บทที่ 18

พวกเราเหมือนถูกล่อออกมา...

ที่นี่วิกฤตขนาดที่คนไม่มีสติสตังเดินร่อนเร่ทั้งเมือง เชื้อไวรัสทำคนพวกนี้คลั่งชนิดที่ว่าไม่รู้จะรักษาหายหรือไม่

ทางการบอกให้เรามาควบคุมเชื้อทั้งที่เป็นหนักจนไม่สามารถควบคุมอะไรได้

เข้ามาแค่วันเดียวก็เจอกับเหตุการณ์มากมาย ทั้งไฟไหม้ สายสัญญาณถูกตัด ไฟดับบางพื้นที่ เจ้าหน้าที่อพยพกันไปหมดไม่เหลือใครดูแลผู้คนเขตนี้สักคน

แล้วชาวบ้านพวกนั้นก็เริ่มเบลอถึงขนาดกัดแทะทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่กัดคนด้วยกัน

ช่างดูสิ้นหวังอะไรเช่นนี้...

นี่สินะผลลัพธุ์ของการปิดข่าวเพราะเมืองนี้เป็นเมืองท่องเที่ยวเชื้อจึงเข้ามาง่ายและควบคุมยากกว่าที่ไหนๆ

และที่ไม่มีใครรู้เพราะเมืองทั้งเมืองร้างไร้ผู้นำไม่มีคนดูแล แถมยังปกปิดจนถึงที่สุด ทุกหน่วยงานเข้ามาช่วยคนที่นี่แต่กลับถูกขังไว้ในเมืองที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

ร่างกายของคาเยนไม่อยากอาหาร ไม่คลุ้มคลั่งเหมือนตอนอยู่เมืองตัวเอง คล้ายกับเชื้อมันอยู่ตัว  นอนนิ่งในสภาพอากาศเลวร้ายนี้ได้เป็นอย่างดี

มันไม่เหมือนเดิม

น่าแปลกที่สามารถอยู่ห่างกับวิเวียนได้โดยไม่หมดแรงตาย

สิบวันที่ไม่รู้สึกหิว ไม่อยากกิน ไม่อยากนอน ทำให้นำทีมรอดมาได้ทั้งที่หน่วยอื่นโดนเล่นงานกระเจิดกระเจิงติดเชื้อกันหมด

มีแต่อาการอยากทำที่หงุดหงิดขึ้นมาในบางครั้ง...อยากทำกับวิเวียน

แล้วเด็กนั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ ที่สัญญาไว้ว่าจะมาช่วยแม่ของมันกลายเป็นเอาตัวเองแทบไม่รอด แถมยังถูกกัดต่อหน้าลูกน้องจนถูกมองว่าจะกลายร่างเป็นซอมบี้อีก

ก็เป็นมาตั้งแต่แรกแล้วไหม...

"ผมได้ข่าวมาว่าที่นี่มีแลปใต้ดินอยู่เราพาหัวหน้าไปลองดูที่นั่นกันไหมครับเผื่อว่ามัน... ''

เจ้าหน้าที่นายหนึ่งเอ่ยขึ้น อารมณ์ที่คุกรุ่นจากอาการอยากเจอบางคนทำให้คาเยนตวัดสายตาดุจ้องเขม็งไปที่คนออกความคิดเห็น

"มันจะอะไร กลัวฉันจะกลายร่างเป็นซอมบี้มางับหัวนายหรือไง!"

"ผมก็แค่เสนอ"

เจ้าหน้าที่ภายใต้หน้ากากป้องกันเชื้อเอ่ยเสียงเบาหลบสายตาหัวหน้าตัวโต  เซมิต้องเข้าใช้ร่างแทรกกลางระหว่างหัวหน้าจอมโหดกับลูกน้องคนซื่อ

"กูว่าดีกว่าหลบไปเรื่อยๆ แบบนี้นะเว้ยถ้าทหารมามึงจะถูกยิงคนแรก ดีไม่ดีมันสงสัยเรายกกลุ่มจับเราไปรมยาตายห่ากันหมด''

เซมิขมวดคิ้วแน่นความกดดันตลอดหลายวันมานี้ทำให้ทุกคนเครียดแทบบ้า

"เออ! ใครเคยมาที่นี่นำทางไปสิ!"

