บทที่ 1

 

 

หน่วยความมั่นคงพิเศษ

 

นิ้วเรียวยาวขยับแหวนที่นิ้วนางข้างขวาให้แน่นก่อนจะหยิบข้าวของกล่องนั้นกล่องนี้เพื่อหาบางอย่างจนรอบตัวรายรอบล้อมไปด้วยกองเอกสารและกล่องเกลื่อนพื้น

"วิเวียนมานั่งทำอะไรที่พื้น คุ้ยหาอะไร ทำไมมันรกแบบนี้?"

เสียงทุ้มต่ำของชายสูงวัยเอ่ยขึ้นทันทีที่เข้ามาในห้องทำงานของแผนกใหม่ในองค์กร

ใบหน้าวซีดอันคุ้นเคยแหงนหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มท่าทางใสซซื่อเหมือนเด็กน้อย มีเพื่อนร่วมงานหน้าจีนนั่งนิ่งอีกคนนั่งอยู่ด้านในห้อง บนโต๊ะโล่งเตียนสะอาดสะอ้านแต่บนพื้นกลับรกรุงรังแทบไม่มีที่เดินดูก็รู้ว่าใครเป็นคนทำ

 

"ผมหาเอกสารอยู่ครับลุงลูแปง" ใบหน้าผอมตอบแต่งดงามราวกับเจ้าชายตัวน้อยเอ่ยขึ้นเสียงใส

"วันนี้ฉีดยาหรือยัง?" 

"ฉีดแล้วครับ"

"ดีมากอย่าลืมฉีดยานะภูมิคุ้มกันเราน้อยเดี๋ยวจะแย่เอา"

"ครับ"

"พรุ่งนี้ต้องออกข้างนอกไปฉีดวัคซีนที่เขตพื้นที่สีแดงเตรียมตัวให้พร้อมต้องระวังกว่าพื้นที่สีเหลืองนะเดี๋ยวจะติดเชื้ออย่าซุ่มซามทะเล่อทะล่าเข้าใจมั้ย?"

มือใหญ่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาวางแหมะลงบนผมชี้ฟูของร่างผอมบางบนพื้น ยกยิ้มให้ด้วยความเอ็นดูแม้คนคนนั้นจะไม่ใช่เด็กแล้วก็ตาม

"เข้าใจแล้วครับท่านลุง" ใบหน้าตอบฉีกยิ้มให้ชายสูงวัยที่เป็นทั้งผู้ควบคุมองค์กรและเป็นเพื่อนพ่อที่เสียไป ทุกครั้งที่เจอกันร่างบางจึงรู้สึกอบอุ่นเหมือนมีพ่ออยู่ใกล้ๆ

หนุ่มใหญ่ใจดีเป็นมิตรกับลูกน้องชื่อลูแปงอายุสี่สิบเก้าปีผู้ที่ไม่มีเค้าโครงความแก่หง่อมให้เห็น เพราะความฟิตจากการออกกำลังกายด้วยการฝึกวิชาต่อสู้และไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขจึงทำให้รูปร่างหน้าตาดูเด็กกว่าอายุจริงเป็นสิบปี

แม้หน่วยความมั่นคงจะไม่ต้องใช้กำลังใดๆ เท่าหน่วยอื่นแต่ลูแปงกลับได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้าหน่วยความมั่นคงที่แข็งแกร่งที่สุดตั้งแต่เคยมีมา การแต่งกายที่เนียบตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่เคยมีใครได้เห็นร่างสมส่วนยามใส่ชุดลำลองหรือถอดเสื้อผ้าสักครั้ง 

แถมยังเอาใจใส่ลูกน้อง ไม่น่าแปลกใจที่ใครๆ ต่างเคารพรักเสมอ

 

ลูแปงเป็นคนจัดตั้งหน่วยพิเศษขึ้นมาเพื่อวิเวียนโดยเฉพาะ และยังสอนงานให้อย่างใกล้ชิด  แม้พนักงานใหม่จะซุ่มซ่ามเพียงใดทำงานขาดๆ เกินๆ แค่ไหนไม่เคยมีสักครั้งที่หัวหน้าใหญ่จะพูดจาดูถูกหรือด่าทอสักครั้ง

