Se connecter"จะตอบคำถามได้หรือยังว่าทำไมถึงขับรถออกไป"
คำถามมาครั้งที่สองพร้อมกับดวงตาคมจ้องมองนิ่ง
ความจริงแล้วเขาควรจะรู้ดีที่สุดด้วยซ้ำ
"ครีมอยากกลับไปนอนห้องตัวเอง แค่นี้..เลิกถามค่ะ"
"ไม่ได้คิดว่ามีคนใช้ห้องนั้นใช่ไหม"
"รู้อยู่แล้ว จะถามเพื่อ?" เธอใส่อารมณ์หงุดหงิดและแวบหนึ่งที่เธอเห็นว่าดวงตาคู่คมนั้นอ่อนแสงลง แต่วินาทีเดียวเท่านั้นก็กลับมาดุดันเหมือนเดิม
"คุณอาชวินให้ฉันมาช่วยคุมประพฤติเธอ"
ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เฉลย เรื่องคุมประพฤติพ่อบอกเธอแล้ว แต่เธอนึกไม่ถึงว่าพ่อจะใช้คนนี้มาควบคุม คิดว่าแค่ให้รายงานตัวว่ากลับคอนโดมิเนียมแล้ว ทำรายงานอยู่ จะนอนแล้วแค่นั้น
"ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นค่ะ"
"ฉันพูดเหรอว่าลำบาก"
"ใช่! พี่สิงห์ไม่ได้พูด แต่งานล้นมือขนาดนี้ ครีมคงไม่ต้องให้พี่เอาครีมไปวุ่นวายกับชีวิตเพิ่ม"
ชูครีมลุกขึ้นยืน กระชับกระเป๋าสะพายกุชชี่ใบเล็กสีขาวที่คล้องหัวไหล่ พยายามอย่างมากที่จะจ้องมองดวงตาคมคู่นั้นที่ไม่ต่างจากแสงเลเซอร์อะไรสักอย่าง
"อีกอย่าง.. ผิดครั้งเดียว แต่คิดได้ค่ะ ไม่ทำแล้วล่ะ"
"รับงานมาแล้ว.."
ทว่าก่อนเธอเดินถึงประตู เขาก็เอ่ยดักสองขาให้หยุดเดิน ใบหูได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำหนักแน่นมาหยุดด้านหลัง ไอร้อนผ่าวจากกายชายแผ่ขยายให้เธอรู้สึกขนลุก ยิ่งกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมรวมกับกลิ่นน้ำหอมที่ลอยมาเตะจมูกพร้อมกันมันทำให้เธอปั่นป่วนช่องท้อง
"หันกลับมา"
ทำไมเธอต้องทำตามคำสั่ง..
"ชูครีม ฉันสั่งให้เธอหันกลับมา"
แต่ทำไมนะ.. ทำไมถึงสู้น้ำเสียงเย็นเยียบนี้ไม่ได้สักครั้ง เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเขา แต่มันเกรง..มันบอกไม่ถูก และเธอก็หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างจำนน ทำเก่งจ้องลึกนัยน์ตาคมอย่างท้าทาย
"ตั้งแต่นี้ต่อไป เธอต้องอยู่ในความดูแลของฉัน กฏจะถูกส่งไปให้ในไลน์ จำเอาไว้ว่ากฏมีไว้ให้ประพฤติตาม ไม่ได้มีไว้แหก"
"นานแค่ไหนคะ"
".. แล้วแต่ความประพฤติเธอ"
"แต่ครีมไม่ได้ทำตัวแย่จนต้อง.."