กลุ่มก้อนหน่วยปราบปรามค่อยๆ เคลื่อนพลไปตามบ้านเมืองที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง หลบเลี่ยงบรรดาผู้คนคลั่งทหารฝ่ายกวาดล้างและมวลบรรยากาศฝุ่นควันรอบกาย

ความอึดอัดที่ไม่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ ต้องอยู่กันอย่างหลบซ่อนเงียบเชียบ พลอยทำให้นึกถึงคนที่ไม่ได้ติดเชื้อที่นี่ก็คงจะจิตตกไม่ต่างจากคนคลั่งพวกนั้น

หน้ากากป้องกันที่ทุกคนใส่เข้ามาตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเสียหายอุดตัน อานุภาคเล็กๆ เล็ดลอดเข้ามาจนหลายคนขากเสลดออกมามีแต่กลิ่นโลหะหนัก

หน่วยปราบปรามมากันห้าคนทุกคนล้วนอ่อนแรงและหวาดกลัว

ยกเว้นหัวหน้าหน่วยที่บอกว่าสุขภาพไม่ค่อยดีแถมอายุยังมากที่สุดแต่กลับไม่มีอะไรทำให้ร่างหนาอ่อนแอลงแม้จะสละหน้ากากให้ลูกน้องคนหนึ่งที่ถูกผู้ติดเชื้อตอนชุลมุนแย่งไป

หมับ!!

"คุณ.."

ซอยแห่งหนึ่งมือเหี่ยวย่นยื่นอกมาจากช่องแคบภายใต้สิ่งก่อสร้างหักพังที่เดินผ่าน จับแขนของคาเยนจนทุกคนสะดุ้งแตกตื่นยกปืนขึ้นเล็งไปยังซอกเล็กๆ นั้น

เซมิที่อยู่ใกล้ที่สุดเข้าคว้ามือเหี่ยวเปื้อนเปรอะสิ่งสกปรกออกจากตัวเพื่อน  กระชากมือนั้นออกมา

แม้จะเห็นเป็นร่างผู้หญิงตัวเล็กแต่กลับชักมีดออกมาจากกระเป๋าด้วยความรวดเร็วง้างมือหมายจะจ้วงแทงเพราะคิดว่าเป็นผู้ติดเชื้อ

พลั่กกก!!

มีดเงาวับในมือร่างหนาถูกหยุดด้วยมือใหญ่ของวิเวียนก่อนจะถูกผลักออกไป

ปึ่กกกก!!

"เซมิอย่า!"

คาเยนผลักเพื่อนกระเด็นไปติดกำแพงอีกฝั่งเพราะเหลือบไปเห็นแหวนแต่งงานที่นิ้วมือบนแขนตนเอง

"มึงผลักกูทำไมคาเยน?"

"นี่คน..นี่พยาบาลทหาร...ใช่มั้ยครับ?"

เสียงทุ้มต่ำพูดกับเจ้าหน้าที่ทุกคน แม้ยังไม่ไถ่ถามกลับบอกได้ว่าคนคนนี้เป็นใคร

"ชะ.. ชะ...ใช่ คุณรู้ได้ยังไง หญิงสาวหลบที่ด้านหลังของคาเยนเอ่ยถามคนที่ช่วยตน

"คุณติดเชื้อหรือเปล่า มีอะไรผิดปกติตรงไหนไหม?"

"ไม่ค่ะ ฉันมียาเพิ่มภูมิคุ้มกันและวัคซีนอยู่ในกระเป๋าตลอดเวลา"

หญิงสาวพูดพลางเหลือบไปเห็นแหวนที่นิ้วของคาเยนที่บังเอิญถอดถุงมือเมื่อไม่นานนี้

"คุณ..ได้แหวนนี้มาได้ยังไง?"

หญิงสาวตัวเล็กใบหน้ามีริ้วรอยท่าทางอายุมากกว่ามีสภาพมอมแมมในชุดสีดำคลุมทั้งตัว แทนที่จะเป็นชุดทหารหญิงตามตำแหน่ง เอ่ยถามชายร่างหนาที่สวมแหวนของสามีที่จำได้ดีว่าลูกชายมักจะสวมมันไว้เสมอเพื่อระลึกถึงพ่อตัวเอง

"น้อง..ให้ผมมาครับ ผมรู้จักกับวิเวียนเรามีเรื่องให้ต้องเกี่ยวข้องกัน ไว้ออกจากที่นี่ได้ผมจะอธิบายให้ฟังนะครับ"

คาเยนบอกกับหญิงคนนั้นด้วยท่าทางเป็นทางการผิดปกติจนหนึ่งในเจ้าหน้าที่อดถามออกมาเพราะความอยากรู้ไม่ได้

"หัวหน้า รู้จักกับผู้หญิงคนนี้เหรอครับ?"

