Part : เสนอหน้า!

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เสนอหน้า!

--------------------------------------------------------------------------

@คอนโดเดย์ วันรุ่งขึ้น

เธอจ้องมองเงินในบัญชี ณ.เวลานี้แล้วก็รู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ จนเผลอยิ้มหวานออกมา เพราะเมื่อตื่นขึ้นก็เห็นว่าเงินค่าแรงพีอาร์ของเมื่อคืนถูกโอนเข้าบัญชีของเธอเมื่อเวลาแปดโมงเช้า

และเงินเกือบห้าหมื่นที่อยู่ในบัญชีของเธอเวลานี้ เกินครึ่งเธอก็ได้มันมาจากผู้ชายที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ข้าง ๆ

เมื่อวานฉันได้เงินจากเขาตั้งสี่หมื่น ต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ …

“อืออ~”

เสียงครางของคนข้าง ๆ ทำให้เธอต้องรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือ และซ่อนมันไว้ใต้หมอนเช่นเดิม

“อุ๊ย!”

“ตกใจอะไร?”

“เปล่าค่ะ”

ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัว เพราะเหมือนว่าเมื่อคืนผมจะดื่มจนเกินขีดจำกัด และก็ถือว่ายังโชคดี ที่ผมขับรถกลับมาถึงคอนโดจนได้ ไม่เข้าข้างทางซะก่อน

“อืออ”

“ปวดหัวเหรอคะ...” เธอเอ่ยถามกับเขาอย่างใส่ใจ เพราะเงินที่ได้จากชายหนุ่มเมื่อวาน มันทำให้เธอยิ่งอยากทำตัวน่ารักขึ้นเพื่อเขา (เพื่อเงินของเขา)

“อือ ทำอะไรให้กินหน่อยสิ”

“อยากกินอะไรคะ เดี๋ยวหนูไปทำให้”

“อะไรก็ได้...”

“งั้นรอแป๊ปนะคะ”

“เย็นนี้ไม่ต้องไปทำงานนะ”

ประโยคเมื่อครู่ทำให้คนตัวเล็กที่กำลังจะเปิดประตูออกไปนอกห้องต้องหยุดและตั้งคำถามขึ้น

“ทำไมล่ะคะ”

“ถ้าจะไปทำพีอาร์ก็ไม่ต้องไป” คนขี้หวงพูดจบก็ลุกเดินเข้าห้องน้ำไป

และเหตุผลของเขาคือ ตนยอมไม่ได้ที่จะให้ใครคนอื่นนั่งใกล้หรือนัวเนียเธอที่เป็นของเขา

บาร์ครัว…

ขณะที่หั่นผักอยู่ในหัวของเธอก็สงสัยมากมายเกี่ยวกับสิ่งที่เธอจะต้องทำ เพราะดูเหมือนงานของเธอ จะขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขา ที่มันไม่แน่นอนและเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทุกเวลา

“ถ้าไม่ให้ไปทำงาน งั้นจะให้อยู่ที่นี่ทั้งวันเลยเหรอ หรือจะให้กลับบ้านไปอยู่กับแม่ หรือว่า…”

ติ๊งต่อง!

เสียงกดกริ่งดังขึ้นและเรียกสติของสาวสวยที่คิดงุ่นง่านอยู่ให้หันไปสนใจที่ประตูทางเข้าบ้าน ซึ่งเธอก็ชั่งใจอยู่สักพักว่าจะเดินไปเปิด หรือไปเรียกเจ้าของบ้านก่อนดี

แต่เสียงกดกริ่งที่ดังขึ้นย้ำอีกครั้ง มันเรียกให้เธอต้องเดินไปเปิดในทันที…

แก๊ก!

“..!”

“ทำไมแกมาอยู่ที่นี่”

“เสนอหน้ามาทำไม?” เสียงเจ้าของบ้านเอ่ยถามกับส้ม ๆ หญิงสาวที่มาหาเขาถึงบ้านโดยไม่ได้นัดหมายกับเจ้าของบ้านก่อนล่วงหน้า

ซึ่งเมื่อส้มๆ เห็นดีเดย์ในสภาพนุ่งแค่ผ้าขนหนูตัวเดียว แถมอยู่กับบาเบลในห้องสองต่อสอง เธอจึงรีบเดินดุ่ม ๆ เข้ามาด้านในด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“นี่ใช่ไหม เหตุผลที่มึงใช้หนี้แทนอีบีบีม เอากับน้องมัน?”

“…” ผมเบื่อยัยนี่ก็เพราะทำตัวน่าลำคานแบบนี้นี่แหละ “ออกไป...”

“ตอบมา”

“มึงไม่ใช่เมียกูทำไมจะต้องตอบ”

“งั้นแกตอบมา ได้กับไอเดย์แล้วใช่ไหม” ปุก!

หญิงสาวหน้าร้ายผลักไหล่ของเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างดีเดย์เต็มแรงด้วยความไม่พอใจ

“หยุด! เลิกบ้าได้แล้ว” หนุ่มหล่อเจ้าของบ้านบีบแขนเรียกสติหญิงคลั่งเต็มแรง เพื่อเตือนถึงการกระทำของเธอ

“ขนาดผัวพี่มึงยังเอาไม่เลือกเลย ชั่วเหมือนอีบีบีมจริง ๆ”

“แล้วมึงชั่วต่างจากที่มึงพูดว่าน้องมันตรงไหน...ทีมึงขึ้นมานอนอ้าขาให้ผัวเก่าเพื่อนเอาถึงบนห้อง แบบนั้นไม่เรียกว่าชั่วเหรอ”

“ไอ้เดย์!”

“มึงไม่ใช่เมียกู อย่าเสนอหน้ามาที่นี่อีก แล้วก็อย่ามาทำตัวเหมือนเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกู ไป!”

เสียงเข้มดุที่ตะโกนใส่หน้าไล่เธอแบบนั้น มันทำให้สาวหน้าร้ายถึงกับหน้าชา และรีบเดินออกจากห้องไปด้วยความแค้นใจ แค้นที่เธออยากได้เขา แต่ก็ไม่มีสิทธิ…

ยิ่งรู้จักผู้ชายคนนี้ ฉันก็ไม่เห็นว่าเขาจะแตกต่างจากพี่สาวของฉันตรงไหน ที่บอกว่าเธอนั้นเลวร้าย เขาก็ดูจะเป็นเช่นนั้นไม่ต่างกัน…

สาวแก้มกลมเดินกลับเข้าครัวไปเฉย ๆ และไม่ได้เอ่ยถามอะไรกับอีกคนถึงเรื่องเมื่อครู่ที่เกิดขึ้น เพราะเธอคิดว่า เธอเองก็คงไม่มีสิทธิถามอะไรเกี่ยวกับเขาเช่นกัน เพราะเธอก็เป็นแค่ลูกหนี้ที่มีหน้าที่ใช้หนี้แค้นคืนให้กับเขา

“ไม่ต้องทำแล้ว เดี๋ยวออกไปกินข้าวข้างนอก”

“งั้น...หนูขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊ปนึงนะคะ” พูดเสร็จเธอก็เดินเข้าไปในห้องนอนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง และเผลอคิดงุ่นง่านบางอย่างในใจ ซึ่งเธอเองก็ตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร

และในจังหวะที่เธอยืนเหม่อเลือกชุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้านั้น เธอกลับรู้สึกได้ว่ามีคนมายืนอยู่ด้านหลังของเธอ ซึ่งเธอก็คิดไปว่าเขาคงอยากจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้เธอฟัง

“ไม่ต้องอธิบายอะไรหรอกค่ะ หนูไม่อยากรู้” เธอพูดบอกเขาเสียงเอื่อยและแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจเล็ก ๆ โดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังว่าเขาต้องการอะไร

“พูดอะไรของเธอ รีบหยิบเสื้อผ้าแล้วก็ออกมา ฉันจะแต่งตัว”

บาเบลรีบหันกลับไปมองคนที่ยืนโป๊อยู่ทางด้านหลัง แล้วก็เข้าใจได้ทันที ว่าเธอกำลังคิดเข้าข้างตัวเอง ทั้งที่เขาเพียงแค่จะเดินเข้ามาใส่เสื้อผ้าก็เท่านั้น

“ค่ะ...”

ฉันก็ไม่ได้หวังอะไรกับคนอย่างเขาอยู่แล้วล่ะ ไม่หวังเลยสักนิด เหอะ!

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~