ตอนที่ 5 ทำให้ตั้งครรภ์

เรือนโบตั๋น

         จ้าวอันเล่อนอนเล่นบนเตียงได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เหวยเหว่ยสตรีน้อยก็วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

         “อาจารย์แม่ ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ” นางหยุดหายใจกระหืดกระหอบชั่วครู่แล้วรายงานต่อ “ท่านอาจารย์เจ้าสำนักพักอยู่ที่เรือนธารธารา อยู่ด้านหลังของสำนักเจ้าค่ะ”

         “ข้าเข้าใจล่ะ ขอบใจนะเหวยเหว่ย” จ้าวอันเล่อตอบรับ ริมฝีปากยกยิ้มพึงพอใจ

        

         ยามดึกคืนนั้น จ้าวอันเล่อสวมชุดสีดำตลอดทั้งร่างเพื่อพรางกาย นางเดินย่องเสียงเบาไปจนถึงเรือนธารธาราที่หลิวเจินหลงพักอยู่

         “ฮู่ว ก็ไม่เห็นยาก” จ้าวอันเล่อยิ้มเจ้าเล่ห์ ขนาดในวังหลวงที่มีองครักษ์มากมายนางยังแอบไปดูเสด็จพี่ทั้งสามเริงรักได้ นับประสาอะไรกับสำนักหย่งผิงที่เน้นป้องกันตรวจสอบแค่บุคคลภายนอกสำนัก

         สตรีค่อยๆ แง้มประตู แล้วก้าวเท้าข้ามธรณีประตูอย่างแผ่วเบา นางปิดประตูลงช้าๆ จนแทบไม่เกิดเสียง แล้วก็เดินสำรวจภายในจนเจอบุรุษรูปงามนั่งสมาธิอยู่บนเตียงไม้หลังใหญ่

         “หึหึ” สตรียิ้มมุมปากอีกครั้ง นางลงนั่งข้างเตียงแล้วยกมือเรียวผลักร่างแกร่งของบุรุษให้ล้มลงนอนช้าๆ

         เมื่อร่างบุรุษลงนอนราบบนเตียง จ้าวอันเล่อก็จัดการถอดเสื้อผ้าของเขาออกทีละชิ้นจนเปลือยเปล่า นางจุดเทียนเล่มน้อยข้างเตียงเพื่อให้มองเห็นความงดงามของเขาชัดเจนเต็มสองตา

         สตรีกลืนน้ำลายเมื่อมองความแกร่งกลางกายของเขา นางรีบปลดเสื้อผ้าของตนเองจนหมดแล้วขึ้นไปคุกเข่าคร่อมร่างของหลิวเจินหลง

         มือเล็กจับแท่งหยกร้อนแล้วขยับมือรูดขึ้นรูดลงอย่างชำนาญ เมื่อแท่งหยกในมือเริ่มขยายขนาดใหญ่ขึ้น สตรีก็ก้มหน้าแล้วครอบริมฝีปากลงไป ใช้ลิ้นเรียวตวัดปลายสลับกับดูดจนแก้มของตัวเองตอบอย่างเห็นได้ชัด

         ทำไปเรื่อยๆ ได้สักพัก แก่นกายแกร่งในมือก็เริ่มตั้งขึ้นจนเหมือนกับธูปขนาดใหญ่ที่ถูกจุดเพื่อกราบไหว้ฟ้าดิน

         สตรีจ้องมองด้วยความดีใจ นางขยับให้ร่องรักฉ่ำน้ำของตนสัมผัสกับหัวหยักใหญ่ที่มือเล็กจับอยู่ เมื่อเริ่มกะตำแหน่งได้ นางก็ค่อยๆ หย่อนบั้นเอวลงน้ำหนัก ให้ร่องรักกลืนกินแก่นกลางกายชายหนุ่มช้าๆ

         “อื้ม” สตรีร้องครางออกมาด้วยความพึงพอใจเมื่อแท่งหยกมุดเต็มโพรงนุ่มฉ่ำน้ำของตน

         “รู้สึกดีจัง”

         นั่งแช่เพื่อความรู้สึกซึมซับความจุกและคับแน่นสักพัก เอวบางของสตรีก็เริ่มขยับโยกขึ้นโยกลงจนแท่งหยกมุดเข้าออกรูหวานเป็นจังหวะตามที่พึงพอใจ

         “อ่า อ่า อ่า” จ้าวอันเล่อครางเสียงหลงพร้อมทั้งเร่งจังหวะเร็วขึ้นจนแก่นกายชายหนุ่มค่อยๆ ร้อนขึ้นเรื่อยๆ

        

