บทที่ 52 : น่ารักจัง!

หลังจากใช้วิชาตัวเบาพิรุณย่ำฟ้ากระโดดพุ่งหนีสู่ท้องนภาไป ดวงจันทร์บนฟ้าก็เริ่มโผล่พ้นเงาเมฆ เสี่ยวโม่จ้องมองมันโดยหวังว่าจะได้เห็นเงาของเหวินเหยาลอยผ่านคล้ายกับฉากดังในหนัง ET แต่ก็ไม่เลย! ไปแล้วไปลับ! ไปแบบไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้คืออัตลักษณ์ของนางผู้เป็นถึงจอมยุทธหญิงที่ชำนาญงานด้านจารชน

.

เว้นเสียแต่โต๊ะม้าหินนอกชานตัวนี้ นี่คือโต๊ะหินธรรมดาในสายตาใคร หากแต่มุมมองของเสี่ยวโม่โต๊ะหินลายสายฟ้าอัสนีคือประติมากรรมที่แฝงความหมายเชิงสัญลักษณ์ เคราะห์ดีมากที่ราตรีนี้ดึกสงัดมากแล้วจนมิเหลือใครสังเกตเห็นแสงที่พุ่งวาบ เสียงฟ้าผ่าโครมครามก็เสมือนปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่หาได้มีใครสนใจไม่

.

เสี่ยวโม่จึงมีเวลาในการนั่งสำรวจความคิด ครั้นเขาจะขอบใจพี่สาวแปลกหน้าผู้มิเคยพบเจอกันมาก่อนก็ดูแปลก ๆ เขามิรู้หัวนอนปลายเท้านางด้วยซ้ำ แต่กลับรับรู้ได้ถึงความจริงใจและสัมผัสได้ว่าเหวินเหยามิได้มาหลอก นางมาดีแถมยังเต็มไปด้วยเจตนาดีที่ตั้งใจจะช่วย

.

"เอ.. ทำไมพี่สาวถึงพูดเป็นปริศนาเยี่ยงนั้นนะ? เรามิเห็นจะเข้าใจ คุณหนูจะเปลี่ยนไปจนมิเหมือนเดิมได้เช่นไรกัน? แต่ก็ตื่นเต้นดีเหมือนกันแฮะ! เราล่ะอยากจะให้ถึงยามเฉิน (辰时) ของวันพรุ่งนี้เร็ว ๆ จัง! สมุดสะกดใจวสันต์ก็มิมีให้เขียนแล้วมิรู้เหมือนกันว่าพี่สาวเขาจะกลับมาหาเราอีกไหม แต่ก็ขอบคุณมากนะขอรับ"

.

ยืนยืดตัวบิดขี้เกียจอยู่รอบหนึ่ง บอกตามตรงว่าต่อให้เสี่ยวโม่กลับเข้าไปนอนก็คงจะข่มตานอนมิหลับ เขาตื่นเต้นเกินไปใจกระวนกระวายตึก ๆ ตัก ๆ ราวกับปลาสวายที่ได้ต่อลมหายใจกระโดดลงน้ำอีกครั้ง ครั้นจะนั่งฟุบอยู่บนโต๊ะหินนี้ต่อไปก็มิไหวลมกลางคืนหนาวเกินไปสู้เข้าไปขลุกอยู่กับไฟตะเกียงข้างในจะดีกว่า

.

แต่ทว่าลุกขึ้นจากโต๊ะได้แค่แป๊บเดียวก็..

.

"แกร๊ก! ๆ , แกร๊ก! ๆ , แกร๊ก! ๆ "

"โครมมมม!!!"

.

อั๊ยหยา! ซี้ซั๊วต่าง! (哎呀!) สมแล้วที่เป็นเหวินเหยานางทำอะไรมิเคยเหลือหลักฐาน แฉกสายฟ้าจากสำนักเหลยจะเด่นหลายึกยืออยู่ในจวนสกุลอื่นได้เช่นไร ขืนเป็นเช่นนั้นแล้วไซ้การทำภารกิจลับก็คงจะมิใช่เรื่องลับอีกต่อไป นางอาจจะโดนตามตัวได้หากมีคนแกะรอยปราณแท้ที่ผ่านการแปรรูปนั้นออก

.

โต๊ะม้าหินหนัก ๆ ก็เลยมีอันต้องพังทลายลงเป็นผุยผงในครู่สั้นที่เสี่ยวโม่เดินเฉี่ยวด้วยสีข้าง ทำเอาเขาถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย ต่อไปนี้ใครจะกล้าขึ้นเสียงใส่นาง เขาจะกล้าขัดแย้งหรือถามคำถามกวน ๆ กับนางไหม ถ้ารู้ว่านางสามารถทำลายโต๊ะหินหนัก ๆ ได้โดยใช้เพียงนิ้วชี้ข้างเดียว 

.

