชีวิตมีความสุขอยู่กับลูกๆ อยู่ดีๆเขาก็โผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทั้งที่เรื่องพ่อของลูกเธอไม่เคยเล่าให้ใครฟัง"ลูกๆของเราต่างหาก...ฉันอยากทำลูกเพิ่มอีกสักคนสองคน เธอคงไม่มีปัญหานะ" พูดจบร่างสูงก็ขยับตัวดึงเธอเข้าไปกอด เขามองเธอไม่ละสายตาอยากมองเธอให้ชัดๆอีกครั้ง แขนแข็งแรงรวบเอวคอดเข้ามาจนชิด อกกว้างเบียดเข้ากับสองเต้าอวบนุ่มนิ่ม เขาก้มลงจูบเธออย่างตั้งใจ บดขี้เรียวปากอิ่มครั้งเเล้วครั้งเล่าอย่างโหยหา มันเป็นรสจูบที่หอมหวานดุเดือดเร่าร้อนที่สุดในรอบปีเขาไม่ปล่อยให้เธอได้หยุดพักระดมจูบลงมาที่ต้นคอระหงส์ ทำรอยจ้ำแดงไว้เด่นชั
ฉัตรวีกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืนพลันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอรีบควานหาโทรศัพท์ตามเสียงแล้วรับทันที"คุณฉัตร...เมื่อคืนลำบากคุณแล้วพักผ่อนเถอะครับ...วันนี้ผมให้คุณพักหนึ่งวันคุณทำได้ดีมาก"ธานินหัวหน้าของเธอโทรมาบอกให้หยุดพักได้หนึ่งวัน เพราะสัญญาความร่วมมือกับสุชาติลุล่วงแล้วเมื่อคืนธานินเองก็เป็นห่วงเธอไม่น้อยจึงให้คนไปคอยช่วยเธอ ทว่าไปถึงห้องอาหารกลับไม่เจอคน มีแค่เพียงแฟ้มเอกสารที่เซ็นเรียบร้อยแล้ววางอยู่เขาคิดว่าเธอคงกลับแล้วอาจเมามากเลยลืมแฟ้มเอกสาร วางทิ้งไว้แต่สุดท้ายก็คือเธอที่ทำสำเร็จ ธานินยังให้ผู้ช่วยไปตรวจสอบกล้องที่โรงแรมเพราะเป็นห่วงฉัตรวีเธอคือคนที่โนอาร์ฝากฝังไว้จึงดูแลให้เป็นพิเศษ พอเห็นมีคนช่วยเธอไปแล้วก็วางใจเพราะผู้ชายคนนั้น ก็ฐานะไม่ธรรมดาคงไม่ทำให้เธอเสื่อมเสียธานินรู้จักเขาเป็นอย่างดีและยังรู้อีกว่าเขาไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหน เธอยิ่งปลอดภัย"หยุดพักหรือคะ...อ่อเข้าใจแล้วค่ะหัวหน้า" เธอเออออไปตามที่เขาบอก ถึงให้ไปทำงานตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วเพราะจะแปดโมงครึ่งอยู่แล้วเธอมองไปรอบห้องที่แปลกตาก็เห็นเสื้อผ้าของเธอ พับวางไว้อย่างเป็นระเบียบที่โต๊ะข้างเตียงเธอลุก
ร่างบางเริ่มต่อต้านเมื่อถูกสุชาติโอบไว้ เขาพยุงเธออย่างยากลำบากเพราะเธอไม่ยอมเชื่อฟัง ขณะเดินไปที่ห้องที่จัดเตรียมไว้ บังเอิญกับตรีภพมาพบคู่ค้าที่นี่พอดี เขาเดินสวนทางกับสุชชาติสังเกตุเห็นว่าผู้หญิง ต่อต้านเขาอยู่ตลอดเวลาจึงเข้าไปขวางไว้"มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ"ร่างสูงเอื้อมมือไปจับที่บ่าไหล่ของสุชาติ ทำให้ร่างบางสะบัดตัวหลุดจากอ้อมแขนของสุชาติ สายตาพร่ามัวมองไม่ชัดเธอได้ยินเสียงบุคคลที่สามดูเหมือนเขากำลังช่วยเธออยู่ร่างบางเดินซัดโซเซ โผเข้าไปหาตรีภพเพื่อหวังให้เขาช่วย"ช่วยพาฉันไปจาก..."เธอพูดไม่ทันจบร่างบางก็ล้มพับลง ตรีภพคว้าร่างเธอไว้ทันมองหน้าเธอชัดๆตกใจไม่น้อย ผู้หญิงที่เขาตามหามาแรมห้าปีเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกันเขาช้อนอุ้มร่างที่ไร้สตินั้นขึ้นพาเธอออกจากโรงแรมนั้นไป แถมเขายังเตะไปที่ขาของสุชาติหลายทีจนเขาล้มพับลง ระบายอารมณ์แทนสาวน้อยของเขาตรีภพพาเธอกลับมาบ้านที่เพิ่งซื้อใหม่เมื่อสองปีก่อน ส่วนคอนโดเขาปล่อยเช่าไปนานแล้ว บ้านค่อนข้างหลังใหญ่มีสวนรอบบ้านปลูกต้นไม้ และดอกไม้ไว้เป็นสัดส่วน มีลุงนิคมกับป้าพิมพ์คู่สามีภรรยาเป็นคนช่วยดูแลบ้านให้เมื่อก้าวเท้าเข้าประตูบ้านป้า