         ‘อะไรอีก ทำไมข้าร้อนเหมือนธาตุไฟเข้าแทรกอีกแล้ว’ หลิวเจินหลงคิดในใจ รู้สึกร่างกายร้อนรุ่มโดยเฉพาะแก่นกลางความเป็นชายของตน

         “นางเด็กแสบต้องเล่นพิเรนทร์อีกเป็นแน่” เขาเม้มริมฝีปากเก็บอาการหงุดหงิดแล้วค่อยๆ ปลดประสาทสัมผัสทั้งร่าง

         กลายเป็นเมื่อรับรู้ได้ ก็รู้สึกถึงความเสียวหนึบบริเวณท้องน้อยของตน

         “อ้า” บุรุษร้องขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความเสียวโดยไม่ทันตั้งตัว

         “ใจกล้านักนะ” เขาคำรามในลำคอ แอ่นเอวสอบของตนกระแทกสวนสะโพกกลมที่กดทับลงมา

         “อื้อ” สตรีร้องคราง ส่งสายตาหวานเยิ้มมองที่บุรุษ “ท่านพี่ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอพูดออกมาทั้งที่เอวหวานยังโยกขึ้นลงใส่บุรุษไม่ยอมหยุด

         “เจ้ามัน นางเด็กตัวร้าย” หลิวเจินหลงบ่นสลับกับเม้มริมฝีปากบางของตน

         สตรีจอมวายร้ายผู้นี้ทำให้เขาคลั่งได้ง่ายๆ ถูกนางขย่มใส่ไม่หยุด ตอนนี้เขากลับเป็นฝ่ายอยากกินนางแทนเสียเอง

         แต่เขาก็ยังอดทนอดกลั้นปล่อยให้สตรีเป็นฝ่ายขี่ขึ้นควบ นัยน์ตาหงส์จ้องมองก้อนเนื้อสองก้อนที่กระเด้งขึ้นลงตรงหน้า เขาจึงเอื้อมฝ่ามือหนาไปจับแล้วขยำเล่นอย่างเพลิดเพลิน

         ส่วนนิ้วมือก็ทั้งบีบและเขี่ยจุกชมพูอ่อน ในใจยินดีที่ได้ครอบครองสตรีที่มีเสน่ห์ยั่วยวนเช่นนี้

         ต้องรู้ว่าเขามีอายุร้อยกว่าปี สมัยแตกเนื้อหนุ่มลองทำรักตามวัยก็ยังไม่เคยเจอสตรีที่ทำให้เขาอยากเสร็จสมหลายรอบ เขาจึงสามารถฝึกวิชาต่างๆ จนสำเร็จและมีอายุยืนยาวมาถึงวันนี้

         นึกไม่ถึงว่าจะถูกสตรีน้อยมาทำให้ใจแตกเสียได้ เขาคิดพลางจับเอวบางพลิกให้คว่ำหน้าแอ่นสะโพกลอยสูง

         กายแกร่งของเขาเปลี่ยนเป็นท่าคุกเข่า มือจับสะโพกโค้งงอนแล้วขยับเอวสอบส่งแท่งหยกที่ใหญ่โตแทงเข้าออกโพรงหวานซ้ำแล้วแล้วซ้ำอีกไม่มีวี่แววเหน็ดเหนื่อยหรือหยุดพัก

         จ้าวอันเล่อทั้งเสียวจนแววตาล่องลอย ทั้งรู้สึกว่าช่องทางรักตนเองตอดลำเอ็นถี่ๆ ร่างกายเกร็งเสียวจนหลั่งน้ำรักออกมาหลายต่อหลายครั้ง

         “อ้า ข้าถึงแล้ว ถึงหลายรอบแล้ว ท่านพี่ข้าไม่ไหว”

         สตรีพูดออกมาอยากให้บุรุษหยุดพักยก แต่หลิวเจินหลงได้ยินกลับเป็นเสียงหวานกระเส่าของหญิงสาว

         แทนที่เขาจะหยุดกลับขยับเอวสอบเร็วขึ้นและกระแทกจนมิดลำหนักๆ รัวๆ

         “อื้อ อื้อ อ้า อ้า อ้า อ้า...” สตรีร้องตามจังหวะที่ถูกกระแทก นางถึงจุดสุดยอดจนนับครั้งไม่ถ้วน

         “เจ้ามันคือนางมารร้ายชัดๆ” หลิวเจินหลงยกฝ่ามือหนาขึ้นมาตีสะโพกของสตรีจนเกิดรอยแดง ยิ่งเขากดให้ลำใหญ่ของตนเข้าในโพรงนุ่มฉ่ำหวานลึกมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกสบายตัวมากขึ้นเท่านั้น

