Se connecterห้างสรรพสินค้า พออาจารย์ยกคลาสสามสาวก็มาช็อปปิ้งเครื่องสำอางที่ร้านชื่อดัง นิริณชอบกรีดอายไลเนอร์ ปันปันชอบทาคุชชั่น ส่วนชูครีมชอบทาลิปสติก พวกเธอจึงเกาะกันไปช่วยเลือกสินค้าทีละอย่างจนมาจบที่ลิปออยบำรุงริมฝีปากที่ช่วงนี้เป็นที่นิยมมาก
"เป็นผู้หญิงปากต้องสุขภาพดี จะได้น่าจูบ"
นิริณหยิบเอาตัวเทสต์มาป้ายลงบนสันมือ
"จึ้งมาก ฉันเอาด้วย"
"สามชิ้นลดราคา 30 บาท ฉันเอาด้วย" ปันปันหยิบอีกอัน
แต่ชูครีมกลับให้ความสนใจผู้คนที่ยืนมองเธออยู่ด้านนอกร้าน ใบหน้าสวยหวานงอง้ำขึ้นมานิดๆ ก่อนจะหลบสายตาคนพวกนั้นมาหาเพื่อน
"หรือความจริงแล้วฉันไม่ควรไปไหน"
"แกคงต้องอดทนไปสักพัก ไทยแลนด์แดนดราม่า ถ้าเผลอเข้าไปแตะ จะออกยากมากเลยล่ะ"
ปันปันพยักหน้าสมทบกับนิริณ
"ทำตัวเป็นต่อภัยสังคม ยังกล้าออกมาใช้ชีวิตข้างนอก"
นั่นไง! มาแล้ว ชูครีมหันมองคนพูด เป็นนักศึกษาจับกลุ่มกันยืนอยู่ถัดไปอีกสองล็อก คิดดูสิว่าพวกเธอต้องพูดคุยกันเสียงดังแค่ไหนถึงได้ยินมาถึงตรงนี้
ชูครีมกัดฟันอดทน หากเป็นปกติเธอคงตอบโต้ไม่ยอมแพ้ แต่ในเมื่อเธอผิดจริง และทำชื่อบิดาเสียหายจึงต้องยอม ทว่าคนที่เข้าไปคุยให้คือนิริณ เธอคนนี้ขาวีนอยู่แล้ว ไม่นานก็กลับมาด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์
"ฉันแค่ไปบอกว่าคนทำผิดเขาสำนึกผิดก็ให้โอกาสหน่อย มือสั่นอยากตบมาก เด็กปากดี"
"แกมันจึ้ง ขอบใจๆ"
มือชูครีมลุบหัวไหล่เพื่อน กลายเป็นเธอที่ต้องทำให้เพื่อนใจเย็น
อยู่ในร้านเครื่องสำอางแค่เพียงห้านาทีก็มุ่งไปยังร้านอาหารญี่ปุ่น เดินกันอยู่ชูครีมก็ต้องชะงักเมื่อสายตามองตรงไปเห็นใครบางคนยืนมองเธออยู่ ด้านหลังคนนั้นมีชายฉกรรจ์สวมใส่เสื้อสูทสีดำประกบถึงสองคน
หัวใจชูครีมเต้นตึกตัก ริมฝีปากเม้มสนิทและสองขาก็เกิดแข็งขึ้นมาก้าวเดินไม่ออก
"มีอะไรเหรอครีม" ปันปันมองตามสายตาจนไปเจอกับชายสามคนนั้นเหมือนกัน
"ไปกินที่อื่นดีกว่า"
"คนที่จะมาคุมความประพฤติแกเหรอ"
สามสาวหันเหทิศทางการเดิน นิริณยังหันไปมองคนนั้นเพราะความหล่อออร่าจับของเขาลอยฟุ้งกระแทกดวงตา
"ใช่! ฉันไม่อยากยุ่งกับเขา"
จากเดินก็กลายเป็นวิ่งจนมาถึงหน้าประตูห้าง..
