INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 1
Fecha de publicación:
2026-06-10 01:01:55หน่วยความมั่นคงพิเศษ นิ้วเรียวยาวขยับแหวนที่นิ้วนางข้างขวาให้แน่นก่อนจะหยิบข้าวของกล่องนั้นกล่องนี้เพื่อหาบางอย่างจนรอบตัวรายรอบล้อมไปด้วยกองเอกสารและกล่องเกลื่อนพื้น "วิเวียนมานั่งทำอะไรที่พื้น คุ้ยหาอะไร ทำไมมันรกแบบนี้?" เสียงทุ้มต่ำของชายสูงวัยเอ่ยขึ้นทันทีที่เข้ามาในห้องทำงานของแผนกใหม่ในองค์กร ใบหน้าวซีดอันคุ้นเคยแหงนหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มท่าทางใสซซื่อเหมือนเด็กน้อย มีเพื่อนร่วมงานหน้าจีนนั่งนิ่งอีกคนนั่งอยู่ด้านในห้อง บนโต๊ะโล่งเตียนสะอาดสะอ้านแต่บนพื้นกลับรกรุงรังแทบไม่มีที่เดินดูก็รู้ว่าใครเป็นคนทำ "ผมหาเอกสารอยู่ครับลุงลูแปง" ใบหน้าผอมตอบแต่งดงามราวกับเจ้าชายตัวน้อยเอ่ยขึ้นเสียงใส "วันนี้ฉีดยาหรือยัง?" "ฉีดแล้วครับ" "ดีมากอย่าลืมฉีดยานะภูมิคุ้มกันเราน้อยเดี๋ยวจะแย่เอา" "ครับ" "พรุ่งนี้ต้องออกข้างนอกไปฉีดวัคซีนที่เขตพื้นที่สีแดงเตรียมตัวให้พร้อมต้องระวังกว่าพื้นที่สีเหลืองนะเดี๋ยวจะติดเชื้ออย่าซุ่มซามทะเล่อทะล่าเข้าใจมั้ย?" มือใหญ่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาวางแหมะลงบนผมชี้ฟูของร่างผอมบางบนพื้น ยกยิ้มให้ด้วยความเอ็นดูแม้คนคนนั้นจะไม่ใช่เด็กแล้วก็ตาม "เข้าใจแล้วครับท่านลุง" ใบหน้าตอบฉีกยิ้มให้ชายสูงวัยที่เป็นทั้งผู้ควบคุมองค์กรและเป็นเพื่อนพ่อที่เสียไป ทุกครั้งที่เจอกันร่างบางจึงรู้สึกอบอุ่นเหมือนมีพ่ออยู่ใกล้ๆ หนุ่มใหญ่ใจดีเป็นมิตรกับลูกน้องชื่อลูแปงอายุสี่สิบเก้าปีผู้ที่ไม่มีเค้าโครงความแก่หง่อมให้เห็น เพราะความฟิตจากการออกกำลังกายด้วยการฝึกวิชาต่อสู้และไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขจึงทำให้รูปร่างหน้าตาดูเด็กกว่าอายุจริงเป็นสิบปี แม้หน่วยความมั่นคงจะไม่ต้องใช้กำลังใดๆ เท่าหน่วยอื่นแต่ลูแปงกลับได้ชื่อว่าเป็นหัวหน้าหน่วยความมั่นคงที่แข็งแกร่งที่สุดตั้งแต่เคยมีมา การแต่งกายที่เนียบตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่เคยมีใครได้เห็นร่างสมส่วนยามใส่ชุดลำลองหรือถอดเสื้อผ้าสักครั้ง แถมยังเอาใจใส่ลูกน้อง ไม่น่าแปลกใจที่ใครๆ ต่างเคารพรักเสมอ ลูแปงเป็นคนจัดตั้งหน่วยพิเศษขึ้นมาเพื่อวิเวียนโดยเฉพาะ และยังสอนงานให้อย่างใกล้ชิด แม้พนักงานใหม่จะซุ่มซ่ามเพียงใดทำงานขาดๆ เกินๆ แค่ไหนไม่เคยมีสักครั้งที่หัวหน้าใหญ่จะพูดจาดูถูกหรือด่าทอสักครั้ง หน่วยงานความมั่นคงพิเศษ ถูกแต่งตั้งแยกออกมาจากหน่วยงานหลักเพื่อช่วยหน่วยปราบปรามป้องกันเชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ในตอนนี้ ซึ่งวิเวียนกับเฮนรี่เพื่อนร่วมงานต้องขนวัคซีนไปแจกจ่ายชาวบ้านตามเขตที่ได้รับแจ้งว่ามีความเสี่ยงทุกวันทำกันจนชินไม่ต่างจากรถส่งนม วิเวียน จาง อายุสามสิบปีบริบูรณ์ เกิดจากการทำเด็กหลอดแก้ว คุณพ่อเป็นหัวหน้าหน่วยวิจัยไวรัสสายพันธุ์ใหม่ คุณแม่เป็นพยาบาลทหารหญิงหน่วยพิเศษ ทั้งคู่ที่อยากมีลูกแต่ต้องเสี่ยงอันตรายจากการเจอเชื้อไวรัสและสารเคมีตลอดทำให้ลูแปงที่เป็นเพื่อนแนะนำให้ทำเด็กหลอดแก้วจนเกิดเป็นวิเวียนคนที่งดงามทั้งร่างกายและจิตใจในตอนนี้ ร่างผอมบางถูกให้เหตุผลว่าเกิดจากผลข้างเคียงของน้ำเชื้อที่ปนเปื้อน ทำให้ต้องฉีดยาเพิ่มภูมิคุ้มกันเสมอ พ่อแม่รักและวิเวียนมากแต่ด้วยภาระหน้าที่น้อยครั้งที่ครอบครัวจะได้อยู่กันพร้อมหน้า มีเพียงลูแปงเท่านั้นที่ทำหน้าทีดูแลวิเวียนอย่างดียิ่งกว่าลูกในไส้ กระทั่งพ่อเสียไปจากการติดเชื้อไวรัสบางอย่างที่ไม่สามารถทราบสายพันธุ์ได้ รู้แค่ว่าความเข้มข้นของเชื้อทำให้ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ศพได้นอกจากผู้เชี่ยวชาญที่นำศพไปกำจัดเพื่อไม่ให้เชื้อเเพร่กระจาย ไม่ได้ดูใจกันครั้งสุดท้ายมีเพียงเเหวนแต่งงานสีเงินที่พ่อลืมวางไว้ที่บ้านให้ไว้ดูต่างหน้าเท่านั้น วิเวียนจึงสวมมันตลอดเวลาเป็นการละลึกถึงท่าน ลูแปงเป็นชายโสดไม่มีเมียมีลูกเพราะรักวิเวียนมาก รัก...จนไม่มองใคร .... " สวัสดีครับพวกผมมาจากหน่วยปราบปรามเชื้อไวรัสพิเศษที่ทางการส่งมาช่วยอำนวยความสะดวกให้หน่วยความมั่นคง ผมชื่อเซมิ เรียว คนซ้ายมือชื่อ วิล บิลเลี่ยน เป็นนักวิจัย ส่วนนั่นหัวหน้าหน่วยปราบปรามชื่อเคยาน ฟาอัค ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เซมิกับเพื่อนอีกสองคนเดินเข้ามาทักคนสวมชุดคลุมปลอดเชื้อสองคนง่วนอยู่กับการขนย้ายจัดเตรียมวัคซีนเพื่อฉีดให้ผู้คนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า "สวัสดีครับผมชื่อวิเวียน จาง กับนี่ เฮนรี่ หยาง