Masukตอนที่ 9
ก็พาไปให้พ้น ช่วงเช้าของวันต่อมา รถยนต์คันหรูสีดำป้ายทะเบียนประมูลขับเลี้ยวเข้าไปในโรงพยาบาล ทว่าคริสกลับไม่เลี้ยวเข้าไปจอดในลานจอดรถ แต่กลับขับตรงไปยังด้านหลังของโรงพยาบาลแล้วเลี้ยวซ้ายชะลอขับเคลื่อนรถไปช้าๆ เพื่อไปยังร้านป้าพรตามสั่งร้านที่อยู่ติดกับทางเดินฟุตบาท เมื่อคืนเด็กสาวทำเอาเขานอนไม่หลับเพราะวายุเพื่อนสนิทของเขาที่โทรมาพูดถึงเด็กคนนั้นให้ฟังเมื่อวาน สมองเขามันก็ดันจำฝังใจอยู่กับคำว่าข่มขู่ เช้าวันนี้เขาเลยต้องมาหาคำตอบเพื่อที่จะได้เลิกนึกถึงเธอสักที ก็ดูเหมือนว่าแกจะสนใจเด็กคนนี้ ฉันก็เลยโทรมา... "ฉันเนี่ยนะ สนใจเด็ก" ปากหน้ายิ้มหยัน ส่ายหัวไปมา เพื่อนของเขามันคิดได้ยังไงว่าเขาสนใจเธอ มันเป็นไปไม่ได้ ก็...แล้วที่เขาขับรถมาถึงหน้าร้านนี่ล่ะ มันเพราะต้องการแค่หาคำตอบที่มันรกอยู่ในสมองหรือว่าเขาคิดอะไรกับเด็กสาวคนนั้นกันแน่ คิ้วเรียวหนาขมวดเข้าหากันอย่างนึกสงสัยกับความสับสนของตัวเอง รถยนต์สีดำคันหรูป้ายทะเบียนประมูลจอดเทียบฟุตบาทข้างทาง คริสนั่งมองร้านที่เด็กสาวทำงานอยู่ในรถ "ร้านยังไม่เปิด?" ปากหนาเอ่ยพึมพำบนรถ คริสเห็นว่าร้านปิดอยู่แล้วป้ายชื่อด้านบนก็ชื่อร้านเดียวกันเขาจำได้ไม่ผิดแน่แต่ทำไมถึงยังไม่เปิดร้านเสียทีล่ะ คริสยกข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลาที่หน้าปัดนาฬิการาคาแพง "แปดโมง" "เปิดสายงั้นสิ" ในเมื่อร้านไม่เปิดเขาจะทำอะไรได้ งานในโรงพยาบาลก็มีอีกหลายอย่างเขาที่ต้องทำ ไหนจะตรวจคนไข้ งานเอกสารต่างๆ อีกมากมาย เขาคงไม่บ้ามาจอดรถเพื่อหาคำตอบเพียงแค่วันนี้หรอก คริสขึ้นมาถึงชั้นสิบเก้าก็เดินตรงไปยังห้องทำงานทันที เมื่อเดินมาถึงโต๊ะทำงานก็มีโน้ตแปะอยู่ที่โต๊ะ มีประชุมบอร์ดผู้บริหารเวลาเก้าโมงครึ่ง มือหนาหยิบขึ้นมาดู "ลายมือพี่คัพ สงสัยจะเรื่องด่วน" ร่างหนาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้แล้วพิงพนักพร้อมกับหมุนตัวไปยังหน้าต่างที่เป็นกระจกใสข้างหลัง สายตาคมมองท้องฟ้าสีครามกับแดดยามเช้าแสงอ่อนๆ แล้วหลับตาลง ก๊อก ก๊อก ก๊อก "เชิญ" คริสขานเชิญคนที่เคาะประตูห้องเขาอยู่ด้านนอกแล้วหมุนเก้าอี้ทำงานกลับมา "ไงครับพี่ชาย" เมื่อเห็นร่างสูงของพี่ชายผลักประตูเข้ามา คริสก็เอ่ยทักเสียงเรียบ "พี่จำได้ว่าคริสขับรถตามหลังพี่มา ออกจากบ้านพร้อมกันแต่ทำไมถึงช้ากว่าพี่ล่ะ" คริสหมุนเก้าอี้หันหลังให้พี่ชาย "ผม...