หน่วยงานความมั่นคงพิเศษ ถูกแต่งตั้งแยกออกมาจากหน่วยงานหลักเพื่อช่วยหน่วยปราบปรามป้องกันเชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ในตอนนี้  ซึ่งวิเวียนกับเฮนรี่เพื่อนร่วมงานต้องขนวัคซีนไปแจกจ่ายชาวบ้านตามเขตที่ได้รับแจ้งว่ามีความเสี่ยงทุกวันทำกันจนชินไม่ต่างจากรถส่งนม

 

วิเวียน จาง อายุสามสิบปีบริบูรณ์ เกิดจากการทำเด็กหลอดแก้ว คุณพ่อเป็นหัวหน้าหน่วยวิจัยไวรัสสายพันธุ์ใหม่ คุณแม่เป็นพยาบาลทหารหญิงหน่วยพิเศษ ทั้งคู่ที่อยากมีลูกแต่ต้องเสี่ยงอันตรายจากการเจอเชื้อไวรัสและสารเคมีตลอดทำให้ลูแปงที่เป็นเพื่อนแนะนำให้ทำเด็กหลอดแก้วจนเกิดเป็นวิเวียนคนที่งดงามทั้งร่างกายและจิตใจในตอนนี้

ร่างผอมบางถูกให้เหตุผลว่าเกิดจากผลข้างเคียงของน้ำเชื้อที่ปนเปื้อน ทำให้ต้องฉีดยาเพิ่มภูมิคุ้มกันเสมอ

พ่อแม่รักและวิเวียนมากแต่ด้วยภาระหน้าที่น้อยครั้งที่ครอบครัวจะได้อยู่กันพร้อมหน้า

มีเพียงลูแปงเท่านั้นที่ทำหน้าทีดูแลวิเวียนอย่างดียิ่งกว่าลูกในไส้ 

กระทั่งพ่อเสียไปจากการติดเชื้อไวรัสบางอย่างที่ไม่สามารถทราบสายพันธุ์ได้  รู้แค่ว่าความเข้มข้นของเชื้อทำให้ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ศพได้นอกจากผู้เชี่ยวชาญที่นำศพไปกำจัดเพื่อไม่ให้เชื้อเเพร่กระจาย

ไม่ได้ดูใจกันครั้งสุดท้ายมีเพียงเเหวนแต่งงานสีเงินที่พ่อลืมวางไว้ที่บ้านให้ไว้ดูต่างหน้าเท่านั้น วิเวียนจึงสวมมันตลอดเวลาเป็นการละลึกถึงท่าน

ลูแปงเป็นชายโสดไม่มีเมียมีลูกเพราะรักวิเวียนมาก  รัก...จนไม่มองใคร

 

....

 

" สวัสดีครับพวกผมมาจากหน่วยปราบปรามเชื้อไวรัสพิเศษที่ทางการส่งมาช่วยอำนวยความสะดวกให้หน่วยความมั่นคง ผมชื่อเซมิ เรียว คนซ้ายมือชื่อ วิล บิลเลี่ยน เป็นนักวิจัย ส่วนนั่นหัวหน้าหน่วยปราบปรามชื่อเคยาน ฟาอัค ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

เซมิกับเพื่อนอีกสองคนเดินเข้ามาทักคนสวมชุดคลุมปลอดเชื้อสองคนง่วนอยู่กับการขนย้ายจัดเตรียมวัคซีนเพื่อฉีดให้ผู้คนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

 

"สวัสดีครับผมชื่อวิเวียน จาง กับนี่ เฮนรี่ หยาง เจ้าหน้าที่พิเศษของหน่วยนี้ครับ" เสียงอู้อี้ภายใต้แมสทำให้คิ้วหนาของคาเยนกระตุกปากไวโพร่งขึ้นกลางวง

"ชื่อตลกแถมนามสกุลจีนทั้งคู่ นี่หน่วยความมั่นคงหรือหน่วยสอดแนมกันแน่"

