บทที่ 17

แคว่กกกก!!!

มือเรียวฉีกกระชากชุดที่ใส่อยู่ทิ้งสลัดออกจากร่างกายเปลือยเปล่าขาวเนียนยืนอยู่ข้างเตียง มีเสื้อเจ้าพนักงานของหัวหน้าหน่วยปราบปรามวางยับยู่ยี่อยู่บนที่นอน

แฮ่ก! แฮ่ก!  แฮ่ก!

อาการหอบฮั่กหัวใจเต้นเเรงยามเห็นชุดที่มักเห็นคนอายุมากกว่าใส่มันทำให้กระหายอยากมากกว่าเดิม มันเคยทำให้สงบลงได้ด้วยการนอนกอดแต่บัดนี้กลับไม่เพียงพอ

แขนเรียวสองข้างเท้าแขนคล่อมเสื้อสีดำบนเตียงไล่สายตามองป้ายชื่อที่หน้าอกพลางก้มลงไปแนบหน้าชิดติดเสื้อฝังหน้าจุมพิตตรงป้ายชื่อจนยุบไปกับที่นอน

ฟืดดดดด!

เสียงสูดดมแรงชัดดวงตาปรือปรอยเคลิบเคลิ้มไถปลายจมูกฝังลงบนเสื้อจนมันยับย่น

สองขายังคงกางอ้าปล่อยให้น้ำใสไหลลงพื้น กดร่างกายส่วนบนแนบเสื้อตัวโตข้างเตียง ขยี้ยอดอกกับเม็ดกระดุมเรียงแถวยาวถูไถลากขึ้นลงจนอกขาวแดงก่ำ

อ่าาาาาา  ลุง

เสียงครางกระเส่าร้องเรียกหาคนตัวโตจินตนาการภาพยามร่วมรักจนส่วนปลายที่แข็งตลอดเวลาขับน้ำเมือกหยดยืดยาวเป็นสายลงพื้นในท่ายืนโก่งสะโพกก้มหน้าตวัดลิ้นเลียเสื้อสีดำของคาเยน

แหมะ...แหมะ...แหมะ

รูรักด้านหลังขมิบขับน้ำเหนียวไหลฉโลมเรียวขาขาวลงมาถึงตรงกลางหว่างขาเจิ่งนองพื้น

แขนเรียวยาวเอื้อมมาทางด้านหลังอ้าขาแอ่นสะโพกขึ้นสอดใส่นิ้วตัวเองลงไปภายใน นิ้วแล้วนิ้วเล่าและละเลงลิ้นลงบนเสื้อตัวหนาจนเปียกชุ่ม

แจ๊ะๆๆๆๆๆ

อืมมมมม

เสียงน้ำเฉอะแฉะกระฉอกออกมาจากรูด้านหลังชวนให้สยิวจนร้องครางออกมา

พยายามเติมเต็มรูรักด้วยการใส่นิ้วเพิ่ม แต่น้ำกามบวกกับเมือกใสกลับทะลักออกมาไม่หยุดเช่นกัน

ส่งผลให้สะโพกเนียนส่ายรับนิ้วยาวสุดข้อ

ช่วยเหลือตัวเองเต็มที่แต่เติมเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะไม่เต็มสักที แม้ตอนนี้จะกระแทกนิ้วเข้าไปเกือบครบห้านิ้วแล้วก็ตาม

ปั่บๆๆๆๆๆๆๆๆ

อูยยยยย อ๊าาาาาาาา

ละ..ลุง..คาเยน

สะโพกขาวส่ายคว้านเสยกระแทกใส่นิ้วระรัวเร็วจนน่ากลัวนิ้วจะหัก  แต่คนกระทำกลับแนบหน้าบนเสื้อแลบลิ้นเลียป้ายชื่อคนที่เรียกหาตลอดเวลาราวกับไร้สติ

แผล่บบบบ

ปั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงมือกระทบแก้มก้นดังระรัวก่อนที่โค้งสุดท้ายจะครูดงอนิ้วสะกิดก้อนภายในถี่ๆ จนร่างกระตุกแรงน้ำไหลราวกับฉี่ราด

ซ่าาาาาาา

อ๊าาาาาาาาา!!

เขาเรียวสั่นระริกปลดปล่อยจากการช่วยตัวเองที่ระห่ำที่สุดในชีวิตแต่ร่างกายที่คุ้นชินกับความใหญ่โตแนบแน่นรุนแรงไม่ทำให้ร่างกายอันตะกละตะกลามลดความกำหนัดล์ได้

ยังต้องการมากกว่านี้...