เจ้าหน้าที่พิเศษของหน่วยนี้ครับ" เสียงอู้อี้ภายใต้แมสทำให้คิ้วหนาของคาเยนกระตุกปากไวโพร่งขึ้นกลางวง "ชื่อตลกแถมนามสกุลจีนทั้งคู่ นี่หน่วยความมั่นคงหรือหน่วยสอดแนมกันแน่" คาเยนกอดอกมองร่างผอมบางของชายทั้งสองในชุมคลุมขาวตั้งแต่หัวจรดเท้าแม้จะสวมชุดพองๆ แต่ตัวก็ยังดูเล็กจ้อยอยู่ดีในสายตาคนตัวโต "ห่ะ? (ไอ้หมอนี่) " วิเวียนอุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อว่าสมัยนี้แล้วยังมีคนพูดจาโฉ่งฉ่างไม่รู้กาละเทศะหลงเหลืออยู่บนโลกที่ชาติพันรวมกันจนแทบไม่เหลือเลือดบริสุทธิ์ตรงนี้หนึ่งอัตราถ้วน! "เอ้อ ...พอดีคาเยนมันชอบหยอกแรงๆ น่ะครับอย่าไปใส่ใจเลย เดี๋ยวผมช่วยจัดเตรียมวัคซีนดีกว่า ผมไม่คิดว่าจะมากันแค่สองคน หน่วยพิเศษคงเจ๋งน่าดู" เซมิยิ้มกว้างแก้สถาณการณ์ก่อนจะไปช่วยจัดเตรียมสถานที่พร้อมกับวิล ร่างผอมบางของวิเวียนฟึดฟัดจากการถูกสายตาคมหน้าย่นยืนกอดอกจับผิดจนเผลอยกกล่องผิดขนาดมา "วิเวียนหยิบวัคซีนผิด นั่นเอาไว้ฉีดสัตว์!" เพื่อนอีกคนโผล่หน้าจากรถขนยามาบอกคนซุ่มซ่ามที่เดินเร็วจนขาแทบพันกันเป็นเลขแปด "เจริญล่ะ...ถึงว่าเปลี่ยนพื้นที่สีเหลืองให้เป็นสีแดงเพราะแบบนี้สินะ" น้ำเสียงเย้ยหยันราวกับรอซ้ำเติมเอ่ยขึ้น ใบหน้าคมย่นหน้าผากทำหน้าเหนื่อยหน่ายส่ายหัวให้คนที่ตนเล็งจับผิดบ่งบอกความผิดหวังชัดเจน "ขอโทษนะครับท่านลุงที่ทำให้เชื้อหายไม่ได้ผมมีหน้าที่แค่มาฉีดยาต้านไวรัสครับไม่ได้มาดูดพิษ" ปากบางบ่นมุบมิบเดินขนกล่องผ่านหน้าร่างใหญ่ของคาเยนไปราวกับจงใจให้ได้ยิน "ไอ้เด็กนี่มึง! ..เพราะคิดแบบนี้ไงทำงานส่งๆ เปลืองงบไปวันๆ ไม่รู้จะตั้งมาทำซากอะไร!" ร่างหนาเดินขนาบข้างตามมาพูดจิกกัดให้ได้ยินกันสองคน "เห้ย~คาเยนมึงจะไปเบียดน้องมันทำไมวะ จะไปลาดตระเวณก็ไปสิวะ เดี๋ยวตรงนี้พวกกูกับไอ้วิลช่วยดูเอง" เซมิรู้สึกเหมือนมีหน้าที่ไกล่เกลี่ยทุกครั้งที่เพื่อนเดินทางไปที่ไหนต้องคอยแก้สถานการณ์ให้ หนนี้ก็เช่นกันเมื่อคนสองคนต่างหน่วยงานต่างอายุทำท่าจะกัดกันจึงต้องทำการแยกออกให้ได้...เพื่อความสันติ? "เห่อะ..กูไปก็ได้ ไม่อยากอยู่นาน ทำอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด แล้วยังทำมาปากเก่งอวดดีเหมือนกันทั้งหน่วย ทั้งหัวหน้าทั้งลูกน้อง!" คาเยนยิ้มมุมปากปรายหางตาใส่คนเด็กกว่าก่อนจะหุนหันออกไปเพียงลำพัง วิเวียน:ไอ้ลุงบ้าอำนาจนี่!
