ตอนที่ 6 ฝึกวิชาผิดพลาด

เมืองหม่านฉาย

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาภายในลานกว้างของบ้านร้างหลังหนึ่ง มีเรือนร่างของสตรีวัยประมาณสิบแปดปีสวมเสื้อผ้าหลุดลุ่ยนอนดิ้นส่ายไปมาบนพื้นดินที่มีหญ้าขึ้นแซมเล็กน้อย

หากสังเกตดีๆ จะพบว่านิ้วมือขวาของสตรีนางนี้ล้วงเข้าไปในส่วนสงวนของตนเอง ส่วนมือซ้ายยกขึ้นมาขยำเต้าอวบและจุกหวาน หน้าอกของนางยกขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ค่อนข้างจะกระชั้น ทำให้เสียงลมหายใจและเสียงครางที่ดังออกมาจากริมฝีปากสีแดงระเรื่อฟังดูสับสนยุ่งเหยิง

ทั้งรอบกายของนางยังมีควันสีเทาปกคลุมจนทั่ว แม้ว่าจะเป็นคืนแสงจันทร์สว่างแต่ก็ยังไม่สามารถทำให้ควันนั้นจางลงไปได้

ไม่ไกลจากบ้านร้างหลังนี้ บุรุษผู้หนึ่งกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว เขาได้รับภารกิจสำคัญจากสำนักให้ไปสำรวจสุสานเก่าของตระกูลหวางซึ่งต้องสำรวจเวลากลางคืนถึงจะรู้เส้นสนกลในของความผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในสุสาน ทว่าเมื่อเขากำลังจะผ่านบ้านร้างกลับได้ยินเสียงครางอย่างทรมานของสตรีดังเข้าหูจนชายหนุ่มเกิดความสงสัย

“เสียงครางแบบนี้ในบ้านร้างเนี่ยนะ” จ้าวซีหนานชะงักฝีเท้าแล้วผินหน้ามองไปทางต้นเสียง ลักษณะการเปล่งเสียงที่คุ้นเคยทำให้ทั้งสงสัยและใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาลังเลใจอยู่สักพัก ความคิดในหัวตีกัน ระหว่างต้องรีบไปสำรวจสุสานกับการไปดูบ้านร้างหลังดังกล่าว

เมื่อความอยากรู้ชนะทุกอย่าง เขาก็เปลี่ยนทิศทางการก้าวเท้าตัวเองไปยังบ้านร้างทันทีโดยไม่ลังเล จ้าวซีหนานกระโดดข้ามกำแพงขึ้นไปนั่งหลบบนกิ่งของต้นไม้ใหญ่อย่างเงียบๆ สายตากวาดมองทั่วลานบ้าน

ครั้นเห็นเรือนร่างสตรีที่ดิ้นทุรนทุรายบนพื้นทั้งยังมีหมอกควันสีเทาปกคลุมทั่วร่างบุรุษก็ตาโตด้วยความตกใจ

“นี่มันคล้ายกับวิชาสะกดรักที่เคยได้ยินเลย เพียงแต่ว่า” เขาพูดไม่จบก็กลืนน้ำลายกับภาพตรงหน้า สตรีขยับข้อมือของตนเองเร็วขึ้นจนแอ่นบั้นเอวยกสะโพกสูงทั้งยังครวญครางไม่ยอมหยุด

เห็นนิ้วเรียวผลุบเข้าผลุบออกโพรงรักจนกลีบเนื้ออูมเปียกฉ่ำ ส่วนล่างของจ้าวซีหนานก็เริ่มรู้สึกไม่สบายตัวเช่นกัน

“เหมือนว่านางฝึกวิชาผิดพลาด จึงทำให้วิชาย้อนกลับ ข้าว่าข้าควรเป็นวีรบุรุษเข้าไปช่วยสาวงาม” จ้าวซีหนานไม่รอช้ากระโดดผลุบเข้าไปหาสตรีผู้นั้นทันที

ระหว่างที่ย่างก้าวเข้าไปใกล้ชิดตัวนางนั้น มือหนาของเขาก็ปลดสายคาดเอวของตนก่อนที่จะดึงกางเกงลงมาอย่างชำนาญ เมื่อประชิดตัวหญิงสาวเขาก็เข้าไปแทรกกลางตรงหว่างขาขาวเนียนโดยไม่รีรอ  

