บทที่ 62 : พุ่งปรี๊ด! (2)

หยาดน้ำลายชักจะเปรอะเลอะรดมุมปาก เยว่เอ๋อก็ตัวเล็กกระจิ๊ดริดแค่นี้ปากนางจะกว้างสักเพียงไหน สุดท้ายก็มีอันต้องคายควยทิ้งก่อนด้วยความจำใจ

.

"อ๊อกกก~! , แค่ก! ๆ , แค่ก! ๆ , ถุ๊ย! ๆ "

น้ำหูน้ำตาคลุกเคล้าด้วยกันจนแทบแยกมิออก สารพัดอารมณ์ความรู้สึกมรสุมปนเปอยู่ในแกนสมอง

.

ตอนอมแรก ๆ ก็เสียวดีอยู่หรอกชั่วพริบตาที่แท่งควยค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น เยว่เอ๋อถึงกับคิดว่าตนเองเป็นนักแสดงกลหรือผู้วิเศษ ความคับปากนี้เหมือนจะไร้ซึ่งจุดจบ ยิ่งเสี่ยวโม่พยายามจับหัวเธอขย่มโม๊คนางยิ่งคิดว่าตนจะได้ชิมรสน้ำกามอันขุ่นขาวอยู่รำไร แต่ก็ไม่เลย!

.

"แค่ก! ๆ , แค่ก! ๆ , เสี่ยวโม่อ่ะ! มันใหญ่เกิ๊นนน! , ควยเสี่ยวโม่ใหญ่เกินกว่าลำคอข้าเสียอีก..ก..ก..ก , ข้าขอพักก่อนข้าแค่รู้สึกเหมือนจะอ้วก! , แค่ก! ๆ , แค่ก! ๆ"

จริงอย่างที่นางว่าเยว่เอ๋อพูดแบบเลี่ยงสายตา พลางก้มหน้าลงสำลอกเอาเมือกควยใส ๆ ที่ค้างอยู่ในปากออกมา นางถ่มมันรดลงกับพื้นหญ้าตามติดมาด้วยก้อนน้ำลายอีก 2 - 3 ก้อน ที่ผสมขนหมอยอีก 2 - 3 เส้น

.

สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นกับนางสิ่งนี้ใช่การจะไปถึงจุดสุดยอดที่นางถวิลหาหรือไม่ ทำไมสตรีร่างบางผู้นี้ถึงทุรนทุรายดูมิมีความสุขเอาซะเลย หรือนางจะเป็นพวกเน้นเกมรุกเวลาให้รับจึงสะบักสะบอมอย่างงั้นรึ? เสี่ยวโม่เองก็สงสัยเพราะงั้นระหว่างที่นางกำลังจัดการกับช่องปากตนเอง เขาก็ได้ทำการสาวลำควยชักเข้าชักออกเพื่อหล่อเลี้ยงความใหญ่เอาไว้ให้ถึงพร้อม

.

สาบานได้ว่ามือตัวเองนั้นเทียบไม่ได้กับปากนุ่ม ๆ ของเยว่เอ๋อ เขาอยากจะยัดแล้วเย็ดต่ออีกสักหนึ่งอิ่ม แต่ก็ต้องเปลี่ยนแผนเมื่อเห็นเยว่เอ๋อเริ่มใช้มือปิดบังที่ช่องปาก เหมือนนางกำลังใช้นิ้วเช็ดอะไรบางอย่างแล้วก็เหมือนว่านางจะมิอยากให้เขาใช้ปากแทนหีอีกต่อไปแล้ว

.

"มิอยากอมต่อแล้วหรือขอรับคุณหนู?"

.

"ชัก! ๆ , ชัก! ๆ , ชัก! ๆ , ชัก! ๆ "

พอความจังไรลงควยขนาดคำถามอันอ่อนโยน ยังมิพ้นใช้มือชักควยไปด้วย

.