เอี๊ยด! แต่กลับมีรถคันหนึ่งมาจอดดักหน้า มีคนลงมาจากประตูฝั่งคนนั่งแล้วผลักดันชูครีมให้เข้าไปในรถ หญิงสาวร้องโวยวายขอความช่วยเหลือทั้งดีดดิ้น เพื่อนอีกสองคนก็ถูกใครบางคนกางแขนกันเอาไว้ไม่ให้เข้าใกล้ พออีกคนผละออก ก็มีอีกคนมุดเข้ามานั่งในรถแล้วปิดประตูลง ก่อนออกคำสั่ง..
"ไปถึงผับให้เร็วที่สุด"
รถเคลื่อนตัวออกจากจุดจอด พุ่งทะยานบนท้องถนนด้วยความเร็วเท่าที่จะทำได้
ชูครีมออกอาการฟึดฟัดนั่งชิดประตูอีกฝั่ง ไม่คิดมองหน้าคนข้างๆ ที่ก็ไม่ได้มองเธอเช่นกัน ได้แต่มีคำถามอยู่ในใจ สิงหราชรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าเขาให้ใครมาตามติดเธอหรอกใช่ไหม
ไม่น่าเชื่อว่าครึ่งชั่วโมงรถคันนี้ก็ฝ่ารถติดมาถึง K Night ได้ ชูครีมไม่มีโอกาสเท้าแตะพื้น สิงหราชแบกเธอขึ้นบ่า ขึ้นลิฟต์ส่วนตัวมายังชั้นสี่ ไม่ได้เลี้ยวไปทางขวาห้องทำงานตน แต่กลับเดินเลี้ยวไปทางซ้าย ตรงไปยังห้องนอนส่วนตัว
"ปล่อยครีมนะไอ้พี่สิงห์บ้า"
ชูครีมดีดดิ้น แต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ ฝ่ามือใหญ่ก็ฟาดก้นกลมกลึงอย่างอุกอาจตลอดทางเดิน เธอแสบก้นยุบยิบไปหมด เอาคืนด้วยการทุบแผ่นหลังกว้างหลายครั้งก็ไม่สามารถทำอะไรผู้ชายคนนี้ได้
กระทั่งเข้ามาภายในห้อง สิ้นเสียงประตูที่ใช้เท้าถีบมันปิด คนตัวเล็กบนบ่าก็ถูกโยนลงบนเตียงนอน ลำตัวบางกระเด้งกระดอนลอยขึ้น แต่ก็ต้องจมหายไปกับเตียงด้วยแรงกดทับของคนตัวใหญ่
สิงหราชกดข้อมือเล็กแนบที่นอน ใช้ร่างกายด้านหน้าทาบทับส่วนหน้าของเธอ ให้ชูครีมรู้ว่าเธอไม่มีทางสู้อำนาจคนอย่างเขาได้ และไม่คิดให้แม่ตัวดีได้พยศนานนัก สิงหราชกดริมฝีปากแนบสนิทปากอวบอิ่ม ส่งจูบเร่าร้อนที่ 'เคย' แผดเผาชูครีมคนนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แม้เธอจะดีดดิ้นต่อต้าน แต่มันเกิดขึ้นเพียงไม่ถึงนาที ชูครีมรู้ดีว่าเธอแพ้จูบผู้ชายคนนี้..