"อืม"

"ใครวะ?" เซมิเอ่ยถามขึ้นบ้างหลังจากสถานการณ์คลี่คลายลงแล้วพากันเดินต่อ

"แม่ของวิเวียน" คาเยนเอ่ยบอกเพื่อนสนิทสั้นๆ

....

"คาเยนมึงแน่ใจนะว่าไว้ใจคนนี้ได้เห็นบอกว่าถูกส่งมาเมื่อหลายเดือนก่อน ป่านนี้จะเหลือเหรอวะที่จะไม่ติดเชื้อ?"

เซมิกระซิบกระซาบกับเพื่อนเบาๆ พลางปรายตาไปทางหญิงมีอายุที่ดูมิสติดีแม้จะมอมแมมไปสักหน่อยก็ตาม

"กูไม่รู้ว่ะ รู้แค่ว่ายาในกระเป๋าเป็นของจริง เท่าที่กูรู้ตอนแรกข่าวบอกว่าที่นี่ปกตินะ"

"มึงรู้ได้ไง?"

"วิเวียนมันยังได้รับข้อความจากแม่มันอยู่เลยแต่โทรหาไม่ได้บอกว่าสัญญาณไม่มี "

"แต่คุณป้าบอกติดต่อข้างนอกไม่ได้หลายเดือนแล้ว ทหารก็ไม่ช่วย ไหนมึงบอกไม่เชื่อคนของหน่วยความมั่นคงไง แล้วมึงไปสนิทกับหน่วยความมั่นคงได้ยังไง กับวิเวียนยิ่งแล้วใหญ่มึงไม่รู้เรื่องที่คุณลูแปงเลี้ยงเด็กนั้นมาตั้งแต่เกิดเหรอ?"

"กูเคยได้ยินแต่ตอนนั้นกูไม่ได้สนใจพึ่งรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกันทั้งหมดก็...ตอนนี้"

"หมายความว่าไง ตอนนั้นไม่ได้สนใจแล้วตอนนี้สนใจขนาดไหนถึงได้แหวนแต่งงานของพ่อเขามาได้?"

"...." คาเยนเงียบใส่คำถามของเพื่อนที่วันนี้ดูใจร้อนขึ้น แต่เพราะคิดว่าเป็นผลพวงจากไวรัสจึงไม่คิดอะไร

"มึงมีอะไรปิดบังกูหรือเปล่าคาเยน?"

"โทษทีว่ะ ถ้ากลับไปได้กูจะบอกมึงหมดทุกอย่าง เรารีบไปให้ถึงห้องแลปนั่นดีกว่า กูหวังว่าไอ้วิลมันจะตามมาช่วยเราได้ คงไม่ถูกหลอกให้เชื่ออีกคนนะว่าพวกเรายังมีชีวิตอยู่ดี"

เจ้าหน้าที่ต่างเมืองทั้งหกเดินลัดเลาะมาตามทางที่เจ้าหน้าคนหนึ่งเคยมาประจำการนำทาง

แต่ยิ่งเดินยิ่งรู้สึกอึดอัดขึ้น ด้วยความที่บ้านเมืองเละเทะมีหมอกควันคละคลุ้งไปหมด ท่าทางคนนำทางก็ไม่สู้ดีนัก

"ทางนี้ไม่ได้ไปเขตที่บอกว่ามีห้องแลปอยู่" หญิงมีอายุหันมองซ้ายมองขวาด้วยความชำนาญในการหนีเอ่ยขึ้น

"ผมจำได้ว่ามาทางนี้ป้าช่วยเงียบๆ หน่อยผมต้องใช้สมาธิ!!"

เจ้าหน้าที่เอ่ยขึ้นด้วยความหงุดหงิดเสียงดังออกมาทำให้คาเยนเข้ามาถามอีกคน

"คุณแน่ใจนะว่าทางนี้มันถูก?"

"บอกว่าถูกก็ถูกสิ จะถามอะไรนักหนาคนยิ่งเครียดๆ อยู่!"