"มิเอาแล้ว! มันใหญ่เกินไป! หากเจ้ายังยัดเข้ามาอีกข้ากลัวว่าข้าจะทนมิไหวจนเผลอกัดควยของเจ้าได้ , ข้ามิอาจรับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้หรอกนะ.."

เยว่เอ๋อแหงนหน้าขึ้นมองในทิศย้อนแสง ด้วยความที่นางกำลังนั่งอยู่บนพื้นหญ้า ส่วนเสี่ยวโม่นั้นยืนชักควยคร่อมทับอยู่ด้านบน ภาพที่ออกมาเลยเหมือนจะสลับกันระหว่างบ่าวไพร่กับเจ้านาย

.

"แสดงว่าคุณหนูเป็นห่วงข้า?!"

.

"ก็.. อืม.. ก็ห่วงอยู่แหละ"

.

"แสดงว่าคุณหนูเริ่มชอบข้าขึ้นบ้างแล้ว?!"

.

"......."

(เยว่เอ๋อหลบตานางมิยอมพูดอะไร)

.

"คุณหนู..ข้าจำได้นะว่าตอนอยู่ในน้ำท่านเผลอร้องครางว่ารักข้าไปแล้ว~!"

.

"ชัก! ๆ , ชัก! ๆ , ชัก! ๆ , ชัก!"

 .

เสียงเสี่ยวโม่สั่นเครือมากเขามิได้โกรธเคืองอะไร แต่สั่นเพราะการถอกควยด้วยความเร็วสูง แถมยังจ้องหน้าจะเอาคำตอบจากคนเบื้องล่างให้ได้

.

"ก็ตอนนั้น.. ข้าแบบ.. ข้าเสียวจนมิรู้จะทำยังไงนี่นา ข้าก็เลยโพร่งในสิ่งที่ข้าคิดอยู่ในใจออกมา.."

แก้มของเยว่เอ๋อเริ่มแดงเรื่อขึ้นมา ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอายหรือถูกควยโบยตีกันแน่

.

รู้แต่ว่าแค่นี้เสี่ยวโม่ก็ดีใจที่ได้ยินสุด ๆ แล้ว เขามิเซ้าซี้อะไรอีกต่อไปแล้วก็มิรีรอให้ฝ่ายหญิงตั้งตัวได้ด้วยซ้ำ ด้วยพละกำลังความเงี่ยนอันเต็มเปี่ยมบวกกับลำควยอันอวบอ้วนจ้ำม่ำ ชายหนุ่มตัดสินใจโผร่างอันล่อนจ้อนลงไปประกบนาบกับเนื้อตัวนางอีกที!

.

คราวนี้เขามิได้โจมตีที่ช่องปาก แต่ได้ใช้หัวจรวดดุ้นแดงตาเดียวอันเดิมเขี่ยไถ่ลงมาตามพวงแก้ม เขาลากมันลงมาขยี้ใส่ซอกคอพลางปาดต่อลงมาถึงร่องนม อกบัวตูมคู่อันน้อยบัดนี้ถูกสองมือกร้านบีบเข้าด้วยกันจนเกิดร่องลึก! ในเสี้ยวอึดใจไวเท่าความคิดเยว่เอ๋ออุ่นร้อนวาบขึ้นกลางอก และพอนางเหลือบมองลงมาก็เห็นควยของเสี่ยวโม่แทงสวนนมขึ้นมาจึก ๆ ๆ ๆ!

.

"หากข้ามิชอบเจ้าข้าจะยอมให้เจ้าทำวิตถารกับข้าเช่นนี้เหรอเจ้าทึ่ม! , ถุ้ยยย!"

.

เยว่เอ๋อถ่มน้ำลายรดลงไปตรงซอกนม ความเหลวของมันเป็นดั่งสารหล่อลื่นให้การเย็ดนมหนนี้ฟินขึ้นเป็นกอง!