ไม่ใช่สิ! เธอชอบจูบของเขาต่างหาก
หญิงสาวไม่ได้หยุดดีดดิ้นทั้งหมด ปฏิกิริยาต่อต้านยังมีให้เห็นแต่เบาบางด้วยการขยับตัว เขาสอดเรียวลิ้นหยอกล้อลิ้นเล็ก จากขยับตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นสั่นระริก มือที่เคยกดทับข้อมือเล็กคลายแรงออกจับแขนเรียวมาคล้องลำคอหนา ทุกอย่างไร้การต่อต้านอย่างสมบูรณ์จากการเคลิบเคลิ้มด้วยรสจูบสุดวาบหวามที่เธอเคยขอร้องเขาให้จูบเธออีกซ้ำๆ เมื่อไม่นานมานี้
ชูครีมหลับตาพริ้ม ความคุ้นชินและกลิ่นหอมมีเสน่ห์เคล้าความดิบเถื่อนที่เธอหลงใหลยามได้แนบชิด เขาทำให้เธอลืมสิ้นไปชั่วขณะว่าก่อนนี้เกิดอะไรขึ้น
ครั้นเขาไล้ริมฝีปากไปตามปลายคางลงไปถึงลำคอขาว ชูครีมทำได้เพียงครางอื้ออึง สัมผัสของผู้ชายคนนี้ล้างสมองของเธอได้เสมอให้เหมือนคนไร้สติและล่องลอย ไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าเสื้อนักศึกษาถูกปลดกระดุมออกทั้งหมดเผยสองเต้าอวบสวยงาม ไม่รู้ว่ามือใหญ่สอดมาด้านหลังปลดตะขอบราและไม่รู้ว่าแพนตี้ถูกรูดรั้งไปกองที่ข้อเท้าเมื่อไหร่ เธอสัมผัสได้เพียงความร้อนของปลายลิ้นและความชื้นแฉะของน้ำลายที่วนรอบยอดอก แรงบีบขย้ำนมรุนแรงยังไม่สั่นไหวเท่าท่อนล่างถูกฟันแหลมคมงับไปตามต้นขา
ชูครีมเสียววาบไปทั้งช่องท้องไล่ลงไปยันปลายนิ้วเท้า สองแขนพาดด้านบนกำหมอนสีขาวแน่นกลั้นความเสียวที่ยากเกินจะต้นทาน แต่แล้ววินาทีต่อมาเธอก็กรีดร้องในลำคอเสียงแผ่วเบา สะโพกกระดกลอยสู้ปลายลิ้นที่เลียรูดอย่างรู้จังหวะ บางครั้งเขาก็สอดมันเข้าไปในช่องฉ่ำเยิ้มด้วยน้ำหวาน ตอกย้ำให้เธอรู้ว่าต้องการอะไรบางอย่างมาเติมเต็มเดี๋ยวนี้ มือเล็กข้างหนึ่งตะปบเข้าที่เส้นผมดำขลับ ขยุ้มขย้ำส่งสัญญาณอย่างรู้กันว่าเธอต้องการเขา..
"พี่สิงห์ เอาครีมเถอะ"
แต่แทนที่คำขอนั้นจะได้การตอบรับอย่างเคย สิงหราชกลับหยัดยืนขึ้นให้เธอผวาตกใจยืดสองแขนไปไขว่คว้า ยกนิ้วโป้งเช็ดคราบน้ำหวานบนริมฝีปาก ดวงตาคมดุจ้องมองเธออย่างร้ายกาจก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นแม่ตัวดีทรมานและหน้างอเมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
ชูครีมลุกขึ้นนั่งตะปบสาบเสื้อเข้าหาแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมท่อนล่าง ถามเขาเสียงเขียว
"ตลกมากเหรอ"
"แล้วที่ไม่ทำตามกฏตลกมาไหม"
เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเข้มกว่า ให้รู้ว่าเวลานี้เขาอยู่เหนือกว่าเธอ
"ครีมไม่ทำตามกฏตรงไหน ในกฏไม่มีข้อไหนห้ามครีมไปไหนมาไหนไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ แต่เธอต้องรายงานฉันทุกสองชั่วโมง เธอทำตามกฏข้อนี้หรือยัง"