"เรื่องนี้คงต้องไปถามอาชวิน แต่ก็คิดดูเอาเองว่าถ้าทำดี ทำไมจะต้องถูกควบคุม"
"ครีมค้านอะไรไม่ได้อยู่แล้วนี่"
เขาเค้นหัวเราะในลำคอทั้งที่สีหน้าเรียบเฉย "ก็ยังดีที่ฉลาดรู้ตัว"
"แต่คนอย่างพี่สิงห์ ดูเหมือนฉลาดแต่ทำไมโง่ก็ไม่รู้"
เธอกลั้นใจตอบกลับก่อนจะยู่จมูกใส่อย่างหมั่นไส้ ครั้งนี้เธอเดินออกมาจากห้องของเขาไม่คิดอยู่ต่อสักวินาทีเดียว ลงลิฟต์ตัวเดิมที่แยกออกมาจากตัวผับ เธอเคยใช้มันอยู่บ่อยครั้งยามต้องนอนค้างที่นี่
แต่พอลงมาถึงชั้นหนึ่งก็พบเจอโอบยืนรออยู่พร้อมกับถุงกระดาษในมือ เขาเอียงศีรษะไปทางรถคันเดิมที่นั่งมา
"เดี๋ยวจะไปส่ง และนี่.. ข้าวหมูคุโรบุตะ"
และเขาก็ยื่นถุงนัั้นมาให้เธอรับ
ชูครีมขี้คร้านจะต่อความยาว รับมันมาถือแล้วขึ้นมานั่งบนรถตำแหน่งเดิม และไม่จำเป็นต้องบอกทิศทางเลยว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหน โอบขับรถมาส่งเธอถึงหน้าคอนโดมิเนียมได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ เขาดูนิ่งและพูดน้อย...
ไม่สิ! ไม่พูดเลยต่างหาก
แม้เธอจะเปิดประตูหรือก้าวขาลงจากรถ เดินเข้าไปในลิฟต์ เขาถึงจะขับรถไปต่อราวกับว่าหมดหน้าที่แล้ว
ข้าวหมูคุโรบุตะของโปรดถูกกินจนเกลี้ยงภายในสิบนาทีที่ขึ้นมาถึงบนห้อง ชูครีมชอบความสุขสบายแต่ไม่ชอบที่อยู่อาศัยขนาดใหญ่ ก่อนนี้เธออยู่คฤหาสน์ของครอบครัวกับบิดามารดา แม่บ้าน คนสวน คนขับรถและลูกน้องของนักการเมืองอีกหลายสิบคน แต่นับวันบ้านที่เคยอยู่อย่างมีความสุขกับกว้างใหญ่เกินไป บางครั้งหันมองไปทางไหนก็ว้าเหว่ไม่พบเจอใครโดยเฉพาะพ่อแม่
เธอเข้าใจ.. พ่อแม่อุทิศตนให้ผู้อื่นเป็นเรื่องดี
หนึ่งชีวิตถูกทิ้งให้อยู่กับหมาแมวแลกกับคนอีกหลายสิบล้านคนย่อมคุ้มค่าอยู่แล้ว
พอเหงาจึงย้ายมาอยู่พื้นที่แคบๆ ซึ่งเป็นเซฟโซนชั้นดี เธอใช้ชีวิตมีความสุขขึ้นเยอะ และไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นเด็กมีปัญหาแต่อย่างใด เธอมีวีธีฮีลใจตัวเองด้วยการ..ดื่มและเที่ยวกลางคืน
ติ๊ง! นั่งคิดอะไรเพลินๆ อยู่ในอ่างอาบน้ำ มือถือที่วางอยู่บนที่วางของก็ส่งเสียงแจ้งเตือนแชทไลน์ เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านข้อความ
KNight : กฏควบคุมความประพฤติ
1. ดื่มได้ที่ K Night เท่านั้น สถานบันเทิงอื่นๆ ห้าม
2. ห้ามขับรถเป็นเวลาสองเดือน
3. เมาแล้วห้ามขับ
4. ทุกสองชั่วโมงถ่ายรูปและบอกพิกัดรายงานตัว
5. ห้ามดื้อกับพี่สิงห์
"ชิ! ข้อนี้คืออะไร ห้ามดื้อเพราะพี่รู้ว่าจะเอาครีมไม่อยู่ล่ะสิ" ชูครีมเบะปากแล้วอ่านต่อ
6. ห้ามปั้นปึงใส่พี่สิงห์ ข้องใจให้ถามและห้ามเดินหนี"
"เอื้อประโยชน์ให้ตัวเองทุกข้อ เอ๊ะ!"