"ใกล้แล้วครับพี่..ผมใกล้จะเสร็จแล้ว"ชายหนุ่มเร่งกระแทกเอวสอบเพิ่มความเร็วถี่ขึ้นเมื่อใกล้ถึง จุดหมายเขาเองก็รู้สึกฟินมากกับสัมผัสครั้งนี้ แต่ด้วยเวลาที่จำกัดจึงรีบทำให้จบก่อนที่เด็กๆจะตื่น"นายใส่เสื้อผ้าแล้วรีบออกไปเลย ฉันยังต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ก่อน"เธอรีบไล่นาคินออกไปข้างนอก เผื่อเจ้าแฝดตื่นขึ้นมาเห็นเขาอยู่ จะได้ไม่วอแงส่วนเธอรีบไปหาชุดผ้าปูที่นอน ชุดใหม่มาเปลี่ยน เพราะห้องนอนห้องนี้เป็นของฉัตรวีเพื่อนเธอ มันไม่เหมาะที่เธอมาทำให้เลอะเทอะ จึงรีบเปลี่ยนให้เธอใหม่แล้วรีบออกมา พอดีได้ยินเสียงเด็กๆร้องเรียกจึงรีบเปิดประเข้าไป"ตื่นกันแล้วหรือคะ"เธอเข้าไปโอบเด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน พร้อมพาเดินออกมาจากห้องนอนเมื่อเด็กน้อยทั้งสองคนเห็นน้าชายนั่งอยู่ที่โซฟา ก็รีบวิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจ โดยเฉพาะอลันหลานชายที่ติดนาคินมาก อาจเป็นเพราะเขาเป็นเด็กผู้ชายจึงเข้ากันได้ดี ส่วนหนูน้อนอันนาเธอเองก็ยิ้มร่าดีใจไม่ต่างกับอลัน ที่เห็นน้าชายมาเล่นด้วยถึงบ้าน"สวัสดีคร๊าบ...สวัสดีค่า คุณน้า"เด็กทั้งสองคนเอ่ยสวัสดีพร้อมกันยกสองมืออูมพนมไหว้อย่างนอบน้อม"สวัสดีครับเด็กๆ...น้ามีนี่มาฝากด้วย"เขาหยิบกล่
ตรีภพชวนเด็กๆสนทนาไปเรื่อยจนกระทั่งรดาภรณ์กลับมา เขาจึงถือโอกาสถามเรื่องพ่อแม่ของเด็ก"เป็นยังบ้างคะคุณอา น่ารักใช่ไหมล่ะคะ คุณอาก็ควรมีได้แล้วนะคะ""ดูสิฉัตรโชคดีมากแค่ไหน ท้องทีเดียวได้ทั้งลูกสาวลูกชายเลย แต่รดาสิยังหาแฟนไม่ได้ด้วยซ้ำ" รดาภรณ์นั่งลงมองเด็กๆอย่างปลาบปลื้ม พูดขึ้นลอยๆเมื่อเห็นคุณอาของเธอโสดมานาน จึงอยากแหย่เขาเล่น"เมื่อกี้...รดาเธอว่าอะไรนะ สองคนนี้เป็นลูกของใคร อาฟังไม่ผิดใช่ไหม" ตรีภพถามอย่างตื่นเต้น เขารู้สึกดีใจเมื่อได้ยินว่าฉัตรวีคือแม่ของเด็กทั้งสอง มันช่างบัญเอิญมากจริงๆเขาตามหาเธอมาห้าปีแต่กลับไร้วี่แวว"แล้วตอนนี้เพื่อน...ของเธออยู่ที่ไหน ทำไมถึงปล่อยเด็กๆไว้กับเธอหล่ะ" เขาถามออกไปตรงๆแต่คำถามนั้นก็ไม่ได้ทำให้รดาภรณ์สงสัย "อ๋อตอนนี้ยัยฉัตรเพิ่งเริ่มงานใหม่คะ รดาว่างอยู่พอดีเลยอาสาดูเด็กๆให้"เธอเอ่ยแล้วยิ้ม"เด็กสองคนนี้คงอายุสี่ขวบแล้วใช่ไหม" เขายังถามต่อนับดูคร่าวๆก็คงประมาณนั้น เพราะเขามั่นใจมากว่าเด็กทั้งสองคนคือลูกของเขารดภรณ์มองตรีภพอย่างแปลกใจเหตุใดวันนี้คุณอาของเธอถึงได้พูดมากเช่นนี้ ปกติเขาแทบไม่เปิดปากพูดกับใครด้วยซ้ำ แม้แต่กับเธอเองก็เช่นกันบทสน
