เข้าสู่ระบบท่ามกลางสายลมเอื่อยระลอกใหม่ที่หอบเอาความสดชื่นของกลิ่นไอทะเลหัวหินเข้าสู่ระเบียงไม้สักทอง ณัฐชนน ค่อยๆ ลดโทรศัพท์มือถือลงหลังจากสิ้นสุดการสนทนาอันแสนสั้นทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าคมสันในวินาทีนั้นช่างเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและเหี้ยมเกรียมจนน่าขนลุก ดวงตาสีเหล็กหรี่ลงทอดมองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ทว่าในแววตานั้นกลับสะท้อนภาพความพินาศของใครบางคนที่เขาส่งลงนรกด้วยปลายนิ้วรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงสง่านั้นรุนแรงเสียจน วิรัญญา ที่กำลังประคองถาดแก้วน้ำแตงโมปั่นสีแดงสดเข้ามาหาต้องชะงักเท้าลงเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยสั่นระริกด้วยความรู้สึกหวั่นเกรงในอำนาจที่ซ่อนเร้นของสามี แต่เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวที่เขาหันมาสบตาเธอ พายุร้ายในดวงตาคู่นั้นก็พลันมลายหายไป สลัดคราบพยัคฆ์ร้ายกลายเป็นชายหนุ่มผู้อบอุ่นคนเดิมในทันที“มีอะไรเหรอคะ... พี่ดูมีอะไรแปลกๆ นะบ่ายนี้”เธอเดินเข้ามาใกล้แล้ววางแก้วน้ำแตงโมปั่นลงบนโต๊ะสนามตรงหน้าเขา ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างกายพร้อมส่งรอยยิ้มหวานหยดที่กลายเป็นกิจวัตรของเธอไปแล้วในช่วงทริปนี้ ณัฐชนนยิ้มตอบพลางวาดวงแขนแกร่งโอบไหล่บ
ภายในห้องทำงานที่มืดสลัว แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ฉาบไล้ใบหน้าของ ธาวิน ให้ดูซีดขาวราวกับซากศพที่ยังมีลมหายใจ นิ้วมือที่สั่นเทาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ค่อยๆ เลื่อนเมาส์คลิกเปิดไฟล์วิดีโอที่เขาแอบบันทึกเก็บไว้เป็น "คลังแสง" แห่งกามราคะ คลิปแล้วคลิปเล่าถูกเปิดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะภาพเหตุการณ์ในคืนสวิงกิ้งที่ 'วิมานฉิมพลี' รังลับที่เป็นจุดเริ่มต้นของการทำลายศีลธรรมดวงตาแดงก่ำของธาวินจ้องเขม็งไปยังภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหิวกระหายและวิปริต ภาพของ วิรัญญา ในสภาพที่ไร้ซึ่งยางอายกำลังใช้ริมฝีปากอวบอิ่มคาบส่วนหัวที่บานโร่ของชายคนหนึ่งไว้เต็มโพรงปาก ใบหน้าของเธอหยาดเยิ้มปรือปรอยด้วยรสสวาทที่เกินพรรณนา มือข้างหนึ่งยังกำส่วนแข็งขึงของชายอีกคนไว้แน่น ในขณะที่ส่วนล่างของเธอกำลังโยกขยับอยู่บนร่างของชายคนที่สามอย่างร่านร้อนไร้ขอบเขต“กูอยากรู้จริงๆ... ว่าถ้าคลิปพวกนี้มันว่อนไปทั่วโซเชียล มึงจะยังทำหน้าร่านควยแบบนี้ได้อีกมั้ยอีวิ!”เขาสบถออกมาเสียงพร่า รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ตรรกะที่บิดเบี้ยวในสมองที่เน่าเฟะของเขาเริ่มทำงาน เขาไม่ได้ม