"เพิ่งจะวันแรก มันไม่ชินก็ต้องมีลืมบ้าง"
สิงหราชยืนจัดทรงผมและเสื้อผ้าอยู่หน้ากระจก ไม่ได้สนใจเลยว่าน้องน้อยโกรธจัดจนหน้าแดง และกำลังแต่งตัวอย่างเร่งรีบ ชูครีมแต่งตัวเสร็จก็ถลาไปจับลูกบิดประตู ก่อนได้เปิดมันเสียงเขาก็ลอยมา
"ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้เธอไปไหน"
"ครีมจะไปเลือกลูกน้องพี่สิงห์สักคนให้มาช่วยเอา พี่สิงห์ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าเวลาครีมอยาก..ต้องเสร็จเท่านั้น"
ปึง! และพอประตูเปิดอ้า มันก็ถูกมือใหญ่ของอีกคนมาผลักดันปิด ลำตัวเล็กกระเด้งไปชนประตูแนบสนิทจากการกดทับ ชูครีมตัวสั่นระริกอีกครั้ง ไม่เคยเลยที่เธอจะต้านทานสัมผัสของเขาได้ เพียงเขาช้อนปลายคางแหงนเงยแล้วกดจูบแนบสนิท มืออีกข้างลูบไล้วนขาอ่อน เธอก็เหมือนสุนัขตัวเล็กที่พร้อมจะน้อมรับคำสั่ง
"ถ้าไม่อยากให้คลิปลับหลุดออกไปถึงพ่อกับแม่ว่าเธอเล่นกับฉันในห้องนี้บ่อยๆ ก็เชื่อฟังและห้ามออกจากห้องนี้จนกว่าจะมีคำสั่งจากฉัน และถ้าอยากมาก.. เธอเก่งพอที่จะช่วยตัวเองได้ ฉันพูดถูกไหม"
"ครีมไม่ชอบที่พี่เป็นแบบนี้เลย"
ชูครีมสะบัดใบหน้าหนีก้มหน้าลงน้ำตาร่วงเผาะอย่างจำนน.. ไม่น่าไปเมาแล้วขับเลย แต่ก็เป็นเพราะเขานั่นแหละที่ทำให้เธอต้องไป รู้บ้าง..ไอ้คนบ้า
ห้างสรรพสินค้า พออาจารย์ยกคลาสสามสาวก็มาช็อปปิ้งเครื่องสำอางที่ร้านชื่อดัง นิริณชอบกรีดอายไลเนอร์ ปันปันชอบทาคุชชั่น ส่วนชูครีมชอบทาลิปสติก พวกเธอจึงเกาะกันไปช่วยเลือกสินค้าทีละอย่างจนมาจบที่ลิปออยบำรุงริมฝีปากที่ช่วงนี้เป็นที่นิยมมาก"เป็นผู้หญิงปากต้องสุขภาพดี จะได้น่าจูบ"นิริณหยิบเอาตัวเทสต์มาป้ายลงบนสันมือ"จึ้งมาก ฉันเอาด้วย""สามชิ้นลดราคา 30 บาท ฉันเอาด้วย" ปันปันหยิบอีกอันแต่ชูครีมกลับให้ความสนใจผู้คนที่ยืนมองเธออยู่ด้านนอกร้าน ใบหน้าสวยหวานงอง้ำขึ้นมานิดๆ ก่อนจะหลบสายตาคนพวกนั้นมาหาเพื่อน"หรือความจริงแล้วฉันไม่ควรไปไหน""แกคงต้องอดทนไปสักพัก ไทยแลนด์แดนดราม่า ถ้าเผลอเข้าไปแตะ จะออกยากมากเลยล่ะ"ปันปันพยักหน้าสมทบกับนิริณ"ทำตัวเป็นต่อภัยสังคม ยังกล้าออกมาใช้ชีวิตข้างนอก"นั่นไง! มาแล้ว ชูครีมหันมองคนพูด เป็นนักศึกษาจับกลุ่มกันยืนอยู่ถัดไปอีกสองล็อก คิดดูสิว่าพวกเธอต้องพูดคุยกันเสียงดังแค่ไหนถึงได้ยินมาถึงตรงนี้ชูครีมกัดฟันอดทน หากเป็นปกติเธอคงตอบโต้ไม่ยอมแพ้ แต่ในเมื่อเธอผิดจริง และทำชื่อบิดาเสียหายจึงต้องยอม ทว่าคนที่เข้าไปคุยให้คือนิริณ เธอคนนี้ขาวีนอยู่แล้ว ไม่นานก็กลั
