บทที่ 14

ในตู้คอนเทนเนอร์วันนั้น

 

ความตกใจทำให้ร่างที่ถูกล่ามแขนขาสี่มุมร้องคำรามเสียงดังก้องภายในตู้คอนเทนเนอร์ที่ไม่ต่างจากห้องทดลองย่อมๆ

มีเครื่องมือสารเหลวระเกะระกะเต็มไปหมด

ในขณะที่มองสำรวจไอ้ตัวประหลาดที่รูปร่างคล้ายคนมีเมือกหลายสีหยดย้อยตามเนื้อตัวมีแผลฉีกขาดเปื่อยยุ่ยจนเห็นกระดูก

ดวงตาลึกโบ๋ฟันห่างแหลมคมมันอ้าปากจนแแทบฉีกเหมือนสัตว์เลี้ยงที่คลั่งเพราะถูกลืมให้อาหาร

แล้วก็เป็นไอ้เด็กคนเดิมที่มันซุ่มซ่ามไปกดปุ่มอะไรบางอย่างภายในห้องร่างประหลาดนั้นหลุดออกจากการพันธนาการทำให้ร่างของมันพุ่งเข้าหาผมด้วยความหิวทันที

 

ไอ้เด็กนั่นวิ่งแจ้นร้องโวยววายหนีตายออกไปปล่อยให้ผมเผชิญกับตัวอะไรสักอย่างที่ไม่รู้จะรับมือยังไง

แต่เพียงไม่นานก็มีอีกคนเข้ามา คนที่พึ่งลับฝีปากกันไปไม่นาน คนที่ไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรที่สุดในชั่วโมงนี้

เดินทะเล่อทะล่าเข้ามาเพราะคิดว่าตนเองคือซุปเปอร์ฮีโร่แต่คนตื่นตูมแบบมันไม่มีทางสู้แรงมหาศาลของไอ้ตัวนี้ได้แน่

แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังอยู่ช่วยไม่วิ่งหนีไปไหนทั้งที่ตอนเห็นไอ้ตัวนี้ครั้งแรกหน้ามันซีดตัวสั่นเหมือนจะเป็นลมล้มตึงได้ตลอดเวลา

 

ผมคิดว่ายังไงก็ต้องยิงที่หัวมันถึงจะหยุดมันได้แต่ตอนที่มันกระโจนเข้ามามันตวัดปืนผมกระเด็นไปไกลจนไปเก็บไม่ได้เพราะใช้พวกเก้าอี้โต๊ะตู้ยันร่างมันอยู่จึงสั่งให้เด็กวิเวียนยิงมัน

แต่มันก็ดันใช้ปืนไม่เป็น

บอกให้มันขว้างมาให้ก็ทะเล่อทะล่าขว้างใส่หัวไอ้ตัวนั้นจนมันหันกลับไปจะเล่นงานตัวเอง

ผมก้มลงไปหยิบปืนเงยหน้ามาอีกทีร่างสยดสยองของตัวประหลาดก็อยู่ห่างกับเด็กวิเวียนแค่คืบแต่...

มันกลับยืนจ้องร่างสั่นเทาที่ทำเพียงยกเเขนขึ้นไขว้กันปิดหน้าเท่านั้น แม้แต่ผมเองยังทึ่งกับภาพตรงหน้า..มันไม่เกรี้ยวกราดอย่างที่ทำกับผม

แต่เพราะมันยกมือขึ้นช้าๆ เข้าหาใบหน้าไอ้เด็กนั่นจึงทำให้ตัดสินใจยกปืนขึ้น  ทันทีที่ปลายนิ้วมันแตะหน้าเด็กวิเวียนเป็นนาทีเดียวกับที่ตัดสินใจลั่นไกใส่กลางหลังมัน

ร่างผอมบางลงไปนั่งยองเอามือปิดหูหลับตาปี๋จนผมต้องเข้าไปจับหน้ามันไถ่ถามอาการ  มองหาบาดแผลคิดว่ามันโดนทำอะไร

แต่...ไม่มี ไม่มีแม้รอยขีดข่วนในขณะที่ร่างผมโดนไอ้ตัวประหลาดทั้งเหวี่ยงทั้งตะปบจนระบมทั่วร่าง

 

เราทั้งสองมึนงงกับสถานการตรงนี้มากและชวนกันออกไป

แต่แล้วร่างเด็กวิเวียนก็ล้มลงมันถูกตัวประหลาดดึงขาไปกัด ถ้าผมไม่ได้คิดไปเองมันไม่ได้อยากกัดขาเด็กนั่นเพราาะมันชะงักกับเสียงร้องของวิเวียนแล้วปล่อย

แต่กลับดึงร่างของผมไปกัดอย่างแรงจนเนื้อที่เอวหลุดติดคาฟันเเหลมๆ ของมันไปก้อนหนึ่งมันจึงถูกผมจ่อยิงหัวหมดแม๊กสมองเละกระจาย

ผมลากวิเวียนออกมาจากตู้ตามด้วยปาระเบิดอัดตู้คอนเทนเนอร์ไปพร้อมกับตัวประหลาดนั่น

ผมกำชับไม่ให้วิเวียนบอกใครว่าเจออะไรที่น่าเหลือเชื่อที่นี่และไม่ให้บอกใครว่าถูกมันกัดเพราะรู้ดีว่าการวิจัยสิ่งแปลกประหลาดในปัจจุบันไม่ได้คำนึงถึงมนุษยธรรมมากพอ

 

นั่นคือจุดเริ่มต้นของเราสองคนที่ทำให้ชีวิตธรรมดาไม่ธรรมดาอีกต่อไป

ร่างกายพวกเราเปลี่ยนไปเหมือนมีบางอย่างเคลื่อนไหวภายในตัว

มันเข้าควบคุมทุกอย่างราวกับยึดระบบในร่างกายไปครอบครอง

มันหิวโหยบางอย่างส่งผลให้ร่างกายทรุดโทรม มันทรมาณร้อนลุ่มหนาวสั่นในเวลาเดียวกัน

จนกระทั่งได้กลับมาใกล้วิเวียนคนขี้ก้างที่ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน

มันเหมือนกันกับผม

ร่างกายมันทรุดโทรมผอมแห้งกว่าเดิมพอเจอกันก็ดีขึ้นเป็นอยู่อย่างนั้นจนผมทนไม่ไหว

หลังจากห่างกับมันแล้วร่างกายย่ำแย่ปางตายจึงนัดมันมาที่ห้องเพราะอาการหนักจนขยับแทบไม่ได้

อาการเพ้อเริ่มถามหาแม้ในตอนที่คิดว่าต้องตายแน่ๆ ก็ยังอยากจะเจอมัน อยากเห็นหน้ามันก่อนตายไม่รู้ทำไม...

 

อาจจะเป็นเพราะมันถูกกัดน้อยกว่าและยังเด็กกว่าถึงได้มีเเรงมาหาผมที่ห้องแต่สภาพมันก็ไม่ได้ดูดีไปกว่าผมเท่าไหร่นัก

 

บางครั้งก็เหมือนหายใจไม่สะดวกร่วมด้วย

 

เราเข้ามาในห้องพูดคุยกันบนโซฟาคุยกันเรื่องความตายแล้วหัวเราะด้วยกัน

เล่นฟาดหมอนกันเป็นเด็กเราทำมันอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่รู้ตัวเลยว่าร่างกายเราดีขึ้น  แข็งแรงขึ้นเมื่ออยู่ใกล้กัน 

เราถอดเสื้อผ้าให้อีกฝ่ายสำรวจว่าร่างกายเน่าเสียหรือไม่จากที่คนอื่นทักท้วงว่าได้กลิ่นแปลกๆ

และแล้วเราก็เผลอไปสัมผัสบาดแผลอีกฝ่ายโดยตรงทำให้สติของเราขาดหายไป

 

รู้สึกตัวอีกทีพวกเราก็มาอยู่ในสภาพที่ไม่มีบาดแผลหลงเหลืออยู่เนื้อตัวที่เคยแห้งเหี่ยว  ริ้วรอยต่างๆ กลับมาเต่งตึงภายในชั่วข้ามคืน

เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงมานอนแก้ผ้าบนที่นอนเดียวกันได้ 

ผมนึกขึ้นได้ว่าติดกล้องไว้ในบ้านสองตัวเพื่อดูความเปลี่ยนแปลงของตนเองหลังถูกกัดแล้วมีอาการเเปลกๆ

ภาพในจอทำให้เรารู้ว่าเรามีอะไรกันในสภาพที่เหมือนคนรักที่คลั่งไคล้กันและกัน เราจูบกันลึกซึ้งหลายต่อหลายครั้ง

กอดรัดกันราวกับคู่แต่งงานใหม่

ทำรักกันอย่างไม่เหน็ดเหนื่อยกินเวลาหลายชั่วโมง ทุกครั้งที่เราเสร็จปล่อยน้ำกามออกมาแผลนั้นก็ค่อยๆ จางลงจนหายสนิทราวกับเสกได้

 

ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติธรรมดาไอ้ตัวนั้นมันมีเชื้อบางอย่างที่เข้มข้นอยู่แน่นอน และมันถูกส่งต่อมาที่ผมกับวิเวียนแล้ว

...โดยไม่เต็มใจ

 

ยังดีที่วิเวียนมันเป็นแค่คนซุ่มซ่ามไม่ใช่คนเข้าใจออะไรยากมันไม่ถือสากับเรื่องที่เกิดขึ้น

เราเหมือนตายแล้วเกิดใหม่กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองเช่นเดิมเพราะคิดว่าแผลหายทุกอย่างคงเป็นปกติแล้ว

 

แต่ไม่เลย...

 

ยิ่งนับวันยิ่งไม่ปกติผมกับมันดึงดูดกันมากขึ้นห่างกันแล้วอาการแย่ใกล้กันแล้วแข็งเเรงขึ้น 

ไม่เคยหยุดตัวเองให้โหยหามันได้

 

กลิ่นคาวเรียกร้องให้เสพสมทุกครั้งที่มีโอกาสนอกจากครั้งแรกที่มีอะไรกันครั้งต่อมาพวกเรามีสติครบถ้วนดีทุกอย่าง

 

เมื่อไหร่ที่ไปทำงานไกลๆ ไม่ได้เจอกันพอกลับมาเราแทบจะกระโจนใส่กันยิ่งกว่าอาการติดสัตว์ในฤดูผสมพันธุ์

 

แค่มองตาก็รู้ใจว่าต้องการ

มันเป็นเช่นนั้นเสมอมา

 

จนผมคิดว่าพวกเราควรจะอยู่ด้วยกันทำทุกอย่างให้ถูกต้องไม่ต้องแอบทำอะไรเช่นนี้จะได้ช่วยกันหาคำตอบเรื่องเชื้อในตัวพวกเราได้สะดวกขึ้นแต่...

 

 

...