บทเรียนรัก จากนางคณิกาผู้รุ่มร้อน 2

บทที่ 1.2 ข้าคือผู้ที่งดงามที่สุด

“หึ!” ข้าแค่นหัวเราะเบา ๆ พลางหันกลับไปมองยังตัวต้นเหตุที่ส่งเสียงดังมากกว่าใคร “เจ้าดูหมูตอนตัวนั้นสิ เหมาะแก่การฆ่าไก่ขู่ลิง[1]เสียจริง”

“แม่นาง!” อาหลันหวีดร้อง ไม่ทันที่นางเอ่ยปากห้ามได้อีก ข้าพุ่งตรงไปยังเจ้าหมูตรงนั้น มองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

“แม่นางเฟยผู้งดงาม วันนี้เจ้าถูกใจของขวัญของข้า จนยอมมาให้ข้าได้เชยชมแล้วหรือ” หมูตอนเอ่ย พลางเขยิบเข้ามาใกล้เมื่อเกิดเสียงยุยง

ข้าระบายยิ้มอ่อนหวาน วางปลายนิ้วลงบนใบหน้ามันลื่นของอีกฝ่าย เจ้าตัวยกยิ้มพึงพอใจ ไม่ทันกอบกุมมือข้าไว้ ข้าก็ออกแรงตบหน้าอีกฝ่ายเสียแล้ว

“เจ้า!” เจ้าหมูตอนที่ล้มลงไปกองกับพื้นชี้นิ้วมายังข้า ถึงกระนั้นข้าหาได้เกรงกลัวไม่

เสียงดนตรีแห่งความครื้นเครงดับลง ทุกสายตาจับจ้องมายังพวกเรา จับจ้องมายังข้าที่เช็ดฝ่ามือกับม่านโปร่งสีขาว ก่อนที่ข้าจะจัดปิ่นปักผมหยกหิมะให้เข้าที่ แล้วกวาดสายตามองทั่วบริเวณ

“ใครบังอาจทำร้ายคนของข้าอีก! อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!” ข้าตวาดก้อง ทั่วบริเวณส่งเสียงอื้ออึง

แน่นอนว่าข้านั้นเป็นเพียงนางคณิกา แต่อย่างที่รู้ว่าข้ามีลูกค้าผู้หนึ่ง ผู้ถูกใจข้าจนซื้อตัวไว้ตลอดทั้งปี คนเหล่านี้ไม่ได้กำลังเกรงกลัวข้า แต่เกรงกลัวผู้ที่ลุ่มหลงในตัวข้าต่างหากเล่า ถึงแม้ว่าชายคนนั้นไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวข้าเลยแม้แต่น้อย

“เฟยเหม่ยหลิน!” ไม่ทันที่ลูกค้ากลับไปสำราญอย่างจำยอม เสียงหวีดแหลมสายหนึ่งดังขึ้นห่างไปไม่กี่จั้ง ข้ารู้อยู่แล้วว่านางจะต้องปรากฏตัว

“จินเฟยหนอจินเฟย เจ้ามาจุ้นจ้านไม่เข้าเรื่องเสียได้” ข้าหันไปมองยังที่มาของเสียง มองหญิงสาวผู้แต่งหน้าแต่งตาจัดจ้านเสียยิ่งกว่านางคณิกาทั้งหมดรวมกัน หรือสีชุดฉูดฉาดจนแม้แต่ดอกไม้ยังหมอง ถึงกระนั้นนางยังงดงามน้อยกว่าข้าหลายส่วนนัก

“เหม่ยหลินเจ้าคงไม่ลืมใช่หรือไม่ ว่าข้าคือเจ้านายของเจ้า อย่าคิดว่าแค่คนผู้นั้นถูกอกถูกใจเจ้าแล้ว เจ้าจะสามารถวางตัวใหญ่โตได้นะ” จินเฟยแสยะยิ้ม นางหยิบแส้หางกระเบนมาถือไว้แล้วฟาดลงบนพื้น

“เจ้าคงไม่อยากทำให้คนผู้นั้นโกรธหรอกกระมัง” ข้าระบายยิ้มหวาน เดินนวยนายเข้าใกล้นาง แล้วพ่นลมหายใจรดผิวที่โผล่พ้นขอบเสื้อ

“เจ้านี่มันสมเป็นนางคณิกาจริง ๆ” จินเฟยเอ่ย นางดึงข้อมือข้าไปกุมเสียแน่น พร้อมทั้งออกแรงจิกปลายเล็บผ่านชายแขนเสื้อ “ร้องสิเหม่ยหลิน เจ้าคิดว่าตอนนี้จะมีผู้ใดมาช่วยเจ้า”

“หึ” ข้าแสยะยิ้มมุมปากบาง ๆ “แค่เพราะมารดาเจ้าคือผู้มีพระคุณของข้า ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าต้องทนเจ้า”

“ปากดียิ่งนัก!” จินเฟยตะเบ็งเสียงดังลั่น นางออกแรงผลักข้าจนเกือบล้มลง

อาจเพราะข้าเป็นผู้มีดวงก็ได้ ผู้มารับตัวข้าไว้ ไม่ใช่ทั้งอาหลันหรือใครอื่น แต่เป็นผู้ที่สร้างความหวั่นวิตกในความสามารถของข้า เขาผู้มีเส้นผมสีดำขลับ เฉกเช่นเดียวกันกับสีนัยน์ตาคมกริบ หรือสีชุดเข้มที่ส่งให้เขาดูน่าเกรงขามมากกว่าใครอยู่หลายส่วน

“ไฉต๋าตง” ข้าพึมพำชื่อของชายผู้นั้น ผู้ที่มองเข้ามาในดวงตาสุกสว่างของข้า ผู้ที่ไม่ได้อยากครอบครองเรือนร่างนี้

เขาเงยหน้าขึ้นมองจินเฟย พลางชำเลืองมองเจ้าหมูตอนที่ยืนกุมหน้าตัวเองนิ่ง ๆพยายามทำตัวลีบไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น

“ข้าเคยบอกแล้วใช่หรือไม่ ว่าเหม่ยหลินคือคนของข้า พวกเจ้าลืมไปแล้วหรอกหรือ!” ไฉต๋าตงตวาดก้อง ยิ่งสร้างความน่าหวาดหวั่นต่อผู้คนในบริเวณนี้มากกว่าเดิมเสียอีก

เมื่อใดที่เขาปรากฏกาย แม้แต่มดสักตัวยังไม่กล้าออกจากรัง แล้วจินเฟยที่กล้าทำร้ายข้าตรง ๆ มีหรือว่านางจะไม่หวั่นเกรง

ข้าสะใจยิ่งนัก

---

[1] 杀鸡吓猴 ซาจีเซี่ยโหว ฆ่าไก่ขู่ลิง : ทำโทษคนหนึ่งให้อีกคนหนึ่งหรือคนอื่น ๆ กลัวจะได้ไม่เอาเยี่ยงอย่าง