ตอนเช้ามีรถคันใหม่มาจอดรอรับชูครีม คนขับรถก็เป็นคนใหม่ เขาคือพี่โชนเด็กวิศวกรรมศาสตร์ปีสี่ คนนี้เธอเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามและเคยเห็นที่ K Night มาก่อน เพิ่งรู้เลยว่าเป็นลูกน้องของผู้ชายคนนั้น"พี่คะ ทำไมถึงมาทำงานกับพี่สิงห์ได้ล่ะ"เธอลองชวนเขาคุย โชนไม่ใช่คนหยิ่ง เขายิ้มให้เธอตั้งแต่เปิดประตูรถขึ้นมานั่งแล้ว ซึ่งผิดแผกกับคนเมื่อวานลิบลับ"รู้จักกันนานแล้ว เฮียเขาเลยชวนมา จ่ายเป็นเหล้าไม่อั้น"ของตอบแทนเป็นเหล้าไม่อั้น มันคุ้มค่าแล้วเหรอ ชูครีมหัวเราะในใจ เธอเข้าไม่ถึงความคิดนี้จริงๆ"น้องชูครีมครับ"โชนเอ่ยเรียกสบตาผ่านกระจก เขายิ้มขี้เล่นจนตาหยีดูเป็นมิตร"เฮียกำชับมาว่าอย่าลืมอ่านกฏนะครับ""แล้วถ้าฉัน.. แหกกฏ""เฮียบอกว่าน้องชูครีมรู้ผลลัพธ์ดีครับว่าจะเป็นยังไง"ขนาดฝากคนอื่นมาบอกก็ยังข่มขู่ ชูครีมอยากอยู่ตรงหน้าแล้วใช้เล็บยาวๆ ข่วนหน้าสิงโตให้เป็นแผลเหวอะหวะอารมณ์หงุดหงิดทำให้เธอไม่อยากพูดคุยต่อ ได้แต่นั่งกอดอกไขว่ห้างนึกถึงคนนั้น คนที่เข้ามาอยู่ในวังวนชีวิตของเธอนานหลายปีแล้วเขาชื่อสิงห์ สิงหราช เป็นลูกชายของลูกน้องคนสนิทสส.ชวิน ตั้งแต่ชูครีมจำความได้ก็เห็นเขาวิ่งเข้าวิ่งออก
"จะตอบคำถามได้หรือยังว่าทำไมถึงขับรถออกไป"คำถามมาครั้งที่สองพร้อมกับดวงตาคมจ้องมองนิ่งความจริงแล้วเขาควรจะรู้ดีที่สุดด้วยซ้ำ"ครีมอยากกลับไปนอนห้องตัวเอง แค่นี้..เลิกถามค่ะ""ไม่ได้คิดว่ามีคนใช้ห้องนั้นใช่ไหม""รู้อยู่แล้ว จะถามเพื่อ?" เธอใส่อารมณ์หงุดหงิดและแวบหนึ่งที่เธอเห็นว่าดวงตาคู่คมนั้นอ่อนแสงลง แต่วินาทีเดียวเท่านั้นก็กลับมาดุดันเหมือนเดิม"คุณอาชวินให้ฉันมาช่วยคุมประพฤติเธอ"ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เฉลย เรื่องคุมประพฤติพ่อบอกเธอแล้ว แต่เธอนึกไม่ถึงว่าพ่อจะใช้คนนี้มาควบคุม คิดว่าแค่ให้รายงานตัวว่ากลับคอนโดมิเนียมแล้ว ทำรายงานอยู่ จะนอนแล้วแค่นั้น"ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นค่ะ""ฉันพูดเหรอว่าลำบาก""ใช่! พี่สิงห์ไม่ได้พูด แต่งานล้นมือขนาดนี้ ครีมคงไม่ต้องให้พี่เอาครีมไปวุ่นวายกับชีวิตเพิ่ม"ชูครีมลุกขึ้นยืน กระชับกระเป๋าสะพายกุชชี่ใบเล็กสีขาวที่คล้องหัวไหล่ พยายามอย่างมากที่จะจ้องมองดวงตาคมคู่นั้นที่ไม่ต่างจากแสงเลเซอร์อะไรสักอย่าง"อีกอย่าง.. ผิดครั้งเดียว แต่คิดได้ค่ะ ไม่ทำแล้วล่ะ""รับงานมาแล้ว.."ทว่าก่อนเธอเดินถึงประตู เขาก็เอ่ยดักสองขาให้หยุดเดิน ใบหูได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำหนักแ
@คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัย Zใต้ตัวอาคารชูครีมนั่งอยู่กับนิริณและปันปัน พวกเธอกำลังนั่งกินขนมเค้กที่ซื้อมาจากคาเฟ่ในมหาวิทยาลัยอย่างเอร็ดอร่อย ข้างมือพวกเธอมีน้ำหวานของโปรดคนละแก้วทว่าบทสนทนาที่กำลังพูดคุยกันกลับขัดกับใบหน้าฟินๆ ยามตักเค้กเข้าปาก"งานนี้อีครีมยับ"นิริณสไลด์นิ้วโป้งไปบนหน้าจอมือถือ อ่านคอมเม้นต์รูปถ่ายล่าสุดของชูครีมในไอจี อุบัติเหตุนั้นผ่านมาสองวันแล้ว แต่ตัวต้นเหตุยังถูกวิจารณ์ยับไม่หยุดหนึ่งคือพฤติกรรมไม่เหมาะสมสองผิดกฏหมายสามเป็นลูกนักการเมืองหัวโจกเรื่องรณรงค์เมาไม่ขับแต่กลับทำผิดเสียเอง"คดีว่าไงบ้าง" ปันปันถามด้วยความเป็นห่วง"พ่อบอกว่าเดี๋ยวเคลียร์ให้ จ่ายค่าเสียหายให้ฝ่ายนั้นสมน้ำสมเนื้อ รวมถึงค่าปิดปากด้วย" ชูครีมตอบก่อนถอนหายใจ ใช่ว่าเธอจะสบายใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอยอมรับผิดแต่โดยดี"แล้วไปขอโทษคู่กรณีหรือยัง" นิริณถามต่อ"เมื่อวานฉันกับพ่อไปเจอทางนั้นที่สถานีตำรวจ ขอโทษเรียบร้อย แล้วก็ตามด้วยเงินนั่นแหละ""แกไม่เคยเมาแล้วขับเลยนะครีม แล้วนั่นก็ตีสอง แกเมาแล้วจะออกมาจากผับทำไม""แกถามเหมือนพ่อฉันเลยนะริณ""เอ้า! ก็มันน่าสงสัยจริงๆ"แต่เจ้าตัวกลับไม่สง
ความวุ่นวายเกิดขึ้นบนท้องถนนในเวลาตีสองของคืนหนึ่งเพราะรถมินิคูเปอร์สีแดงคาดสีขาวทะเบียน สวย 111 ด้านหน้ายับเยินจิ้มอยู่กับท้ายรถเก๋งสี่ประตูสีขาวรอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนที่ไม่หลับไม่นอนและยังมีเรี่ยวแรงมามุงดูเหตุการณ์ ถึงจะไม่มีคนบาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุครั้งนี้ แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับทรัพย์สินก็ไม่ต่างจากร่างกายคนที่แขนขาหักและมีจุดน่าสนใจเป็นอย่างมากอยู่หนึ่งอย่าง...ในเหล่าผู้คนที่วุ่นวายกันอยู่นั้น มีนักการเมืองชื่อดังยืนปะปนอยู่ด้วยหนึ่งคนชวิน ธรรมเศรษฐี โอบกอดหญิงสาวตัวเล็กคนหนึ่งแล้วพาเดินออกไปจากตรงจุดนี้ มุ่งตรงไปยังรถแวนคันใหญ่สีดำที่จอดอยู่ไม่ห่างนัก ออกคำสั่งให้การ์ดช่วยผลักดันนักข่าวออกห่างจนสามารถขึ้นมาบนรถได้สำเร็จ จับเธอนอนฟุบไปกับเบาะได้ก็ล้วงเอามือถือจากในกระเป๋ากางเกงออกมาโทร.หาใครบางคน ก่อนออกคำสั่งเสียงเย็นเยียบ"เคลียร์ตรงนั้นให้เกลี้ยงภายในสิบนาที"อีกฝ่ายตอบรับก็วางสายแล้วหันมามองคนข้างๆ ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เตรียมใจรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ได้เลยไม่เกินจากที่คาดคิด..สำนักข่าวไทยทุกแห่งนำเสนอข่าวที่มีชื่อของชวิน นักการเมืองผู้อุทิศตนเ