Último capítulo
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 39
การเดินทางที่แสนยาวไกลของหกหนุ่ม จากเรื่องหาคู่กลับกลายเป็นเรื่องการพจญภัยครั้งสำคัญในชีวิตไม่ต่างจากได้ท่องโลกโลกกว้างด้วยตนเองแทบทุกวันวิเวียนกับคาเยนมักจะได้รับโทรศัพท์จากลูกๆ ที่แย่งกันพูดว่าไปเจออะไรมาบรรดาซอมบี้ตัวโตไม่ต่างจากเด็กอนุบาลอ้อนพ่อกับแม่ได้ทุกวัน พอเจออะไรแปลกใหม่ก็มักจะส่งไปให้ดู บางอย่างก็สวยงามแต่มีพิษ บางอย่างก็ดูธรรมดาแต่อร่อย ทำให้ระยะทางไม่เป็นอุปสรรคให้ครอบครัวยังคงอบอุ่นรักกันแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้นทุกอย่างเเปลกใหม่ สนุกสนาน สมบุกสมบันไม่มีสักครั้งที่ทั้งหกแยกจากกันความลำบากตลอดการเดินทางไม่ทำให้บรรดาพี่น้องทะเลาะกันแต่กลับทำให้รักและเข้าใจกันมากขึ้นจนกระทั่งต้องเดินทางลงสู่ทิศใต้ที่ค่อนข้างลำบากไม่สามารถโทรหาพ่อแม่ได้บ่อยเช่นเคย"นี่เราหาเมียจะทั่วประเทศแล้วนะมันไปหลบอยู่ไหนวะไอ้สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่าเมียเนี่ยกูรู้สึกว่าตัวกูเริ่มจะเหี่ยวแห้งอ่อนแรงแล้วนะเว้ย! กูต้องการเมีย! กู อยาก มี เมียยยยย!!!"วีว่าชักดิ้นชักงอราวกับเด็กน้อยบนรถที่แล่นลงสู่เมืองที่เต็มไปด้วยท้องทะเลเลาะริมหาดทรายไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดมายผั่วะ!!!ๆๆๆๆๆเนื่องจากทำตัวปัญญาอ่อนจึงโดนโบ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 38
คาเยนส่ายหัวขำในลำคอก่อนจะพูดคำถัดมาให้บรรดาลูกชายจอมห่ามหน้าแดงกันทั้งแถบ อะไรเอ่ยบอกรักด้วยการไม่พูดคำว่ารัก.... (พ่อไง!!) "ไม่ดีที่ไม่อยู่ตอนเมียคลอด อยากเห็นพวกนายตอนตัวเท่านิ้วก้อยคงจะน่ารักกว่านี้เยอะ" "หู้ย~น่ารงน่ารักอะไรขนลุก!" วีว่าทำท่าลูบแขนแต่ก็ยิ้มกว้างออกมา "พอเห็นพวกนายแข็งแรงโตเป็นหนุ่มปากดีได้แบบนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่า นี่มันดีเอ็นเอพ่อกับแม่มันชัดๆ" "ตอนหนุ่มลุงห้าวเหรอ?" คาเรนถามขึ้นบ้างเพราะพ่อนั้นดูใจเย็นเเละเย็นชาสุดขีด แต่กลับบอกว่าลูกนิสัยเหมือนตนทำให้ลูกๆ นึกภาพไม่ออกว่าตอนหนุ่มพ่อเป็นแบบไหน "อืม~ อาจจะแบบนั้น คนทำแต่งานพ่อแม่ตายหมดเพื่อนน้อยไม่มีลูกเมียมันก็เลยขี้หงุดหงิดไปหน่อย" "ตอนเจอเเม่แล้วนิสัยดีขึ้นมั้ย?" วีแก้นชอบฟังพ่อพูดถึงแม่จึงถามขึ้นมาอีก "หึ หึ หึ ..เหมือนเดิม แม่พวกนายบ่นหนวกหูบ่อยๆ" "กูรู้แล้วว่าไอ้คามิวเหมือนใคร?" "เออกูก็รู้พวกเราแฝดหกนะเว้ย!" ในระหว่างที่ทั้งหกทำท่าจะกัดกันคนเป็นพ่อมองนาฬิกาเห็นว่าดึกมากแล้วจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินลูบหัวฝ่าลูกทั้งหกออกมาหน้าประตู พร้อมกับพูดด้วยใบหน้านิ่ง มองหน้าลูกทุกคนแล้วกลับออกไป "พ่อรักพวกลูกนะ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 37