แสงแดดอ่อนละมุนยามเช้าที่หัวหินลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาทาบทับบนเตียงกว้าง กลิ่นอายของน้ำค้างทะเลและสายลมจางๆ ผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดที่ลอยวนอยู่ในห้องนอนอันเงียบสงบ ณัฐชนน รู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาที่พวงแก้ม ริมฝีปากนุ่มหยุ่นที่กดประทับลงมาอย่างทะนุถนอมเรียกสติที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราให้ค่อยๆ ฟื้นคืนสติเมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เขาปะทะคือดวงตากลมโตคู่สวยที่จ้องมองเขาอยู่ห่างเพียงไม่ถึงฝ่ามือ ขนตาคัดงอนและแววตาที่เชื่อมปรอยไปด้วยความรักช่างดูสดใสราวกับดอกไม้ที่เพิ่งได้รับน้ำค้างยามเช้า“อาหารเช้าพร้อมเสิร์ฟแล้วค่ะ... คุณสามีขา”เสียงหวานออดอ้อนของ วิรัญญา ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มพริ้มเพราที่ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ เธอไม่ได้อยู่ในชุดเดรสหรูหราเหมือนเมื่อวาน แต่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาสีขาวสะอาดตาที่ยาวลงมาปิดต้นขาอ่อน เผยให้เห็นลำคอระหงและลาดไหล่ขาวเนียนที่ยังมีรอยแดงจางๆ จากบทเรียนรักเมื่อคืนทิ้งไว้เป็นหลักฐาน“อะไรกันเนี่ย...” ณัฐชนนพึมพำพลางยกมือหนาขึ้นขยี้ตาเบาๆ พยายามขับไล่ความง่วงงุนเพื่อมองภาพตรงหน้าให้ชัดเจนขึ้น เขาเห็นถาดไม้หรูหราวางอยู่ข้างกายบนเ
ห้วงยามที่ดวงตะวันคล้อยต่ำลงแตะเส้นขอบน้ำ ท้องฟ้าทิศตะวันตกแห่งชายหาดหัวหินพลันเปลี่ยนสีสันไปอย่างตระการตา แสงแดดสุดท้ายที่ชาวบ้านขนานนามว่า “แสงตากผ้าอ้อม” ทอประกายสีส้มอมแดงเข้มจัด สาดรัศมีโลมไล้ไปทั่วผืนนภาและท้องทะเลกว้าง สะท้อนวาววับระยิบระยับล้อไปกับระลอกคลื่นเล็กๆ ราวกับมีใครนำทับทิมนับล้านเม็ดมาโปรยปรายไว้ทั่วอาณาบริเวณอันเวิ้งว้างนั้นบนระเบียงกว้างของบ้านพักตากอากาศส่วนตัวสไตล์โคโลเนียลสีขาวสะอาดตา วิรัญญา ยืนสงบนิ่งทอดสายตากลมโตมองออกไปยังความงามเบื้องหน้า เธออยู่ในชุดเดรสผ้าซาตินสายเดี่ยวสีมุกที่ทิ้งตัวแนบไปกับส่วนโค้งเว้าของร่างกาย ผิวกายที่ขาวผ่องของเธอยามต้องแสงสีส้มแดงนั้นดูนวลตาและเรืองรองประดุจรูปสลักล้ำค่าสายลมทะเลพัดเอื่อยพาเอากลิ่นไอเค็มจางๆ มาปะทะใบหน้า ความเย็นชื้นของมันหยอกล้อกับผิวแก้มและเส้นผมที่ปล่อยสยายให้พริ้วไหวไปตามแรงลม เสียงหวีดหวิวของยอดสนที่ขึ้นเป็นทิวแถวแนวยาวตามชายหาดลู่ลมโอนเอนไปมา คล้ายกับท่วงทำนองเพลงกล่อมโลกที่แสนอ่อนโยน ผสานไปกับเสียงซัดสาดของฟองคลื่นสีขาวที่กระทบเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นจังหวะที่ช่วยชะล้างความวุ่นวายในจิตใจให้มลายหาย