         เขาจัดแจงจับสตรีเปลี่ยนท่าตามที่ตนเองพอใจ ทั้งตอกและกระแทกราวกับไม่มีทางเหน็ดเหนื่อยทั้งคืนจนถึงรุ่งเช้า เมื่อได้ยินเสียงจากภายนอกว่ามีแขกมาขอเยี่ยมพบจึงปล่อยให้จ้าวอันเล่อนอนหายใจหอบบนเตียง ส่วนตัวเขาเองรีบใส่เสื้อผ้าแล้วออกจากห้องด้วยความรวดเร็ว

         สตรีน้อยน้อยนอนอ้าขากว้าง บนร่างที่เคยขาวเนียนตอนนี้เต็มไปด้วยรอยรักของบุรุษ นางยกมือเรียวจับที่กลีบเนื้ออูมแล้วส่งเสียงครางออกมา นิ้วเรียวปาดน้ำรักของหลิวเจินหลงที่หลงเหลืออยู่ปากโพรงหวานออก สายตามองที่ปลายนิ้วแล้วอมยิ้มชอบใจ

         “ซีด คราวนี้ทำจนระบมเจ็บไปหมดเลย” แม้จะพูดอย่างนั้นแต่ในใจกลับรู้สึกอิ่มเอมมีความสุข

         ........

         ศาลาวิหคเทพ

         หลิวเจินหลงเดินเข้าใกล้ศาลาสายตาก็เห็นสหายที่ไม่ได้พบเจอมานาน เขาเร่งฝีเท้าพร้อมกับส่งเสียงทักทายอีกฝ่ายอย่างเป็นกันเอง

         “ชิงเป่า ไม่ได้เจอกันเสียนาน”

         บุรุษใบหน้าหล่อเหลาแต่ดุดันเงยหน้ามองผู้ที่เข้ามาทักทาย เขายิ้มแย้มดีใจพร้อมกับรินน้ำชาชั้นยอดที่ตนเองพกมาส่งให้กับหลิวเจินหลง

         “ข้าได้ข่าวว่าเจ้ากลับสำนักแล้วจึงแวะมาหา” บุรุษผู้นี้นามว่าตู้ชิงเป่า เขาเป็นทั้งสหายและศิษย์น้องของหลิวเจินหลง “ได้ข่าวว่าเจ้าพาสตรีน้อยนางหนึ่งกลับมาพร้อมกัน” เขาถามพลางส่งสายตากรุ้มกริ่มสำรวจมองทั่วร่างชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง

         หลิวเจินหลงถอนหายใจดั่งคนที่มีปัญหาคับอกคับใจ เขาเล่าเรื่องของจ้าวอันเล่ออย่างคร่าวๆ ให้ตู้ชิงเป่าฟัง แต่ไม่ได้ลงลึกถึงเรื่องบนเตียงจนละเอียด

         “อ่อ เจ้ามีอะไรกับนางหนึ่งครั้ง การฝึกวิชาก็จะล่าช้าเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน” ตู้ชิงเป่าผงกศีรษะ ยกมือจับคาง สายตาครุ่นคิดราวกับเข้าใจถึงปัญหานี้

         เขาเงยหน้าขึ้นในแทบจะทันทีแล้วส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้หลิวเจินหลง “จะไปยากอะไร เจ้าก็แค่ทำจนกว่านางจะตั้งครรภ์ เมื่อนางตั้งครรภ์ เจ้าก็มีเวลามาฝึกวิชาแล้ว ทั้งฝึกสำเร็จทั้งได้บุตร เรื่องมงคลคู่เชียวนะ”

         หลิวเจินหลงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเป็นประกาย เขาตอบเสียงเรียบ “ขอบใจเจ้ามาก ข้าต้องไปจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จโดยเร็ว” จากนั้นก็ดื่มชาที่ถือในมือแล้วลุกจากไปทันที

         “อะ อ้าว” ตู้ชิงเป่ามองแผ่นหลังของสหายคนด้วยความงุนงง เขาไม่เคยเห็นหลิวเจินหลงจริงจังกับเรื่องสตรีและเรื่องบนเตียงขนาดนี้มาก่อน การมาเยี่ยมหลิวจนหลงครั้งนี้ทำให้เขารู้จักอีกฝ่ายมากขึ้นไม่น้อย

         “เช่นนั้นข้าคงต้องกลับไปหาสตรีมาอยู่ข้างกายบ้างเสียแล้ว” ตู้ชิงเป่าเก็บกาน้ำชาและถ้วยชาเข้าแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว พอลุกจากเก้าอี้ได้ก็ไปจากสำนักหยิงผิงโดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น