ในบ้านหลังใหญ่ที่เป็นทั้งที่ทำงาน ที่กินที่นอน เหมือนรังผึ้งที่มีหลากหลายห้องหลากหลายกิจกรรมในตึกสูงกลางเมือง บ้านที่มีครอบครัวใหญ่อาศัยอยู่และรองรับการถือกำเนิดของบรรดาซอมบี้ได้อีกมากมาย "อ้าว? มานั่งหน้ามึนอะไรกันตรงนี้ดึกแล้วยังไม่นอน" คุณพ่อลูกห้องเดินเข้ามาในห้องของลูกๆที่มีห้องโถงตรงกลางและมีห้องส่วนตัวของใครของมันเรียงรายบรรดาซอมบี้หนุ่มยังนั่งเล่นเกมส์ทำกิจกรรมอยู่เต็มลานห้องโถง "นอนไม่หลับ แล้วลุงอ้ะมาทำไม?" หนึ่งในหกพี่น้องหน้าเหมือนถามขึ้นเมื่อคนเป็นพ่อเปิดประตู้เข้ามาด้วยสีน้าเรียบเฉยมานั่งไขว่ห้างแหมะบนโซฟามองกองซอมบี้ตัวใหญ่ๆ บนพื้นที่นั่งนอนเล่นเกมส์กินขนมไม่ต่างจากเด็กน้อย "แม่พวกนายให้มาดูเห็นเงียบๆ ไม่เห็นไปวอแวห้องนู้น " "จะไปได้ไงล่ะทำอะไรกันก็ไม่รู้ลูกเต้าโตเป็นควายกันหมดแล้ว" วีว่าบ่นอุบก้มหน้ามองเกมส์ในมือถือแต่ใบหูกลับเเดงเถือก "รู้ได้ไงไม่ได้กระเตงกันมาทำข้างนอกสักหน่อย" ห้องก็เก็บเสียงแถมยังลอคจากด้านในอัตโนมัติด้วย ตัวพ่อซอมบี้ยกยิ้มมุมปากมองเด็กเกเรที่แม้จะพูดออกมาตรงๆ แต่กลับไม่กล้าสบตาแสนแพรวพราวของคนเป็นพ่อได้ บ่งบอกว่าคนตัวโตยังเหนือชั้นกว่ามา
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 36
"ไม่เจอกันนานเป็นซอมบี้เต็มตัวแล้วดูดีขึ้นนี่"เสียงกลั้วหัวเราะของคนด้านหลังเอ่ยทักร่างกำยำในชุดสูทสุภาพทำให้คนถูกทักหันกลับมาทางต้นเสียงใบหน้านิ่งขรืมเย็นชาไร้แววของคาเยนคนหัวร้อนเอาแต่ใจคนก่อนให้เห็นเพื่อนที่เคยสนิทในวัยห้าสิบกว่าปีกลับมาเผชิญหน้ากันครั้งแรกในศาลกลางอันศักดิสิทธิ์หลังจากหารล่มสลายของมนุษย์สายพันธุ์เดิมแล้วเกิดก่อตั้งศูนย์รวมมนุษย์สายพันธุ์ผสมขึ้นบรรดาผู้มีฝีมือในการช่วยเหลือประเทศถูกเชิญให้มารับตำแหน่งอันทรงเกียรติเพื่อความอยู่รอดและคว่มสงบสุขสืบไป"แต่นายยังเหมือนเดิม..."คาเยนตอบกลับสั้นๆ ไม่ขยายความหมายว่าไอะไรที่เหมือนเดิม"ไม่มีอะไรเหมืนเดิมหรอกครับคุณคาเยน...เราก็ด้วย เมื่อก่อนไม่ว่าผมจะเก่งหรือทำงานหนักแค่ไหนก็ได้เป็นแค่ลูกน้องคุณ แต่ตอนนี้ผมดูจะเหนือกว่าผู้คนเลือกคนที่เก่งไม่ได้เลือกคนจากเส้นสายอีกต่อไป"เซมิยืนตัวตรงอกผายราวกลับตัวกำลังพองโตให้ดูเหนือกว่าจากความไว้วางใจของผู้คน"ยินดีด้วยก็แล้วกันที่มีโอกาสได้ขึ้นมาอยู่แถวหน้าให้คุ้มกับที่เมื่อก่อนจะเหยียบย่ำคนอื่นมาแทบตายแต่ไม่ได้เป็นผู้นำประเทศ""หึ่!!"สายตาเชือดเฉือนจ้องกันพักใหญ่กว่าจะแยกย้ายกันกลั
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 35
