บทที่ 2

ร่างบึกบึนในชุดปฏิบัติการสีดำสนิทก้าวเท้ายาวมาตามตรอกซอกซอยในหมู่บ้านติดทะเล

ไล่สำรวจพื้นที่ที่เมื่อไม่กี่ปีก่อนมีข่าวว่าตรวจพบความเข้มข้นของเชื้อไวรัสหลายสายพันธุ์ถูกพัดกระจุกมารวมอยู่ที่แห่งนี้

รัฐบาลแจ้งว่าส่งหน่วยงานหนึ่งมาตรวจสอบปลอดภัยดีและไม่เคยมีใครพูดถึงที่แห่งนี้อีกเลย

มันขึ้นในแผนที่ว่าเป็นพื้นที่สีเขียวมาโดยตลอด ชาวบ้านไม่ค่อยเป็นมิตรกับเจ้าหน้าที่ของรัฐแต่ก็ไม่มีใครโวยวายอะไรยังคงเข้ามารับวัคซีนแม้จะมีไม่ถึงครึ่งของราชื่อในเขตนี้ก็ตาม

คาเยนเดินเรียบชายทะเลที่เต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์เก่า ตรอกซอยซอยแคบไม่มีบ้านคนเป็นกิจลักษณะราวกับว่าที่นี่ไม่ใช่ที่อาศัยเป็นแค่คลังสินค้าทางเรือเท่านั้น

ในจมูกหายใจติดขัดจนต้องยกมือมาถูหลายครั้ง คนมีประสบการณ์สูงรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติของสภาพบรรยากาศขมุกขมัวความกดอากาศต่ำจนหายใจลำบาก

แม้จะเคยเจอมาหลายที่แต่ไม่เคยรู้สึกว่าที่ไหนสามารถทำให้ร่างกายแปรปรวนได้ถึงเพียงนี้

เมื่อเดินลึกเข้าไปยิ่งรู้สึกอึดอัด มือหนาจึงหยิบหน้ากากป้องกันไวรัสขึ้นมาสวม

แต่เพราะรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลจึงต้องสำรวจมากขึ้น เดินเข้าไปลึกขึ้น แคบขึ้น

พื้นที่สีเเดงไม่มีทางเป็นเช่นนี้ได้แน่ทำไมทางการถึงไม่เข้ามาที่นี่เป็นที่แรกๆ หรือตรวจสอบให้จริงจังกว่าการแค่ส่งเด็กไร้ประสบการณ์มาฉีดวัคซีนเท่านั้น

ถ้ามันไม่ใช่พื้นที่สีเขียวที่พึ่งเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างที่เข้าใจแล้วมัน...

เป็นพื้นที่สีอะไร?

ดูมีลับลมคมในจริงๆ

แกร่บบ!!!

เสียงพลาสติกที่โดนเหยียบทำให้หัวหน้าหน่วยยกปืนขึ้นหันไปในทิศทางของเสียงทันที

ตึ่กๆๆๆๆๆ

เสียงฝีเท้าสะเปะสะปะออกวิ่งหนีด้วยความรวดเร็วเห็นหลังไวๆ ทำให้หน่วยปราบปรามตัวโตสับเท้าเข้าหาตามไปติดๆ

ตึกๆๆๆๆๆ

"หยุดวิ่งเดี๋ยวนี้นี่เจ้าหน้าที่ หยุด! บอกให้หยุดไง! " คาเยนร้องเรียกให้บางคนที่ทำตัวลับๆ ล่อๆหยุดให้สอบถามแต่อีกคนเอาแต่วิ่งหนีจนในที่สุดขายาวๆก็ไล่ตามทัน

แกร่ก!

ปลายกระบอกปืนยาวจ่อเข้าที่กลางหลังเล็กขู่ให้หยุดไม่ได้คิดจะยิงเพราะคาเยนแม่นปืนมากระยะห่างแค่ไม่กี่ร้อยเมตรไม่เคยพลาด

น้ำเสียงตะคอกเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเยือกเย็น ฟังจากด้านหลังเชวนให้ขนลุกซู่จนต้องยอมจำนน

"ยะ..อย่า..ทำผม" คนตัวเล็กปากคอสั่นคุกเข่ายกมือขึ้นเหนือหัวยินยอมแต่โดยดี

"ทำบ้าอะไรยังไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วแอบตามดูฉันทำไม?" คาเยนเค้นถามเสียงเข้มแค่ขู่ให้ยอมบอกออกมาเท่านั้น

"ปะ เปล่า ผมแค่ อยากให้ช่วย"

"อยากให้ช่วยแล้วจะวิ่งหนีทำไม?"

"มีคนถูกขังอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์ ผมเปิดไม่ได้คุณช่วยพาเขาออกมาหน่อยได้มั้ย"

"เปิดไม่ได้ แล้วรู้ได้ยังไงว่าเป็นคนอยากให้ช่วย?"

"ผมไม่รู้แต่เสียงเขาน่าสงสารมาก"

"ถ้าออกไม่ได้ก็ตายไปแล้ว"

"ไม่ๆๆ เขาไม่ตายเขายังร้องอยู่"

"ทำไมผู้นำที่นี่ไม่แจ้งหน่วยปฏิบัติการพิเศษให้เข้ามาช่วย"

"ผมไม่รู้...ลุงไปช่วยเขาเถอะนะได้โปรดล่ะ"

"จะไม่ช่วยเพราะเรียกลุงนี่แหละ! เด็กพวกนี้มันตาไม่ถึงจริงๆ...ที่ไหนนำไปสิ!"