คาเยนกอดอกมองร่างผอมบางของชายทั้งสองในชุมคลุมขาวตั้งแต่หัวจรดเท้าแม้จะสวมชุดพองๆ แต่ตัวก็ยังดูเล็กจ้อยอยู่ดีในสายตาคนตัวโต

"ห่ะ? (ไอ้หมอนี่) " วิเวียนอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อว่าสมัยนี้แล้วยังมีคนพูดจาโฉ่งฉ่างไม่รู้กาละเทศะหลงเหลืออยู่บนโลกที่ชาติพันรวมกันจนแทบไม่เหลือเลือดบริสุทธิ์ตรงนี้หนึ่งอัตราถ้วน!

 

"เอ้อ ...พอดีคาเยนมันชอบหยอกแรงๆ น่ะครับอย่าไปใส่ใจเลย เดี๋ยวผมช่วยจัดเตรียมวัคซีนดีกว่า ผมไม่คิดว่าจะมากันแค่สองคน หน่วยพิเศษคงเจ๋งน่าดู"

เซมิยิ้มกว้างแก้สถาณการณ์ก่อนจะไปช่วยจัดเตรียมสถานที่พร้อมกับวิล

ร่างผอมบางของวิเวียนฟึดฟัดจากการถูกสายตาคมหน้าย่นยืนกอดอกจับผิดจนเผลอยกกล่องผิดขนาดมา

 

"วิเวียนหยิบวัคซีนผิด นั่นเอาไว้ฉีดสัตว์!" เพื่อนอีกคนโผล่หน้าจากรถขนยามาบอกคนซุ่มซ่ามที่เดินเร็วจนขาแทบพันกันเป็นเลขแปด

"เจริญล่ะ...ถึงว่าเปลี่ยนพื้นที่สีเหลืองให้เป็นสีแดงเพราะแบบนี้สินะ" น้ำเสียงเย้ยหยันราวกับรอซ้ำเติมเอ่ยขึ้น

ใบหน้าคมย่นหน้าผากทำหน้าเหนื่อยหน่ายส่ายหัวให้คนที่ตนเล็งจับผิดบ่งบอกความผิดหวังชัดเจน

"ขอโทษนะครับท่านลุงที่ทำให้เชื้อหายไม่ได้ผมมีหน้าที่แค่มาฉีดยาต้านไวรัสครับไม่ได้มาดูดพิษ" ปากบางบ่นมุบมิบเดินขนกล่องผ่านหน้าร่างใหญ่ของคาเยนไปราวกับจงใจให้ได้ยิน

"ไอ้เด็กนี่มึง! ..เพราะคิดแบบนี้ไงทำงานส่งๆ เปลืองงบไปวันๆ ไม่รู้จะตั้งมาทำซากอะไร!"

ร่างหนาเดินขนาบข้างตามมาพูดจิกกัดให้ได้ยินกันสองคน

"เห้ย~คาเยนมึงจะไปเบียดน้องมันทำไมวะ จะไปลาดตระเวณก็ไปสิวะ เดี๋ยวตรงนี้พวกกูกับไอ้วิลช่วยดูเอง"

เซมิรู้สึกเหมือนมีหน้าที่ไกล่เกลี่ยทุกครั้งที่เพื่อนเดินทางไปที่ไหนต้องคอยแก้สถานการณ์ให้

 หนนี้ก็เช่นกันเมื่อคนสองคนต่างหน่วยงานต่างอายุทำท่าจะกัดกันจึงต้องทำการแยกออกให้ได้...เพื่อความสันติ?

 

"เห่อะ..กูไปก็ได้ ไม่อยากอยู่นาน ทำอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด แล้วยังทำมาปากเก่งอวดดีเหมือนกันทั้งหน่วย  ทั้งหัวหน้าทั้งลูกน้อง!"

คาเยนยิ้มมุมปากปรายหางตาใส่คนเด็กกว่าก่อนจะหุนหันออกไปเพียงลำพัง

วิเวียน:ไอ้ลุงบ้าอำนาจนี่!