"มันเข้าไปแล้วครับ"เฮนรี่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นศัตรูฝั่งตรงข้ามเดินเข้าไปในที่ประชุมใหญ่''ถ้าไอ้ชั่วเซมิไปเจอพ่อเราจะเป็นยังไงนะ?"คามิวจินตนาการไม่ออกว่าผู้ใหญ่ที่เคยเกลียดกันจะแสดงออกยังไง"แม่ก็บอกอยู่ว่าข้างในทำอะไรไม่ได้ แต่มึงดูนั่นสิไอ้เตี้ยลูกรักของมันซนชิบหาย มันกี่ขวบกันถึงเดินกินไอติมเล่นน้ำพุ ซุ่มซ่ามแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกบ่อน้ำพุตายห่า"วีแก้นมองร่างเล็กแสนซนเดินเลาะขอบอ่างลานน้ำพุมีพวกพี่มันนั่งมองเพราะวิ่งตามมันจนเหนื่อย''แกล้งมันกันมั้ยหมั่นไส้!""คุณๆ อย่าเลยครับถ้าเกิดอะไรขึ้นคุณพ่อจะเดือดร้อนนะครับ!"ชายสูงวัยตักเตือนด้วยความเป็นห่วง"นิดเดียวแค่นิดเดียวจริงๆ ครับลุงเฮนรี่"วีว่าชูนิ้วก้อยขึ้นมีความหมายว่าแค่เล็กน้อยเท่านั้น"พวกคุณจะทำอะไรครับ?""ดูน้ำพุตรงนั้นสิสวยดีนะพวกมึงว่ามั้ยนึกถึงน้ำที่บ้านเกิดเลย"วีว่ายิ้มใก้คนสูงวัยเป็นคำตอบก่อนจะหันมาขยิบตาให้กันราวกับคุยผ่านกระแสจิตได้"สี่คนไปล่อพี่ๆ มันคนหนึ่งดูต้นทาง มาโอน้อยออกกันใครชนะได้ไปผลักมันลงบ่อน้ำพุ่สีๆ หอมๆ นั่น""คุณหนู!!ไม่ได้นะครับ" เฮนรี่พยายามห้ามแต่เด็กทั้งหกนั้นดื้อกว่าตอนอยู่กับแม่เป็นไหนๆ"มึงไปดมมาเหรอ
สืบพันธุ์ซอมบี้ บทที่ 34
ทางการขอความร่วมมือทุกองค์กรที่มีศักยภาพในการทำวิจัยวัคซีนเพื่อมวลมนุษยชาติ โครงการของผู้นำสูงสุดกึ่งบังคับให้หลายหน่วยงานต่างภูมิภาคเข้าประชุมหารือร่วมกันเพื่อรวบรวมสานสัมพันธ์คนในประเทศให้กลับมาสามัคคีแน่นแฟ้นอีกครั้งอยู่มาวันหนึ่งประกาศฉบับนี้ก็ออกมาให้ทุกคนรับทราบและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดเพื่อความสงบสุขของผู้คนทั้งลูกครึ่งคนซอมบี้และทุกสายพันธุ์ที่สามารถใช้ชีวิตปกติได้เป็นเหมือนการร่างกฎหมายครั้งใหญ่ในรอบสิบปีก่อนการล่มสลายของมนุษยชาติทันทีที่ทุกคนได้รับทราบมีการออกมาโต้แย้งส่งข้อกังขาไปถึงท่านผู้นำว่าไม่ควรจะอยู่รวมกันเพราะแต่ละสายพันธุ์แต่ละหน่วยมีความเชื่อเป็นของตัวเอง มีการใช้ชีวิตที่แตกต่างกันมากเกินไปแต่ท่านผู้นำมองว่าเพื่อลดการปะทะและความขัดแย้งในภายภาคหน้าถ้าไม่รวมกันวันนี้วันข้างหน้าต้องมีการรบราครั้งใหญ่เกิดขึ้นจนอาจจะกลายเป็นสงครามได้"สรุปคือทุกคนต้องร่วมเข้าหารือกันในที่ประชุมใหญ่ในไม่กี่วันข้างหน้านี้เหรอครับ?"เด็กหนุ่มทั้งหกที่ต้องถอดเสื้อเดินไปเดินมาในสภาพอากาศร้อนของเมืองกรุงถามผู้เป็นแม่ขึ้นในเช้าวันหนึ่งที่เห็นประกาศจากทางการออกข่าวอึกทึกครึกโครมไปทั่วประ
También te puede gustar
พู่กันของวรานนท์ Mpreg
กุหลาบดิน1.5K vistasแฟนเด็กมันยั่ว
เจ้ามูนวูฟล์1.6K vistasท่านอ๋องบัดซบ!!! เล่ม 1
ลูกแกะขนปุย4.4K vistasผมไม่ได้ยั่ว เสี่ยต่างหากที่ห้ามใจไม่ได้[Mpreg]
หย่งฟู่1.9K vistasเมียเด็กเจ้าสัว
ติดบ่วงคุณเจมส์357 vistasหมอชอบแมวหรือชอบหนู
นรกสร้าง4 vistasรักนี้เร็วโคตรๆ
นรกสร้าง151 vistasStay with me my Sugar daddy (พ่อเลี้ยงสุดหล่อ)
แพรสีรุ้ง29 vistas