เธอตกใจข้อสุดท้าย..
7. ย้ายมาอยู่ที่บ้านของพี่สิงห์
"ย้ายทำไม เกินไปแล้วนะไอ้พี่สิงห์บ้า"
นิ้วมือเตรียมพิมพ์ข้อความตอบกลับ ทว่าเขากลับส่งคลิปวีดีโอบางอย่างสวนมาก่อน ชูครีมไม่รีรอเปิดดู พอดูแล้วหัวใจที่กรุ่นโกรธเมื่อครู่ก็ค่อยๆ เบาบางลงราวกับมีลมมาพัดผ่านลอยไป เธอวางมือถือลงที่เดิม วางศีรษะนอนลงบนขอบอ่างแล้วปิดเปลือกตาลง รู้สึกอยากพักผ่อนเหลือเกิน
ห้างสรรพสินค้า พออาจารย์ยกคลาสสามสาวก็มาช็อปปิ้งเครื่องสำอางที่ร้านชื่อดัง นิริณชอบกรีดอายไลเนอร์ ปันปันชอบทาคุชชั่น ส่วนชูครีมชอบทาลิปสติก พวกเธอจึงเกาะกันไปช่วยเลือกสินค้าทีละอย่างจนมาจบที่ลิปออยบำรุงริมฝีปากที่ช่วงนี้เป็นที่นิยมมาก"เป็นผู้หญิงปากต้องสุขภาพดี จะได้น่าจูบ"นิริณหยิบเอาตัวเทสต์มาป้ายลงบนสันมือ"จึ้งมาก ฉันเอาด้วย""สามชิ้นลดราคา 30 บาท ฉันเอาด้วย" ปันปันหยิบอีกอันแต่ชูครีมกลับให้ความสนใจผู้คนที่ยืนมองเธออยู่ด้านนอกร้าน ใบหน้าสวยหวานงอง้ำขึ้นมานิดๆ ก่อนจะหลบสายตาคนพวกนั้นมาหาเพื่อน"หรือความจริงแล้วฉันไม่ควรไปไหน""แกคงต้องอดทนไปสักพัก ไทยแลนด์แดนดราม่า ถ้าเผลอเข้าไปแตะ จะออกยากมากเลยล่ะ"ปันปันพยักหน้าสมทบกับนิริณ"ทำตัวเป็นต่อภัยสังคม ยังกล้าออกมาใช้ชีวิตข้างนอก"นั่นไง! มาแล้ว ชูครีมหันมองคนพูด เป็นนักศึกษาจับกลุ่มกันยืนอยู่ถัดไปอีกสองล็อก คิดดูสิว่าพวกเธอต้องพูดคุยกันเสียงดังแค่ไหนถึงได้ยินมาถึงตรงนี้ชูครีมกัดฟันอดทน หากเป็นปกติเธอคงตอบโต้ไม่ยอมแพ้ แต่ในเมื่อเธอผิดจริง และทำชื่อบิดาเสียหายจึงต้องยอม ทว่าคนที่เข้าไปคุยให้คือนิริณ เธอคนนี้ขาวีนอยู่แล้ว ไม่นานก็กลั
ตอนเช้ามีรถคันใหม่มาจอดรอรับชูครีม คนขับรถก็เป็นคนใหม่ เขาคือพี่โชนเด็กวิศวกรรมศาสตร์ปีสี่ คนนี้เธอเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามและเคยเห็นที่ K Night มาก่อน เพิ่งรู้เลยว่าเป็นลูกน้องของผู้ชายคนนั้น"พี่คะ ทำไมถึงมาทำงานกับพี่สิงห์ได้ล่ะ"เธอลองชวนเขาคุย โชนไม่ใช่คนหยิ่ง เขายิ้มให้เธอตั้งแต่เปิดประตูรถขึ้นมานั่งแล้ว ซึ่งผิดแผกกับคนเมื่อวานลิบลับ"รู้จักกันนานแล้ว เฮียเขาเลยชวนมา จ่ายเป็นเหล้าไม่อั้น"ของตอบแทนเป็นเหล้าไม่อั้น มันคุ้มค่าแล้วเหรอ ชูครีมหัวเราะในใจ เธอเข้าไม่ถึงความคิดนี้จริงๆ"น้องชูครีมครับ"โชนเอ่ยเรียกสบตาผ่านกระจก เขายิ้มขี้เล่นจนตาหยีดูเป็นมิตร"เฮียกำชับมาว่าอย่าลืมอ่านกฏนะครับ""แล้วถ้าฉัน.. แหกกฏ""เฮียบอกว่าน้องชูครีมรู้ผลลัพธ์ดีครับว่าจะเป็นยังไง"ขนาดฝากคนอื่นมาบอกก็ยังข่มขู่ ชูครีมอยากอยู่ตรงหน้าแล้วใช้เล็บยาวๆ ข่วนหน้าสิงโตให้เป็นแผลเหวอะหวะอารมณ์หงุดหงิดทำให้เธอไม่อยากพูดคุยต่อ ได้แต่นั่งกอดอกไขว่ห้างนึกถึงคนนั้น คนที่เข้ามาอยู่ในวังวนชีวิตของเธอนานหลายปีแล้วเขาชื่อสิงห์ สิงหราช เป็นลูกชายของลูกน้องคนสนิทสส.ชวิน ตั้งแต่ชูครีมจำความได้ก็เห็นเขาวิ่งเข้าวิ่งออก
"จะตอบคำถามได้หรือยังว่าทำไมถึงขับรถออกไป"คำถามมาครั้งที่สองพร้อมกับดวงตาคมจ้องมองนิ่งความจริงแล้วเขาควรจะรู้ดีที่สุดด้วยซ้ำ"ครีมอยากกลับไปนอนห้องตัวเอง แค่นี้..เลิกถามค่ะ""ไม่ได้คิดว่ามีคนใช้ห้องนั้นใช่ไหม""รู้อยู่แล้ว จะถามเพื่อ?" เธอใส่อารมณ์หงุดหงิดและแวบหนึ่งที่เธอเห็นว่าดวงตาคู่คมนั้นอ่อนแสงลง แต่วินาทีเดียวเท่านั้นก็กลับมาดุดันเหมือนเดิม"คุณอาชวินให้ฉันมาช่วยคุมประพฤติเธอ"ในที่สุดก็ได้ฤกษ์เฉลย เรื่องคุมประพฤติพ่อบอกเธอแล้ว แต่เธอนึกไม่ถึงว่าพ่อจะใช้คนนี้มาควบคุม คิดว่าแค่ให้รายงานตัวว่ากลับคอนโดมิเนียมแล้ว ทำรายงานอยู่ จะนอนแล้วแค่นั้น"ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นค่ะ""ฉันพูดเหรอว่าลำบาก""ใช่! พี่สิงห์ไม่ได้พูด แต่งานล้นมือขนาดนี้ ครีมคงไม่ต้องให้พี่เอาครีมไปวุ่นวายกับชีวิตเพิ่ม"ชูครีมลุกขึ้นยืน กระชับกระเป๋าสะพายกุชชี่ใบเล็กสีขาวที่คล้องหัวไหล่ พยายามอย่างมากที่จะจ้องมองดวงตาคมคู่นั้นที่ไม่ต่างจากแสงเลเซอร์อะไรสักอย่าง"อีกอย่าง.. ผิดครั้งเดียว แต่คิดได้ค่ะ ไม่ทำแล้วล่ะ""รับงานมาแล้ว.."ทว่าก่อนเธอเดินถึงประตู เขาก็เอ่ยดักสองขาให้หยุดเดิน ใบหูได้ยินเสียงฝีเท้าย่ำหนักแ
@คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัย Zใต้ตัวอาคารชูครีมนั่งอยู่กับนิริณและปันปัน พวกเธอกำลังนั่งกินขนมเค้กที่ซื้อมาจากคาเฟ่ในมหาวิทยาลัยอย่างเอร็ดอร่อย ข้างมือพวกเธอมีน้ำหวานของโปรดคนละแก้วทว่าบทสนทนาที่กำลังพูดคุยกันกลับขัดกับใบหน้าฟินๆ ยามตักเค้กเข้าปาก"งานนี้อีครีมยับ"นิริณสไลด์นิ้วโป้งไปบนหน้าจอมือถือ อ่านคอมเม้นต์รูปถ่ายล่าสุดของชูครีมในไอจี อุบัติเหตุนั้นผ่านมาสองวันแล้ว แต่ตัวต้นเหตุยังถูกวิจารณ์ยับไม่หยุดหนึ่งคือพฤติกรรมไม่เหมาะสมสองผิดกฏหมายสามเป็นลูกนักการเมืองหัวโจกเรื่องรณรงค์เมาไม่ขับแต่กลับทำผิดเสียเอง"คดีว่าไงบ้าง" ปันปันถามด้วยความเป็นห่วง"พ่อบอกว่าเดี๋ยวเคลียร์ให้ จ่ายค่าเสียหายให้ฝ่ายนั้นสมน้ำสมเนื้อ รวมถึงค่าปิดปากด้วย" ชูครีมตอบก่อนถอนหายใจ ใช่ว่าเธอจะสบายใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอยอมรับผิดแต่โดยดี"แล้วไปขอโทษคู่กรณีหรือยัง" นิริณถามต่อ"เมื่อวานฉันกับพ่อไปเจอทางนั้นที่สถานีตำรวจ ขอโทษเรียบร้อย แล้วก็ตามด้วยเงินนั่นแหละ""แกไม่เคยเมาแล้วขับเลยนะครีม แล้วนั่นก็ตีสอง แกเมาแล้วจะออกมาจากผับทำไม""แกถามเหมือนพ่อฉันเลยนะริณ""เอ้า! ก็มันน่าสงสัยจริงๆ"แต่เจ้าตัวกลับไม่สง
ความวุ่นวายเกิดขึ้นบนท้องถนนในเวลาตีสองของคืนหนึ่งเพราะรถมินิคูเปอร์สีแดงคาดสีขาวทะเบียน สวย 111 ด้านหน้ายับเยินจิ้มอยู่กับท้ายรถเก๋งสี่ประตูสีขาวรอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนที่ไม่หลับไม่นอนและยังมีเรี่ยวแรงมามุงดูเหตุการณ์ ถึงจะไม่มีคนบาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุครั้งนี้ แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับทรัพย์สินก็ไม่ต่างจากร่างกายคนที่แขนขาหักและมีจุดน่าสนใจเป็นอย่างมากอยู่หนึ่งอย่าง...ในเหล่าผู้คนที่วุ่นวายกันอยู่นั้น มีนักการเมืองชื่อดังยืนปะปนอยู่ด้วยหนึ่งคนชวิน ธรรมเศรษฐี โอบกอดหญิงสาวตัวเล็กคนหนึ่งแล้วพาเดินออกไปจากตรงจุดนี้ มุ่งตรงไปยังรถแวนคันใหญ่สีดำที่จอดอยู่ไม่ห่างนัก ออกคำสั่งให้การ์ดช่วยผลักดันนักข่าวออกห่างจนสามารถขึ้นมาบนรถได้สำเร็จ จับเธอนอนฟุบไปกับเบาะได้ก็ล้วงเอามือถือจากในกระเป๋ากางเกงออกมาโทร.หาใครบางคน ก่อนออกคำสั่งเสียงเย็นเยียบ"เคลียร์ตรงนั้นให้เกลี้ยงภายในสิบนาที"อีกฝ่ายตอบรับก็วางสายแล้วหันมามองคนข้างๆ ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ เตรียมใจรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ได้เลยไม่เกินจากที่คาดคิด..สำนักข่าวไทยทุกแห่งนำเสนอข่าวที่มีชื่อของชวิน นักการเมืองผู้อุทิศตนเ