แวะเข้าห้องน้ำอยู่ที่ชั้นล่าง" ทำไมเขาต้องกลัวว่าพี่ชายจะจับผิดด้วย ในเมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย ก็แค่แวะไปร้านเด็ก...แป๊บเดียวเท่านั้น "อืม เห็นโน้ตแล้วใช่ไหม พี่เรียกคณะกรรมการประชุมเรื่องการให้บริการของโรงพยาบาลเรา" นึกว่าจะเรื่องด่วนอะไร แต่อย่างว่าพี่ชายเขาจริงจังกับทุกเรื่อง "ครับ ผมเห็นแล้ว" คริสหมุนตัวกลับมาพร้อมกับส่งยิ้มให้พี่ชาย สองเท้าเล็กเดินนวยนาดอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย แต่พอใกล้จะถึงร้านเธอก็เห็นว่าร้านป้าพรยังไม่เปิด เปียรีบเดินไปที่หน้าร้านแล้วตะโกนเรียกป้าจากข้างนอก "ป้าพรจ๊ะ เป็นอะไรหรือเปล่า" "อ่าว เปีย" เสียงเรียกจากคนด้านหลังทำให้เธอรีบหันหลังไปมอง ก็เห็นว่าป้าพรหิ้วตะกร้าที่มีของสดและผักสดเต็มมือ "มาจ่ะ เปียช่วยนะ" สองมือเล็กเอื้อมไปหยิบตะกร้าสีเขียวมาถือไว้ "เออ ขอบใจ งั้นเอากุญแจนี่ไป" ป้าพรยื่นกุญแจร้านให้กับเธอ "ช่วยป้าเปิดร้านหน่อย วันนี้ไอแดงคนที่ป้าจ้างมันซื้อของสดวันนี้มันลา ป้าก็เลยต้องไปซื้อของเอง เลยเปิดร้านสาย" "จ่ะป้า เดี๋ยวเปียเปิดให้นะ" เปียวางตะกร้าลง แล้วนั่งยองเพื่อไขกุญแจก่อนจะดันประตูม้วนเหล็กขึ้นเพื่อเปิดร้าน "แรงเยอะดีจริงเรา" "เปียยังแข็งแรงอยู่นะจ๊ะ อีกอย่างประตูมันก็ไม่ได้หนักมาก" "จะบอกว่าป้าแก่งั้นสิ" "แก่แต่ยังสาวอยู่น๊า" "อย่ามาปากหวานหน่อยเลย ไปเลยเข้าไปเตรียมของดีกว่า เปิดร้านสายมาก รายได้ก็หดลง" "จ่ะป้า" ช่วงพักเที่ยงลูกค้าเข้าร้านไม่ขาดสายเช่นเคย หลายวันมานี้ที่ร้านป้าพรขายดีเป็นพิเศษทั้งเจ้านายและลูกน้องก็ปลื้มใจที่เห็นลูกค้าเข้ามาทานอาหารที่ร้านอย่างต่อเนื่อง ของขายทุกอย่างในร้านขายหมดเกลี้ยง เมื่อไม่มีลูกค้าเข้าร้านแล้วป้าพรกับเปียก็นั่งพักแข้งขา ยืนขายมาหลายชั่วโมงขามันก็อ่อนล้า "ขายดีแบบนี้ป้าค่อยหายเหนื่อยหน่อย" ปากบอกหายเหนื่อย แต่ก็นั่งทุบขาตัวเองไปด้วย คนมันแก่แล้วก็แบบนี้แหละ ยืนนานๆ ก็เริ่มไม่ไหวแต่ก็ต้องอดทนเพื่อปากท้อง "เปียดีใจมากเลยที่ลูกค้ามาทานที่ร้านเยอะแบบนี้" เธอพูดจากความรู้สึกจริงๆ "ป้าก็ดีใจลูก" "เอ่อ ป้าพรจ๊ะเปียอยากปรึกษาอะไรหน่อย" เสียงใสเศร้าสลด ทำเอาป้าพรนึกเป็นห่วงคงจะมีเรื่องไม่ดีแน่ๆ และก็คงไม่พ้นพ่อกับแม่ของเธอ "พ่อกับแม่เราสินะ" "จ่ะป้า เมื่อวานตอนเย็นเปียไปประกันตัวพ่อมา พ่อบอกว่าวันนี้ช่วงเย็นจะมาดักรอที่ร้านเพื่อเอาเงินจ่ะ" "ไอสองคนผัวเมียนี่ไม่รู้จักหางานหาการทำ เป็นภาระให้ลูก" ป้าพรพูดด้วยความโทสะ ถ้าพ่อกับแม่เธอเป็นคนดีกว่านี้ ป่านนี้เด็กสาวคงได้เรียนมหาวิทยาลัยไปแล้ว "เปียย้ายมาอยู่กับป้าที่นี่ดีไหม เป็นห่วงเราเหลือเกิน" "มันจะยิ่งเป็นปัญหาน่ะสิจ๊ะ พ่อกับแม่คงได้มาอาละวาดที่นี่แน่ๆ เปียรู้จักพ่อกับแม่ดี" "แล้วจะเอายังไง" "เปียถึงอยากจะปรึกษาป้าจ่ะ" "ป้าถึงบอกให้เราย้ายมาอยู่กับป้าไง" "เปียลำบากใจจ่ะป้า" "เห้อ มันไม่มีทางออกเลยใช่ไหม" ทั้งที่เสนอให้เธอมาอยู่ แต่เธอก็ไม่เอากลัวว่าป้าพรจะลำบากและมีปัญหาไปด้วย เปียนั่งหน้าเศร้า เงินที่เธอหาได้ก็ไม่เคยได้อยู่กับเธอนานเลย"แต่งงาน?" เสียงเล็กเอ่ยถาม มองทุกคนที่ยืนอยู่ที่ด้านล่างรวมไปถึงผู้ชายตรงหน้า "ชาเนสก็ร่วมมือกับพี่ด้วยเหรอ" "ใช่จ่ะ" ชาเนสเดินถือเวลเจ้าสาวนำมาเสียบไว้ที่ผมของเธอ"ยินดีด้วยนะ" ชาเนสอวยพรก่อนจะเดินกลับลงไปที่ชั้นล่าง แต่กับเธอที่ยังยืนทำหน้างง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นแบบไม่ทันได้ตั้งตัว "เปียพร้อมที่จะเป็นเจ้าสาวและภรรยาของพี่ไหม" คริสค่อยๆนั่งคุกเข่าลงช้าๆพร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินที่ถืออยู่ในมือแล้วเปิดฝากล่องด้านในเป็นแหวนเพชรเม็ดโตแสงระยิบระยับแทงตา เนื้อเพชรช่างงามเหมาะสมกับคนงามๆตรงหน้ เขาสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเพื่อนำมาเซอร์ไพรส์กับเธอในวันวาเลนไทน์ "พี่คริส...ทุกคน" เปียคลายยิ้มมองหน้าแฟนหนุ่มและทุกคนที่เป็นครอบครัวของเธอนับตั้งแต่ได้เหยียบเข้ามาอยู่ในบ้านทวีพัฒนา"พร้อมจะเป็นสะใภ้แม่ได้หรือยัง" ลดาตะโกนถามขึ้นมา"ค่ะ คุณแม่" เธอตอบกลับ "สวมแหวนให้น้องเลยลูก" ลดายิ้มตะโกนบอกลูกชายด้วยความรู้สึกดีใจและตื้นตันใจ แหวนเพชรเก้ากะรัตค่อยๆถูกสวมใส่อย่างบรรจงที่นิ้วนางข้างซ้ายของแฟนสาวที่เขารักสุดหัวใจ "ขอบคุณนะคะพี่คริส" เขาลุกขึ้นแล้วสวมกอดเธอสุดที่รักที่เ
ตอนพิเศษ 3 หนึ่งปีต่อมา เปียทำงานที่สายการบินครบเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม การทำงานยังถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี ถึงแม้จะมีปวดหัวกับผู้โดยสารบ้าง แต่เธอก็สามารถรับมือได้ด้วยความอ่อนน้อม และแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้เป็นอย่างดี ถึงแม้จะมีเหนื่อย มีท้อไปบ้าง แต่เพราะเธอรักในอาชีพแอร์โฮสเตสเมื่อเธอโอกาสจึงอยากที่จะทำให้เต็มที่ ให้สมกับที่เธอเหน็ดเหนื่อยทุกหยาดหยด และสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ขาดไม่ได้คือแฟนหนุ่มของเธอ เขาสนับสนุนเธอในทุกๆเรื่องอย่างเต็มที่ คอยเป็นกำลังใจ เป็นแรงผลักดันให้เธอได้มีวันนี้วัด "เปียทำความฝันได้สำเร็จแล้วนะคะ" เธอยืนพูดอยู่หน้า อัฐิพ่อแม่ที่แท้จริงของเธอพร้อมกับปักธูปลงในกระถางและพวงมาลัยวางไว้ตรงหน้าอัฐิ เธอใส่ชุดยูนิฟอร์มของสายการบินมาไหว้พ่อแม่ของเธอ มือเล็กเอื้อมไปจับรูปพ่อแม่ที่ติดอยู่หน้าอัฐิ เมื่อหลายวันก่อนเธอฝัน ฝันว่าพ่อแม่ของเธอมาหาแล้วก็มาบอกลา "พ่อกับแม่ขอโทษนะลูก" ประโยคนี้เป็นเสียงของผู้เป็นแม่ ทั้งสามคนโอบกอดกันในความฝัน แต่เธอรู้สึกและสัมผัสได้ว่าท่านมีอยู่จริงถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ฝันก็ตามเปียจึงขอให้คริสพาเธอมาที่วัดเพื่อมาไหว้พ่อแม่ของเธอ และบอกเล่าเรื่องรา
ตอนพิเศษ 2หนึ่งเดือนต่อมา คริสตีสนิทกับเพื่อนร่วมงานของเธอที่ชื่อชาเนส เพื่อฝากฝังให้เธอช่วยดูแลแฟนสาวและกันท่าพวกหนุ่มๆ ที่มาตามจีบLineชาเนส : send pictureชาเนส : เปียบอกว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนค่ะชื่อเรย์คริสเปิดดูข้อความของชาเนสที่เป็นเพื่อนร่วมงานของเธอ กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ร้านกาแฟในสนามบินคริส : ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับชาเนส : ก็ในสนามบินนี่แหละค่ะ ยังนั่งคุยกันอยู่คริส : ขอบคุณครับมือหนากดที่รายชื่อโทรศัพท์แล้วต่อสายโทรหาแฟนสาวในทันที เพื่อตามให้เธอกลับบ้าน"ฮัลโหล กลับหรือยัง" คริสเอ่ยเสียงเข้ม"ยังค่ะ พอดีเปียเจอเรย์ที่สนามบินก็เลยนั่งคุยกัน พี่คริสผ่าตัดคนไข้เสร็จแล้วเหรอคะ""อืม แล้วจะคุยกันอีกนานไหม""อีกพักค่ะ แค่นี้ก่อนนะคะ เจอกันที่บ้าน""เปีย เปีย..." เขาโดนเธอตัดสายทิ้งในขณะที่กำลังจะพูดต่อว่าให้เธอกลับบ้านเดี๋ยวนี้"คืนนี้เตรียมตัวโดนทำโทษได้เลย" เขาเค้นคำขู่ กล้าดียังไงมาตัดสายเขาไปดื้อๆ ไม่บอกเขาสักคำว่าอยู่กับเพื่อนสมัยมัธยมที่มันเคยชอบเธอก็แล้วใครมันจะนั่งอยู่เป็นสุขได้ คริสร้อนใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ถอดชุดกาวน์แขวนไว้ที่ราวก่อนจะหยิบสัมภาระทุกอย่างเดินออกจากห้อ
ตอนพิเศษ 1 สองปีต่อมา ร่างบางนั่งอยู่บนที่นอนหลังจากอาบน้ำเสร็จ เปียหยิบไอแพดขึ้นมาแล้วเข้าเปิด mail วันนี้เป็นวันประกาศผลการคัดเลือกว่าเธอจะผ่านการสอบสัมภาษณ์และได้เป็นแอร์โฮสเตสในสายการบินที่ดีที่สุดอันดับหนึ่งของประเทศไทยหรือไม่"เปียตื่นเต้นจังเลยค่ะพี่คริส" เธอหันไปบอกแฟนหนุ่มที่นั่งลุ้นไปพร้อมๆกับเธอ คริสเองก็อยากให้เธอได้เป็นแอร์โฮสเตสตามความฝัน อีกใจก็ไม่อยากให้เป็นแล้ว และเท่าที่เขาค้นหาจากในเว็บบ้างล่ะ คนรอบตัวบ้างล่ะ จะต้องมีบินในประเทศและต่างประเทศแล้วแต่ตามตารางบินที่เขาจัดสรร แล้วถ้าเกิดมีหนุ่มๆมาจีบเธอเข้าล่ะ พวกนักบิน สจ๊วตหรือแม้กระทั่งผู้โดยสารเพศชาย เปียเธอเริ่มเข้าสู่วัยทำงานเต็มตัว เขาไม่สามารถไปนั่งเฝ้าเช้า-เย็น เทียวรับ-ส่งเธอเหมือนตอนเรียนมหาวิทยาลัยได้อีก คิดแล้วมันก็กลุ้มใจ เขาไม่อยากห่างเธอนานๆ นับวันเปีบยิ่งโตก็ยิ่งสวย เดินไปไหนกับเธอผู้ชายก็แทบจะเหลียวหลังไปตามๆกัน จนเขารู้สึกหงุดหงิด แต่เขาเองก็ต้องพยายามทำใจ เพราะเคยให้คำมั่นสัญญาไว้ว่าจะส่งเธอให้ถึงฝั่งฝัน และตอนนี้เขาเกือบทำสำเร็จแล้ว เหลืออีกเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น "เปียกดดูเลยนะคะ" คริสจึงพยัก
ช่วงค่ำ บริเวณใกล้ๆ ที่พักมีตลาดนัดคนเดิน คริสจึงขับรถพาเธอไปเดินชมตลาดและซื้อของกินจุกจิกไปตามทาง"เปียอยากทานไส้กรอกค่ะ" เธอชี้ คริสจึงก้มกระซิบบอกเธอใกล้ๆ ด้วยน้ำเสียงชวนขนลุกซู่"ไส้กรอกพี่มันใหญ่กว่านี้อีก" ใบหน้าหล่อโน้มขึ้นมองหน้าสวยของแฟนสาวที่กำลังยืนเขิน"ขอโทษนะคะ พอดีเพื่อนอยากได้เบอร์ของคุณค่ะ" เสียงผู้หญิงจากทางด้านซ้ายเดินเข้ามาขอเบอร์จากคริสโดยอ้างว่าเพื่อนให้มาขอ"ไม่ได้หรอกค่ะ แฟนเขายืนอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงติดห้วนแสดงให้อีกคนรู้ว่าเธอไม่พอใจ ก็เธอเนี่ยคือแฟนของเขา"เอ่อ...ขอโทษค่ะ" ผู้หญิงที่เดินเข้ามาขอเบอร์ยิ้มเจื่อนเอ่ยขอโทษก่อนจะเดินออกไป"หันมาหน่อยค่ะ" เธอสั่ง ดวงตาสวยช้อนขึ้นมองแฟนหนุ่ม "ปลดกระดุมเยอะขนาดนี้ไม่ถอดเสื้อเดินเลยล่ะคะ" เธอประชดแฟนหนุ่มแล้วติดกระดุมให้เขา แถมเสื้อเชิ้ตที่เขาใส่บางจนเห็นเนื้อใน หุ่นของเขามันเซ็กซี่มาก สาวที่เดินผ่านไปมาก็เอาแต่มองเขา เธอสังเกตรอบข้างทุกอย่าง แต่ก็ไม่ได้อะไร จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาเพื่อขอเบอร์ เธอหวงในใจอยากตะโกนบอกเหลือเกิน เอาเบอร์รองเท้าเธอไปก่อนไหมคะ แต่มันก็ไม่สุภาพ ดีที่ผู้หญิงคนนั้นยอมถอยออกไป"หวงเหร