สายตามึนเบลอเหลือบไปเห็นปืนยาวที่หัวหน้าหน่วยปราบปรามยิงตัวประหลาดแต่กลับเอามาแขวนไว้บนหัวเตียงบ้านของตน

กึ่กกก

ขาเรียวยาวก้าวขึ้นเตียงไปหยิบมันลงมานั่งพิงหัวเตียงในสภพที่ยังเปลือยเปล่าเปื้อนเปรอะน้ำเมือกใสช่วงล่าง

ดวงตาปรือฉ่ำมองปืนด้ามนั้นราวกับเป็นตัวคาเยน  ด้านในไม่มีลูกเพราะคาเยนบอกว่าเก็บลูกไว้ในลิ้นชัก

ทั้งกอดหอมถูไถใบหน้านิ่มเนียนไปทั่วของแข็งอันยาว

ตุ้บ!

จู่ๆ ก็เผลอทำหลุดมือร่วงลงไปกองที่กลางหว่างขาหันปลายกระบอกปืนจรดจ่อตรงช่องทางรักพอดิบพอดี

สายตาพร่ามองน้ำเมือกของตัวเองไหลเข้าหาปลายกระบอกปืนด้วยความรู้สึกต้องการสูงอีกครั้ง

น้ำกามแฉะไหลกองตรงปลายกระบอกปืนยาวทำให้วิเวียนเอื้อมไปจับปืนขึ้นมาแต่ไม่ได้เอามากอด

กดส่วนปลายของปืนที่เเข็งคลายกับไอ้นั่นของคาเยน

จินตนาการพาความขาดการยับยั้งชั่งใจสอดส่วนปลายปืนเข้าไปในรูรักช้าๆ ริมฝีปากบางเม้มเเน่นก่อนจะตวัดลิ้นเลียเมื่อความลึกสาสมกับที่ต้องการ

อึ่กกก...

อูยยยย

ของเเข็งไร้ชีวิตถูกจับครูดเข้าออกร่องรูเล็กมันหิวโหยอ้างับส่วนปลายของปืนที่ไม่ใหญ่นักแต่เเข็งจัดไว้แน่น

กึ่ก กึ่ก กึ่ก

ลุงงงงง ผม ผม..ไม่ไหว

สวบๆๆๆๆๆๆๆ

มื่อที่จับด้ามสอดใส่ร่างตัวเองระรัวยิ่งกว่าเสียสติแม้จะแอ่นสะโพกรับไม่หยุด

ฟืดดดดด!!!

อีกมือหนึ่งคว้าเสื้อคนตัวโตมาคลุมหน้าแหงนสูดดมไปพร้อมกับชักมือใส่รัวๆ

ปึ่กๆๆๆๆๆๆ

อึ่กกกก อ๊ะ อ๊ะ

ร่างกายบิดเร่าส่วนปลายปล่อยน้ำกามมากมายออกมาปลดปล่อยเอื่อยเฉื่อยบรรเทาความอยากแม้เทียบกับการทำรักกับคาเยนไม่ได้แต่ก็ทำมันจนเสร็จ

กึ่กกกก!

ซ่าาาาาาา!!

น้ำใสไหลพุ่งออกมาจากการกระแทกครั้งสุดท้ายจึงค่อยๆ ดึงปืนออกมาวางไว้ข้างๆ ตัว

แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก

ร่างเพรียวไถลลงมานอนหงายกับเตียงแม้น้ำหนืดเหนียวจะไหลพรากออกมาจากรูรักไม่หยุด

นิ้วเรียวดึงเสื้อคนที่คิดถึงลงมาไว้แนบอกก่อนจะกอดมันนอนงอตัวตะเเคงข้างหลับตาลง

ผ่านไปอีกคืนแล้วสินะที่ไม่มีลุง..คาเยน

ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก ตึก

 

"จะออกไปไหนนี่มันเวลาเคอฟิวส์นะถ้าต้องการอะไรด่วนให้เรียกเจ้าหน้าที่อย่าออกมาข้างนอกเดี๋ยวจะติดเชื้อไปแพร่คนอื่น"

 

ทหารเวรเฝ้าระวังขวางทางชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสวมเสื้อยืดกางเกงขายาวมีเพียงเสื้อคลุมและหมวกปีกธรรมดาโดยไม่สวมเครื่องป้องกันเชื้อไวรัสอย่างที่ควรจะเป็น

มาเดินยามวิกาลจึงถูกหนึ่งในทหารประจำการเอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ

 

"แพร่เชื้ออะไร? คนติดกันทั้งประเทศที่ห้ามคนออกนอกบ้านเพราะกำลังจะขายชาติให้เจ้าของเชื้ออยู่สินะ"

"พูดบ้าอะไรของมันวะไอ้หมอนี่! กลับเข้าไปในบ้านนี่คือคำเตือนถ้าไม่อยากโดนยิงใส้แตกก็อย่าโผล่หัวออกมาอีก!!"