ปล่อยกองเศษหินทิ้งไว้ตรงนั้นตอนเช้าค่อยมาเก็บ ณ ตอนนี้นอกจากการพยายามข่มตานอนให้หลับ การคิดเหตุผลแก้ตัวให้ได้ว่าโต๊ะหน้าเรือนเล็กหักเป็นชิ้น ๆ ได้เช่นไรต่อหน้าหัวหน้าพ่อบ้าน ดูจะเป็นงานหนักสำหรับบ่าวรับใช้ผู้นี้มากกว่า

.

.

เช้าวันรุ่งขึ้นรัชศกหย่งอันปีที่สามเดือนแปดวันที่สิบสอง เมื่อยามซื่อ (巳时) มาถึงบทพิสูจน์ความจริงก็เริ่มต้นขึ้น บ่าวรับใช้หนุ่มลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวด้วยความรีบเร่ง เขารีบเดินไปที่โรงเก็บเพื่อทำการลากจูงเอารถลากประจำตำแหน่งออกมา หมายส่งอาหารวันนี้น่าจะมากมิต่างจากเมื่อวาน แต่วันนี้มีความยินดีเพิ่มเติมคือเจ้าตัวมาดักรอเยว่เอ๋ออยู่ถึงหน้าเรือนหลักเลยทีเดียว

.

"มาสิครับคุณหนูข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน ว่าคำว่าไม่เหมือนเดิมที่พี่สาวบอกนั้นจะสักแค่ไหนเชียว?"

เสี่ยวโม่ถูฝ่ามือวาววับเขาขัดเบาะนั่งด้านหลังซะเงาเอี่ยม ซี่ล้อฟันเฟืองก็ถูกชโลมน้ำมันไว้อย่างดี เรียกได้ว่าทุกอย่างจัดเต็มยกเว้นตัวเขาเองที่นอนน้อยไปสักหน่อย

.

จวบจนกระทั่งเวลาผ่านไปราวครึ่งก้านธูป ร่างบางน่ารักก็ปรากฏกายขึ้นตรงมุมประตูหน้าจวน เยว่เอ๋อมาในชุดฮั่นฝูสีชมพูที่ต่างจากทุกที ปกตินางจะแต่งกายมิดชิดกว่านี้มาก แล้วก็จะมาในมาดของพนักงานร้านบะหมี่ที่ทะมัดทะแมงพร้อมลุยงานหนัก หากแต่วันนี้กลับดูเหมือนจะแต่งเพื่อไปร่วมงานสมรสของบุตรตระกูลใหญ่ซะมากกว่า

.

"คะ.. คุณหนู!"

.

"ทำไมเสี่ยวโม่เจ้าตะลึงในความงดงามของข้างั้นรึ?"

เยว่เอ๋อลองเย้าเล่น

.

"ขะ.. ขอรับ! , เอ๊ย! มิได้ขอรับ! , ข้าคงมิบังอาจ! แค่แปลกใจว่าเช้านี้เกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู นี่เราจะไปส่งบะหมี่กันด้วยรูปลักษณ์เช่นนี้หรือขอรับ?"

.

"อืม..ม..ม , มิผิด! หรือเจ้าติดอะไร? ข้าน่ะแค่มีเจ้าไปด้วยข้าก็พึงพอใจแล้ว , อิ ๆ , ไปเถอะรีบไปที่ภัตตาคารกันมาดูกันซิว่าหมายส่งอาหารของวันนี้จะให้เราไปที่ไหนกันบ้าง?"

.

"ขอรับ! ขึ้นมาเลยครับคุณหนู เสี่ยวโม่ผู้นี้จะนำทางท่านเอง"

.

มิใช่แค่อาภรณ์เสื้อผ้าแต่ดวงหน้าก็ผลัดแป้งแบบใหม่ แก้มของนางบางใสแกมชมพู ปากก็ทาสีแดงจนบานฉ่ำจนดูคล้ายจะเป็นสาวที่โตขึ้น แม้แต่กลิ่นกายนางก็เปลี่ยนไป น้ำปรุงกลิ่นนี้เสี่ยวโม่มิคุ้นเลยมันช่างหอมหวนเย้ายวนมาก จนเขาแทบจะผินหน้ากลับไปมองเบาะนั่งด้านหลังอยู่ตลอดเวลา เยว่เอ๋อเป็นคนใหม่ไปแล้วจริง ๆ พี่สาวจอมยุทธหญิงมิได้โกหกเขาเลยแม้แต่น้อย