บทที่ 16

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

"วิเวียนช่วงนี้เป็นอะไรไม่กลับไปโทรมแต่ท่าทางแปลกๆ ลืมฉีดยาหรือเปล่า?"

ลูแปงหัวหน้าหน่วยความมั่นคงที่เปรียบเสมือนพ่ออีกคนของวิเวียนเดินเข้าถามคนตัวขาวที่เดินเข้าออกห้องน้ำหลายรอบใบหน้าขาวซีดแต่รูปร่างดูอวบอิ่มขึ้น

"...เปล่าครับผมแค่รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเขตใกล้เรายังไม่ต้องฉีดวัคซีนเร่งด่วนใช่มั้ยครับผมขอลาพักวันนึงนะครับ"

วิเวียนเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางอ่อนเพลีย เฮนรี่ชะเง้อมองร่างบางขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะหีนกลับไปกดโทรศัพท์ยุกยิกตามเดิม

"ได้สิ เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน"

ลูแปงจะเดินเข้ามาประคองร่างเล็กแต่กลับถูกวิเวียนยกมือขึ้นบ่งบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วเดินนำออกไป

ร่างของวิเวียนเปลี่ยนไป ที่เคยผอมบางดูใหญ่ขึ้นอวบขึ้นทั้งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้

ลูแปงเหลือบมองคนที่นั่งเบาะข้างกระสับกระส่ายไปมาราวกับไม่สบายเนื้อสบายตัว

"ลุงลูแปงครับผมรู้สึกคลื่นไส้กลิ่นในรถแปลกๆ ช่วยจอดหน่อยนะครับผมอยากอาเจียน"

"ได้ แป๊บนึงนะ''

เอียดดดด!

โอ้กกกกก อ๊วกกกกก แฮ่กๆๆ

"วิเวียน นายอาการหนักมากรู้มั้ยฉันจะพาไปหาหมอนะ"

"ไม่เป็นไรครับ ผมขอนอนสักหน่อย ขอกลับไปนอนที่บ้านก่อน ถ้าไม่ดีขึ้นผมจะเรียกรถพยาบาลทันที"

"ไหวแน่นะ ?"

"อืม"

ในบ้านวิเวียน

"ในห้องนายมีกลิ่น...คาวอะไรอยู่หรือเปล่านายทำกับข้าวเหรอ วิเวียน?"

"กลิ่น อ่อครับผมหัดทำสเต็กผมไม่อาจจะชินเพราะทำหลายวันแล้ว หรืออาจจะเป็นกลิ่นอาเจียนของผมก็ได้ ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ ถ้าลุงจะกลับเลยก็ได้นะครับผมคงจะอาบน้ำนอนเลยไม่ได้มานั่งคุยด้วย"

"นายไปอาบน้ำเถอะ ขอดูรูปพ่อนายสักพักก็จะกลับ"

"ครับ"

ลูแปงหยิบรูปเพื่อนรักขึ้นมาเหม่อมองนิ่ง นิ้วโป้งใหญ่เกลี่ยไปตามใบหน้าเพื่อนที่มีรอยยิ้มเปี่ยมสุขบนภาพถ่ายใบนั้น พลางมองรอบบ้านที่ที่เคยนัดสังสรรค์กันบ่อยๆ ครั้งยังเป็นหนุ่ม

ลูแปงเดินไปรอบบ้านช้าๆ ทั้งที่ถือรูปเพื่อนอยู่ในมือ

จมูกได้กลิ่นคาวบางอย่างที่ไม่ใช่อาหารคละคลุ้งในบ้านหลังโต

ขายาวก้าวเข้าไปใกล้กลิ่นนั้นเรื่อยๆ กลิ่นออกมาจากห้องนอนของวิเวียนรุนแรงกว่าที่ใด ฝ่ามือหนาผลักประตูออกเบาๆ จนประตูอ้าออกกว้าง

ภายในห้องของวิเวียนตลบอบอวลไปด้วยกลิ่น...

กลิ่นคาวที่ไม่เหมือนสัตว์ชนิดไหน มันติดอยู่บนหมอนผ้าห่มเสื้อผ้าข้าวของมีกลิ่นนี้ชัดอยู่รอบๆ

สายตาคมเหลือบไปเห็นเสื้อวางซุกอยู่ใต้ผ้าห่มจึงเปิดออกดู

''นี่มัน เสื้อเจ้าหน้าที่หัวหน้าแผนกหน่วยปราบปราม ทำไมถึงมาอยู่บนที่นอนวิเวียนได้?"

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยกเสื้อสีดำขึ้นดมกลิ่นนั้นแรงจนต้องวางลง

"เอ่อ..ลุงลูแปงมีอะไรหรือเปล่าครับทำไมเข้ามาในห้องผม"

"ไม่มีอะไรแค่นึกถึงพ่อนายเลยเดินเพลินไปหน่อยฉันกลับแล้วนะ"

"ครับ ขับรถกลับดีๆ นะครับ"

ข้อความ

ลูแปง: เปลี่ยนตัวยาของวิเวียนหรือเปล่า?