ฟองครีมนุ่มละเอียดส่งกลิ่นหอมกรุ่นของกุหลาบบัลแกเรียโอบล้อมเรือนร่างเปลือยเปล่าของ วิรัญญา ไว้ภายใต้ผิวน้ำอุ่นระอุในอ่างจากุซซี่หรูหรา ดวงตากลมโตหลับพริ้ม ใบหน้าสวยซึ้งที่เคยอาบไปด้วยน้ำตาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้กลับแต้มไปด้วยรอยยิ้มละไมแห่งความผ่อนคลาย แรงนวดเฟ้นจากระบบพ่นน้ำวนใต้ผิวน้ำช่วยบำบัดความเมื่อยล้าและขับไล่ความตึงเครียดที่สะสมมานานหลายสัปดาห์ให้มลายหายไปประดุจฟองสบู่ที่แตกตัวนี่คือช่วงเวลาที่เธอได้สัมผัสถึงคำว่า "อิสรภาพ" อย่างแท้จริง ไม่ใช่อิสรภาพในการออกไปเริงร่านอกกายสามี แต่มันคืออิสรภาพจากการเป็นทาสอารมณ์ใฝ่ต่ำของตัวเอง เธอกลับมาเป็นวิรัญญาคนเดิม... ผู้หญิงที่ฉลาด สง่างาม และรู้ซึ้งถึงคุณค่าของอาณาจักรที่เธอครอบครองอยู่ สิ่งที่เหลือต่อจากนี้มีเพียงภารกิจเดียว คือการกอบกู้เศษซากความไว้วางใจจาก ณัฐชนน ผู้เป็นสามี ให้กลับคืนมาเป็นความรักที่มั่นคงดังเดิมครืด... ครืด... ครืด...เสียงสั่นสะเทือนของสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนขอบอ่างหินอ่อนดังขัดจังหวะความสงบ วิรัญญาค่อยๆ เผยอเปลือกตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เธอวาดมือเรียวสวยที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำไปหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจออย่างไม่ใส่ใ
หยดน้ำตาที่เคยไหลนองอาบแก้มบัดนี้แห้งเหือดลง ทิ้งไว้เพียงรอยคราบจางๆ ที่ตอกย้ำถึงความอ่อนแอในอดีต วิรัญญา สูดลมหายใจเข้าปอดลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ มวลอากาศที่เคยรู้สึกว่าหนักอึ้งบัดนี้กลับคืนความปลอดโปร่งให้แก่เธอ ร่างบางค่อยๆ หยัดกายขึ้นยืนช้าๆ แผ่นหลังที่เคยค่อมลงด้วยความอัปยศกลับมาเหยียดตรงอย่างสง่างามอีกครั้ง ความเป็นตัวของตัวเองที่เคยหายไปในวังวนของกามารมณ์โง่เขลาได้ถูกเรียกคืนมาด้วยสติที่เพิ่งฟันฝ่าม่านหมอกออกมาได้เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแววมาดมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอมองตรงไปยังทิศทางที่สามีเดินนำขึ้นไปด้านบนด้วยหัวใจที่พองโตด้วยความภักดี“พี่ณัฐคะ... วิขอโทษในความโง่ของวิค่ะ” เธอกระซิบแผ่วเบากับตัวเองประดุจคำปฏิญาณ ก่อนจะก้าวเท้าอย่างมั่นคง ตามเสียงเรียกของหัวใจและเหตุผลขึ้นไปยังห้องนอนชั้นบนภายในห้องเสื้อผ้า (Walk-in Closet) ที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างเรียบหรู ณัฐชนนอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ผมของเขาที่ยังเปียกหมาดถูกเช็ดด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กอย่างลวกๆ เขาหันมาสบตากับวิรัญญาที่เดินเข้าไปหา ท่าทีของเธอในนาทีนี้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แววตาที่




![เพลิงไข่มุก [NC30+] + [BDSM] + [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