รดภรณ์มองคุณย่าทิพย์อย่างสนใจเธอเอาใจใส่เด็กทั้งสอง มากเกินไปจนน่าสงสัยแต่ก็ไม่ปริปากพูดอะไร คิดแค่ว่ามีผู้ใหญ่เอ็นดูเจ้าเด็กแฝดเพิ่มก็ดีแล้วความน่ารักของพวกเขาทำให้หญิงใกล้วัยชราคนอย่างพวกเธอ สองคนรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ความเครียดที่มีพลันหายไปหลังจากเครียดมานาน"น้องอลัน น้องอันนา ถ่ายรูปกับคุณย่าหน่อยนะคะ" หญิงใกล้วัยชราคนหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วถ่ายรูปตัวเองกับเด็กทั้งสองไว้หลายรูป พร้อมส่งรูปพวกนี้ไปให้ตรีเพ็ชร กับตรีภพลูกชายทั้งสองคนพร้อมเขียนแคปชั่นว่าหลานย่าอยากได้แบบนี้ เธอมองภาพเด็กทั้งสองแล้วยิ้ม เมื่อรูปภาพส่งไปให้ลูกชายทั้งสองเป็นที่เรียบร้อยตรีเพ็ชรลูกชายคนโตเปิดข้อความดูทันทีเขาตกใจไม่น้อย เมื่อเห็นใบหน้าเด็กทั้งสองเหมือนตาีรภพตอนเด็กถอดแบบกันมา ใครเห็นก็คิดว่าเป็นลูกเขาแน่ๆส่วนทางด้านตรีภพผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว เขายังไม่มีท่าทีจะเปิดข้อความนั้นดูเลย เพราะแม่เขาชอบส่งข้อความและรูปสาวๆไปให้เขา เพื่อดูตัวอยู่บ่อยครั้งตรีเพ็ชรรู้สึกว่ามันบังเอิญไปไหมที่เด็กๆทั้งสองคนหน้าตาคล้ายน้องชายเขามากขนาดนั้น จึงตัดสินใจโทรไปหาตรีภพอย่างร้อนใจขณะนั่งทำงานอยู่ตรีเพ็ชรก็โทรเข้ามา
"ช่างเถอะ...ถือว่าโทรบอกแล้วนะ"ฉัตรวีเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า หันมาทำงานต่อเย็นนี้กะว่าจะกลับไปอพาร์ทเม้นท์ เก็บของใช้ที่จำเป็นแล้วบอกเจ้าของอพาร์ทเม้นท์เพื่อคืนห้อง พอดีใกล้จะสิ้นเดือนแล้วเลิกงานตอนเย็นนิหน่ากับฉัตรวี นั่งรถไปพร้อมคชาเพราะทั้งคู่ต่างเตีรยมสัมภาระ กันมาแล้วเหลือแค่ฉัตรวีเธอต้องกลับ
ตรีภพหยุดชะงักเมื่อถูกมือเล็กทักท้วง ทำให้เขาหงุดหงิดเมื่อถูกขัดจังหวะ แต่ก็ยอมหยุดฟังเธอ"มีอะไรหรือ"เขาจัองที่ริมฝีปากอิ่มที่กำลังจะขยับพูดแล้วยิ้ม เขารู้สึกอยากขบเม้มที่ปากอิ่มสีระเรื่อนั้น คงจะหวานไม่น้อย"รู้ไหมว่าปากเธอน่าจูบ มากแค่ไหน"เขายังจดจ้องที่ริมฝีปากอิ่ม อยากกดจูบเธออีกสักรอบจริงๆ ไม
ส่วนทางตรีภพกลับมาถึงคอนโดก็รีบตรงดิ่งขึ้นไปบนห้อง เปิดประตูห้องออกกลับว่างเปล่าไม่เจอใคร ทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อยทั้งๆที่รีบบึ่งรถมา กะว่ากลับมาถึงจะเจอสาวน้อยของเขานั่งรออยู่บนเตียงแล้วจินตนาการในหัวมันผุดขึ้นเขาคิดถึงหน้าเธอเมื่อไหร่เหมือนอารมณ์ มันจะพลุกพล่านขึ้นมาทุกครั้ง เขาเองก็รู้สึกว่าฉัตร
"เอาหล่ะ...พวกแกเลิกเถียงกันได้แล้ว รีบกินข้าวซะ"คุณปทุมทิพย์เอ่ยตัดบท "มัวแต่มาเถียงกัน กับข้าวเย็นหมด"ตรีเพ็ชรมองหน้าตรีภพแล้วยิ้ม ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่พูดอะไรอีก หลังจากที่พ่อของพวกเขา ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต ตอนนั้นตรีเพ็ชรเพิ่งอายุได้สิบขวบ แม่ของพวกเขาก็ดูแลทั้งบริ






![เจ้าสาวแวมไพร์ [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