ร่างใหญ่โตเดินตามเด็กปริศนาลึกเขาไปในชุมชนท่าเรือโดยไม่เห็นว่ามีบางคนเดินมาตาม...

"ลุงงงงง! อยู่ไหนวะ ลุงคาเยนฟาคคคคค ฮ่าฮ่าฮ่า กูขำนามสกุล"

ร่างผ่ายผอมของวิเวียนถูกใช้ให้มาตามหาหัวหน้าหน่วย เพราะความซุ่มซ่ามทำนั่นทำนี่ไม่คล่องนัก เมื่อเทียบกับสามคนที่มาด้วย จึงต้องจำใจออกตามหาคนที่ไม่ชอบขี้หน้าเพราะใกล้ได้เวลากลับ

แค่กๆ

ร่างบางเดินเข้ามาโดยไม่รู้ว่าความเข้มข้นของอากาศที่นี่พุ่งสูงจนหายใจไม่สะดวก

แค่กๆๆๆ

"เห้ยเหมือนเห็นหลังไวๆ นี่หว่า ไปไหนกับใครวะนั่น ลุงงงง!"

วิเวียนยังคงร้องเรียกคนที่เลี้ยวเข้าซอยไปลิบๆ ลับตา

รางบางหอบจนลิ้นห้อยยืนพักครู่หนึ่งเพราะไม่ใช่คนชอบขยับตัวมากมายอะไรแต่ยังคงเดินตามหาท่านผู้นำหน่วยปราบปรามต่อไป

โครมมมมม!!!

เสียงบางอย่างดังขึ้นไม่ไกลทำเอาร่างบางสะดุ้งโหยงเอามือกุมหน้าอกอุทานลั่น

"เหี้ยยย อะไรวะ เห้ย ลุง!"

ขาเรียวยาวออกวิ่งทั้งที่เหนื่อยหอบไม่รู้สถาณการณ์ข้างหน้าด้วยซ้ำรู้แค่ว่าต้องช่วย

ปึ้กกกกกก!!

วิเวียนวิ่งเข้าใกล้เสียงนั้นแต่กลับมีเด็กวัยรุ่นตัวเล็กคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นออกมาชนร่างบางเข้าอย่างจังจนล้มลงไปกองกับพื้น

"อึ่ก อูยยย เห้ยยย น้องมีอะไรข้างในนั้นมีอะไรเกิดขึ้น?"

"ผะ ผม ผมไม่รู้ มัน มัน ...พี่ไปช่วยลุงข้างในหน่อย ผมไม่กล้า ผมกลัว!"

"เด็กคนนั้นวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็ว ถ้าลุงที่เด็กนั่นว่าคือ..."

"ลุงฟัค!!"

วิเวียนนึกได้ทันทีว่าลุงที่เด็กว่าน่าจะเป็นลุงปากไม่ดีคนนั้น

แม้จะไม่ชอบขี้หน้าคนแก่ขี้เหวี่ยงมากนักแต่การช่วยเหลือคนก็เป็นนิสัยติดตัวตั้งแต่จำความได้จึงเลือกที่ช่วยมากกว่าหนีเอาตัวรอด

แค่กๆๆๆ

ใบหน้าผอมตอบหันซ้ายหันขวาเห็นท่อนไม้ข้างตัวจึงหยิบขึ้นมาแล้วรีบลุกขึ้นโดยเร็ว

ตึ่กๆๆๆๆๆๆ

"ลุงงงง!!"

ตึง! ตึง! โครมมมมมม!!!

"เห้ย! นั่นมันอะไรวะนั่น!!

วิเวียนเบิกตาโพรงกับภาพตรงหน้า คนหนึ่งเป็นคนหน้ายับย่นอันคุ้นเคยแต่...

อีกร่างนั้น..รูปร่างคล้ายคนแต่ไม่ใช่

ร่างกายเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยเมือกหลากสีหยดย้อยไปทุกที่ที่ขยับ

 ใบหน้าเละฉีกขาดเห็นกระดูกขาว มีเมือกสีขุ่นม่วงเขียวเเดงแดงไหลออกมายืดยาวดูน่าสะอิดสะเอียน

ภายในปากมีฟันแหลมคมซี่แหลมห่างๆ ไม่ชิดติดกันเหมือนฟันคนปกติ

ปากกว้างอ้าออกไล่งับคนตรงหน้าอย่างบ้าคลั่งคล้ายจะฉีกออกเป็นชิ้นๆ เเล้วกลืนกินก็ไม่ปาน

 

ร่างใหญ่โตของคนตัวโตเข้าคลุกวงในยื้อยุดฉุดกระชากร่างประหลาดเต็มไปด้วยบาดแผล บางที่ลึกลงไปถึงกระดูก

ส่วนอื่นยังน่าประหลาดเท่าแท่งเนื้อกลางกายที่มีกระดูกขาวยืดหดออกมาจากส่วนปลายถอกขึ้นอย่างน่าสยดสยอง

 วิเวียนมองตรงนั้นของมันแล้วคลื่นไส้จนสำรอกออกมา

 

พร่วดด!!! แค่กๆๆๆ