ชายสองคนพยายามจะเข้าจับกุมร่างปริศนาที่เดินเข้ามาหาทหารกลางดึกและพูดจาแปลกๆ แม้จะเข้ามาพร้อมกันทั้งสองข้างหมายจะรวบร่างนั้นลงพื้นแล้วกระทืบสั่งสอนให้สมกับความปากดี

กร๊อบบบ!!!

แขนทั้งสองนายทหารฝั่งละข้างถูกรวบหักปีกไปทางด้านหลังกดลงพื้นทั้งสองคนด้วยแขนฝั่งละข้างก่อนที่โอดครวญเจ็บปวดเสียงกรีดร้องบ้างอย่างจะดังขึ้น

โอ๊ยยยยย!!

ว๊ากกกกก!!

ตัวประหลาด!!!

เสียงร้องของทหารกลุ่มหนึ่งดังโหยหวนขึ้นท่ามกลางความมืดมิดที่ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงตามมาด้วยเสียงรถของนายทหารขับออกมาจากบริเวณนั้นมุ่งหน้าขึ้นไปทางทิศเหนือ  เมืองต้องห้ามที่มีผู้ติดเชื้อหนักที่สุดในประเทศ

...

 

อีกฟากหนึ่ง

 

แฮ่ก ๆ ๆ

"คาเยนมึงถูกกัด บ้าเอ้ยนี่เราอยู่ในเมืองซอมบี้แบบในหนังจริงๆ เหรอวะ?"

เจ้าหน้าที่หน่วยปราบปรามกลุ่มหนึ่งเดินหลบเลี่ยงผู้คนและฝุ่นควันที่ปกคลุมเมืองไม่ต่างจากเมืองที่กำลังล่มสลายอย่างทุลักทุเล

 

"กูไม่เป็นอะไรมันไม่ใช่ซอมบี้แบบนั้นหรอกมันก็แค่เชื้อไวรัสธรรมดา"

คาเยนปัดฝุ่นตามเนื้อตัวที่ก่อนหน้าไปช่วยเซมิออกมาจากกลุ่นคนคลั่งจึงถูกกัดทั้งตัวแต่กลับไม่เป็นอะไรแม้จะไม่ได้สวมหนากากป้องกันเหมือนคนอื่น

"ผมว่าเราเดินไปหาทหารที่ตั้งด่านล้อมเมืองให้ช่วยพาออกไปนอกเมืองดีกว่ามั้ย?" หนึ่งในเจ้าหน้าที่ยื่นข้อเสนอออกมา

"ไม่เห็นทหารมันไล่ยิงคนที่คลั่งตายหรือไง ไม่ถามสักคำ ขนาดคนที่สวมชุดเจ้าหน้าที่มันยังยิงเป็นบ้าอะไรกันไปหมด!" คาเยนตวาดกลับคนออกความเห็นจนลูกน้องหน้าเจื่อน

"เราจะเอายังไงกันดีวะเมืองนี้อย่างกับวันโลกแตกใช้อะไรก็ไม่ได้พังเละเทะหมด"

เซมิในสภาพเปื้อนเปรอะไม่แพ้คนอื่นเดินเอาน้ำมายื่นให้คาเยนและคนอื่น ในขณะที่พากันเข้ามาแอบในที่แห่งหนึ่ง

"นี่เรามากันกี่วันแล้ววะ?" คาเยนกระดกน้ำหมดขวดก่อนจะถามออกมา

''เกือบสิบวันแล้ว"

''แปลกว่ะ'' คาเยนสบถกับตัวเองเบาๆ

"แปลกอะไร?" เซมิขมวดคิ้วสงสัยว่าเพื่อนพูดถึงอะไร

"เปล่ามึงหิวหรือยัง?" ร่างหนาบอกปัดเพราะไม่ได้พูดถึงสถานการณ์ภายนอกแต่เป็นร่างกายตนเองที่แปลก

''เออ.. หิวตอนมึงถามนี่แหละ แล้วมึงล่ะ      ไม่หิวหรือไงกูไม่เห็นมึงกินอะไรอยู่ได้ยังไงวะ?"

"กูกลัวเสบียงหมด มึงกับลูกน้องกินก่อนเลย กูว่าวันนี้จะพาเข้าไปหลบโรงพยาบาลขืนอยู่ในที่แบบนี้เจอไอ้พวกคลั่งเดี๋ยวได้ปะทะกันเสียงดังให้ทหารตามมายิงอีก  เผื่อมียาให้กูทำแผลด้วย"

เซมิกับคนอื่นพยักหน้ารับแล้วพากันทยอยออกมา