หมอ: เปล่า

ลูแปง: ทำไมตัววิเวียนตัวใหญ่ขึ้นได้แถมมีกลิ่นคาวบางอย่างด้วย

หมอ: หมายถึงไม่มีใครมารับยา วิเวียนไม่ได้มาฉีดยา

ลูแปง: ทำไมมึงไม่บอกกู

หมอ: กูกับมึงยุ่งอยู่คนละที่กูคิดว่ามึงให้คนอื่นจัดการแทนแล้ว

ลูแปง: แล้วทำไมวิเวียนยังอยู่ได้โดยไม่ต้องรับยาวะ

หมอ:...กูเป็นหมอไม่ใช่นักวิจัยสมองเฟื่องแบบมึง เรื่องนี้คงไม่ธรรมดาแล้วล่ะ

 

หงุดหงิด ยิ่งนานวันยิ่งหงุดหงิด

คาเยนหายไปหนึ่งอาทิตย์ติดต่อไม่ได้รู้ข่าวแค่ที่นั่นวิกฤติมากแต่ถูกปิดข่าว

เชื้อไวรัสที่คิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาทำให้คนเบลอ คลั่งแค่ชั่วคราว ออกฤทธิ์นานกว่าที่คิด

ทีมวัคซีนที่ไปด้วยไม่สามารถติดต่อได้ ตอนนี้ที่นั่นเกิดเหตุการจราจลจากความคลุ้มคลั่งของผู้คนจนต้านไม่อยู่ 

หนึ่งอาทิตย์ที่ห่างคาเยนอาการหมดแรงไม่เกิดขึ้น  แต่กลับตรงกันข้ามเรี่ยวแรงมากมายมหาศาลก่อตัวขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ 

มาพร้อมกับความหนาแน่นของกล้ามเนื้อทุกส่วน 

ร่างกายใหญ่โตแม้ไม่ได้กินอะไรมากมายนักนอกจากเนื้อทำเสต๊ก

ไม่หิว..ไม่มีอะไรถูกปาก

ภายในเดือดพล่านไม่อาจอยู่นิ่งได้ ร่างสูงเดินไปเดินมาในบ้านเพราะไม่ต้องทำงาน

เชื้อแพร่ระบาดจนทางการสั่งปิดเมืองห้ามคนออกนอกบ้านอย่างไม่มีกำหนด

ทุกคนได้รับเชื้อกันโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้สาเหตุเป็นเชื้อที่แพร่จากคนสู่คนได้อย่างรวดเร็ว แต่ไม่ใช่แบบที่ถูกกัด

เพล้งงงงงง!!

แววตาวาววับเบิกถลนขบเคี่ยวเขี้ยวฟันขว้างแก้วกาแฟทิ้งเพราะดื่มไม่ลง

 ร่างที่เคยเพรียวบางเปลี่ยนเป็นมีเนื้อหนังขึ้นมากกว่าเก่าไม่แพ้คนออกกำลังกายหนักๆ

มันเปลี่ยนไปตั้งแต่นอนกับคาเยนมาได้สักพัก ทั้งที่เมื่อก่อนห่างกับคาเยนจะผอมซูบซีดหายใจลำบาก

แต่ตอนนี้ตัวขยายใหญ่ขึ้นทุกส่วนคล้ายเนื้อด้านในจะฉีกปริออกมา เรี่ยวแรงมหาศาลมีมากขึ้นได้อย่างน่าประหลาด

ยาที่เคยฉีดป้องกันภูมิคุ้มกันบกพร่องนั้นหยุดใช้ไปนานแล้วตั้งแต่ฉีดตอนถูกกัดแรกๆ แล้วไม่ได้ผล

มองร่างตนเองผ่านกระจกเหมือนคนตรงหน้าไม่ใช่ตัวเอง ใบหน้าใสซื่อเปลี่ยนไปเป็นดุดัน ดวงตาเรียวสวยเหลือกคว่ำแม้ไม่ได้โกรธใคร

ความทะมึนรายล้อมราวกับมีรังสีอำมหิตกระจายอยู่ตลอดเวลา

หิว...

หิวอะไรที่ไม่ใช่อาหาร

น้ำหนืดถูกขับออกมาทั้งส่วนปลายด้านหน้าและรูรักด้านหลัง

รู้สึกว่ามีกลิ่นของคาเยนลอยมาตามสายลมตลอดเวลายิ่งทำให้คนที่เคยนอนเสพสมข้างกันอยู่ไม่สุข

นี่ก็เกือบสิบวันไปแล้ว

ไม่ไหวแล้วนะโว้ย!!