มือหนาดึงมือเรียวของหญิงสาวเบาๆ สตรีที่ดวงตาหวานหยาดเยิ้มเห็นบุรุษอยู่ตรงหน้าสติก็พลันพร่าเลือน นางเพียงแต่เอ่ยว่า “ท่านช่วยข้าด้วย” พร้อมกับหุบขาขาวหนีบกายแกร่งของเขาไม่ให้ไปไหน

จ้าวซีหนานพยักหน้า ในใจแอบยิ้มลิงโลด เขาจับต้นขาที่แน่นและนุ่มเด้งของสตรีให้ยกขึ้นสูงจนสายตาสามารถมองเห็นปากทางรักที่ชุ่มฉ่ำได้ชัดเจน

เห็นภาพตรงหน้าแท่งหยกร้อนของเขาก็ตั้งโด่พร้อมรบเต็มที่ เขาขยับเอวสอบส่งแท่งหยกร้อนของตนให้มุดเข้าไปในปากโพรงที่ยั่วยวนนั้นทันที

ขยับเอวสักพักให้ลำใหญ่ของตนค่อยๆ เคลื่อนผ่านโพรงนุ่ม ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

“สตรีพรหมจรรย์ นี่นางยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อนหรือ” เขาพูดเสียงสั่นแต่เอวก็ไม่หยุดเคลื่อนไหว ยังคงพยายามยัดแก่นกายของตนเข้าไปจนสุดลำ

“อ้า” “อืม”

เสียงของหญิงสาวและชายหนุ่มดังขึ้นแทบจะพร้อมกันเมื่อแท่งหยกร้อนเข้าไปจนสุด จ้าวซีหนานมองที่จุดเชื่อมระหว่างเขากับสตรี แท่งหยกใหญ่เสียบคาอยู่ในร่องรักมีกลีบเนื้อประกบปิดเหมือนริมฝีปากที่กำลังกินแท่งหยกไม่ยอมปล่อยออก เขารู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก สตรีที่ผ่านมาล้วนเป็นสตรีที่มีประสบการณ์โชกโชน อาสามาสอนเขาและน้องชายให้เรียนรู้เรื่องรักเพื่อให้พวกเขาชำนาญไม่เป็นรองผู้ใด

แต่สตรีตรงหน้าเป็นสตรีคนแรกของเขา เขาตัดสินใจแล้วว่านางต้องเป็นสตรีของตนเพียงผู้เดียวเท่านั้น ขณะที่คิดเขาก็เริ่มขยับเอวสอบอีกครั้งหลังจากแช่แก่นกายในโพรงนุ่มมาได้สักพัก

เมื่อเขากดดึงกดดึงแก่นกายตัวเองให้เข้าออกหลายๆ ครั้งจนสตรีร้องฟังไม่ได้ศัพท์ เขาก็เริ่มถามถึงตัวตนของนาง “เจ้ามีนามว่าอะไรหรือ”

สตรีใต้ร่างครางเสียงหลง พยายามตอบเขาแม้ว่าเสียงจะสั่นพร่า “ข้าชื่อ อื้ม ชื่อ โอ๊ะ โอ๊ะ โหวเถียนเจีย”

“ชื่อดี โหวเถียเจีย เจ้าทั้งหวานทั้งดีสมชื่อจริงๆ”

จ้าวซีหนานบอกหญิงสาวพร้อมกับขยับเอวให้แท่งหยกร้อนตนตอกเข้ารูหวานเร็วๆ และลึกๆ มือทั้งสองข้างของเขาแหวกเสื้อของโหวเถียนเจียออกจนเห็นเต้านมทั้งสองข้างกระเด้งขึ้นลงตามแรกกระแทกของเขา

“ดีๆ สวยงามยิ่งนัก” บุรุษชื่มชมความงามตรงหน้า เต้าอวบอิ่มประดับด้วยจุกน้อยสีหวานที่แข็งเป็นไต เขามองสักพักก็ก้มหน้าใช้จมูกและริมฝีปากชื่นชมความสวยงามนี้แทนสายตา

ลิ้นที่ทั้งเปียกและร้อนสัมผัสจุกน้อยอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็หมุนวนรอบจุกหวานก่อนที่ริมฝีปากจะงับตามมา เขาทั้งดูดและเลียพร้อมกันจนโหวเถียนเจียร้องครวญครางเสียงดังกว่าเดิม