ตอนที่ 50 ค่ำคืนพิเศษ END เมื่อเดินทางมาถึงที่พัก พนักงานต้อนรับเดินมาบริการถึงตัวรถ พร้อมกับช่วยยกกระเป๋าเดินทางทั้งสองใบเข้าไปที่ด้านใน คู่รักทั้งสองคนจับมือกันเดินไปที่ล็อบบี้เพื่อเช็คอินกับพนักงานเมื่อได้ห้องพักแล้วเรียบร้อย พนักงานผู้หญิงนำทางเดินไปยังที่พักพูลวิลล่าแบบส่วนตัว สถานที่ตกแต่งด้วยดีไซน์สุดหรู บรรยากาศเงียบสงบ สถานที่พักติดทะเลเป็นหาดส่วนตัวเห็นทรายสีขาวกับน้ำทะเลสีใส ไม่ว่าใครมาที่ภูเก็ตก็ต้องเลือกสถานที่แห่งนี้เป็นที่พัก เพราะมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน"สวยมากๆ เลยค่ะ""พี่ดีใจที่เปียชอบ" คริสเดินเข้าไปหาร่างบางที่ยืนมองวิวทะเลที่อยู่ตรงด้านหน้า สองแขนวาดโอบแฟนสาวเข้าหาตัว ปากหนาเคลื่อนกดจูบไปที่ซอกคอขาวคริสจับตัวเธอหมุนให้หันมาสบตากับเขา "หิวหรือยัง" มือหนายกขึ้นปัดป่ายเส้นผมของเธอไปมา"หิวแล้วค่ะ พี่คริสหิวหรือยังคะ""พี่หิวแล้ว แต่ไม่ใช่หิวข้าวนะ..." คริสส่งสายตาอันเย้ายวนอย่างไม่ปิดบัง ว่าเขาต้องการอะไรแก้มขาวนวลขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอรู้ว่าคุณหมออยากจะทำอะไรกับเธอในตอนนี้ "ไปทานข้าวกันเถอะค่ะ" เปียจับมือลากคุณหมอให้ออกจากห้องเพื่อทานข้าว ไม่อยากชักช้าไปกว่า
ตอนที่ 25สมัครเรียน สามวันต่อมา ในช่วงครึ่งวันเช้าคริสไม่มีงานเร่งด่วน เขาจึงไปขออนุญาตกับป้าพรว่าจะพาเธอไปสมัครเรียนมหาวิทยาลัยแต่ทว่าเธอเองก็ต้องมีรูปติดบัตรนักศึกษา และก็ต้องใส่ชุดนักศึกษาถ่ายด้วย แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะแถวมหาวิทยาลัยมีร้านถ่ายรูปและมีชุดนักศึกษาขาย ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยเอกช
ตอนที่ 11ไปอยู่บ้านฉันเปียจะบอกคุณหมออย่างไรว่าบ้านของเธอเป็นสลัม ก็เธออายนี่น่า แล้วคุณหมอเองก็ดูตั้งใจมากๆ ที่จะพาเธอออกจากชีวิตเซ็งเคร็งนี้ แต่คุณหมอรู้เรื่องของเธอดีแล้วอย่างนั้นเหรอถึงได้ชักชวนเธอไปอยู่ที่บ้าน อยากจะถามเหลือเกินว่าช่วยเธอไปทำไม ใจดีกับเธอทำไม แล้วกับการที่คุณหมอดีกับเธอแบบนี
"นั่นแหละเด็กดี" เปียรับช่อดอกไม้จากมือพี่คริส พร้อมกับเรียกเขาด้วยสรรพนามใหม่"แล้วนั่นกล่องอะไรคะ" เธอถาม คริสหยิบกล่องขึ้นมาแล้วเปิด มันเป็นสร้อยคอสีเงินสลักเป็นรูปผู้ชายและผู้หญิงนั่งจับมือกันอยู่บนพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว"สวยไหม" เขาชูสร้อยขึ้นมาตรงหน้า"สวยค่ะ""สร้อยเส้นนี้ฉันซื้อให้กับเธอในวัน
ตอนที่ 49 สวีทหนึ่งสัปดาห์ต่อมา คริสเร่งเคลียร์งานทุกอย่างให้ทันก่อนวันเสาร์ เพราะเขาจะพาเธอไปเที่ยวทะเลที่ภาคใต้ คริสจองที่พักพูลวิลล่าแบบส่วนตัวด้วยราคาที่แพงที่สุดในตัวจังหวัด เขาอยากเซอร์ไพรส์แฟนสาว และต้องการสร้างบรรยากาศที่แสนจะโรแมติกให้กับคนที่ขารักเธอผู้เป็นที่รักและกล่องดวงใจบนโลกใบนี