สตรีรู้สึกเสียวซาบซ่านไปทั่วทั้งร่างแถมยังคับแน่นในท้องน้อย นางลืมสิ้นถึงความอายที่สตรีควรมี มือเรียวเอื้อมไปกอดแผ่นหลังชายหนุ่มและจิกเข้าเนื้อของเขาเมื่อรู้สึกเสียวจนแทบทนไม่ไหว

โหวเถียนเจียรู้สึกเพียงว่าเวลาผ่านไปนานมาก โพรงรักหลั่งน้ำใสไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแถมยังตอดรัดลำใหญ่ของชายหนุ่มตรงหน้าไม่หยุด ทำให้นางรู้สึกตัวลอยและกระตุกเกร็งจนนับจำนวนครั้งไม่ได้

ก่อนใกล้สว่างไม่กี่ชั่วยาม นางก็เริ่มได้สติกลับมา ดวงตาหวานพยายามจดจำใบหน้าของบุรุษที่ร่วมรัก แต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าชัดๆ เขาก็หายตัวไปแล้ว

“เหอะ พวกผู้ชายก็อย่างนี้ ก็ดีที่ไม่ต้องมาสานสัมพันธ์กันต่อ” สตรีบ่นก่อนลุกขึ้นมาสวมใส่เสื้อผ้าของตน “ข้าควรฝึกวิชานี้ที่บ้าน เกิดอะไรขึ้นจะได้ไม่มีคนมาฉวยโอกาสอีก” นางพูดเบาๆ กับตัวเอง ขณะที่จะออกจากบ้านร้างก็เริ่มรู้สึกเจ็บบริเวณกลางกาย

“ซีดส์ เจ็บๆ” โหวเถียนเจียบ่นพึมพำแล้วค่อยๆ เดินอย่างช้าๆ กลับบ้านของตน

ทางด้านจ้าวซีหนานเมื่อเขานึกขึ้นได้ว่ามีภารกิจที่ยังต้องทำจึงรีบจากหญิงสาวมาด้วยความอาลัยอาวรณ์ ตอนนี้รู้ชื่อของนางแล้วให้ตามหาตัวอีกครั้งก็คงไม่ยาก

ใจจริงก็อยากรั้งนางไว้ข้างกายเพราะกลัวว่านางจะฝึกวิชาผิดพลาดเช่นนี้อีกแล้วจะทำให้บุรุษที่ไม่หวังดีเข้าหานาง

“แคกแคก แต่ข้าหวังดีต่อนางจริงๆ นะ แม้จะฉวยโอกาสแต่ก็จะรับผิดชอบแน่นอน” เขาพูดปลอบตัวเองเมื่อคิดถึงสิ่งที่ตนเพิ่งกระทำลงไป

“ไม่ได้การ ข้าต้องรีบไปสำรวจแล้วเขียนรายงาน มัวชักช้าไม่ได้” คิดเช่นนั้นเขาก็เร่งความเร็วแล้วรีบเร่งเดินทางไปยังสุสานตระกูลหวางโดยไม่หยุดพัก

ตอนนี้สบายทั้งตัวได้ปลดปล่อยหลายน้ำ เขาจึงรู้สึกว่าร่างกายมีพลังเพิ่มขึ้นไม่น้อย

“สิบภารกิจก็ไหว” ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจ

........

เขาลวี่หนาน

เมื่อเข้ายามเหม่า (5.00 – 6.59 น.) โหวเถียนเจียก็มาถึงเขาลวี่หนานอันเป็นที่ตั้งของบ้านตัวเอง นางยืนมองป้ายหน้าซุ้มประตูทางเข้าก่อนทอดถอนหายใจแล้วเดินผ่านเข้าไปด้วยท่าทางแปลกประหลาด

สตรีหลบสายตาของผู้คนในจวน แล้วเข้าไปยังเรือนนอนของตนโดยแทบไม่มีผู้ใดรู้เรื่องการกลับมาของนาง

โหวเถียนเจียรีบไปกระซิบให้สาวใช้เตรียมน้ำอุ่นมาให้นางแช่ตัว หลังจากการสู้ประชิดตัวกับบุรุษมาหลายชั่วยาม การได้แช่น้ำอุ่นทำให้ร่างกายได้ผ่อนคลายและสบายตัวมากขึ้น เมื่อแช่น้ำจนพอใจแล้วโหวเถียนเจียจึงเข้านอน นางกำชับสาวใช้อย่างเด็ดขาดว่าห้ามให้ผู้ใดมาปลุกนางทั้งนั้น แม้กระทั่งบิดาของนางเอง