บทที่ 7 : เริ่มสืบสวน

3 วันผ่านไป ณ จุดสูงสุดของเมืองฉางหลิงอย่างหอเพ่งนภาเทียนวั่งโหลว (天望楼) ที่นี่เป็นหอดูดาวของราชนิกุลประจำเมือง และเดิมก็เคยเป็นถึงสำนักโหราศาสตร์แห่งราชสำนัก มีภารกิจในการทำนายทายทักและอ่านชะตาฟ้าลิขิตให้คนเบื้องสูง แต่ทว่าปัจจุบันบทบาทนั้นได้ยุติลงไปแล้ว เหลือแต่เพียงหน้าที่ในการเพ่งมองท้องฟ้า เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจแล้วก็เป็นที่พรอดรักยอดนิยมของเหล่าดรุณหนุ่มสาว

.

ด้วยความสูงของหอที่มากถึง 7 ชั้น อาคารไม้มีเสาต้นใหญ่ตั้งตระหง่านทำจากสนเขียว (松木) เนื้อไม้เรียบลื่น กลิ่นสนอ่อน ๆ ลอยแทรกกับลมยามค่ำชวนให้จิตใจสงบนิ่งดุจอยู่ท่ามกลางขุนเขา ส่วนพื้นหอทำจากไม้หวงฮวาหลี (黄花梨) ลวดลายไหลรินราวเกลียวคลื่น ยามต้องเสียงฝีเท้าเหยียบย่ำดังเบาเหมือนสายลมปัดผ่าน แล้วแบบนี้จะมิให้เป็นสถานที่สุดโรแมนติกที่คนทั้งฉางหลิงจะมาใช้เวลาร่วมกันได้เช่นไร

.

เหวินเหยาจึงใช้วิชาตัวเบาของนางตะกายไต่ระดับขึ้นไปบนยอดสูงสุด พลางยืนกอดอกโต้กระแสลมหนาวอยู่บนจั่วหลังคา มิมีใครสังเกตเห็นอาภรณ์สีชาดของนาง หากแต่เป็นนางที่เห็นทุกการกระทำของใคร ๆ จากมุมสูง

.

นางเริ่มรวมสมาธิเค้นกระแสปราณแท้มารวมกันไว้ที่จุดซานจง (膻中) ซึ่งต่างจากการใช้วรยุทธทั่วไปที่มักจะรวมไว้ที่จุดตันเถียน (丹田) ตรงบริเวณกลางท้อง นั่นก็เพราะการขับปราณแท้มาไว้ตรงตำแหน่งหัวใจดูจะเหมาะกว่าหากวิชาที่เตรียมใช้คือ "หงเหมยจือฮุน (红魅织魂)" หรือ "ด้ายทอวิญญาณ" วิชาลับกระบวนท่าที่ 13 แห่งสำนักเหลย

.

"พรึบ! , พรึบ! , พรับ! , พรับ! , ฮึ่ยยย!"

ถลกชายเสื้อล่นเข้าหาต้นแขนราวหนึ่งชุน จากนั้นจึงป่ายปัดฝ่ามือพริ้วไหวกลางอากาศ โดยล้อไปกับทิศของลมปราณที่แหวกว่ายอยู่รอบหัวใจ และเพียง 3 ฝ่ามือที่กระทุ้งออก เมื่อฝ่ามือที่ 4 ฟาดแรงออกไป ก็บังเกิดเป็นเส้นด้ายสีแดงขนาดบางใสที่ยืดสยายยาวออกไปจากชายเสื้อบนหอสูง!

.

"พรืดดดดด!"

.

มันดูคล้ายกับใยแมงมุมแต่มิใช่ เพราะนี่คือเส้นสายอัสนีบาตรที่จำแลงเข้ากับปราณแท้ของผู้ฝึกตน มันจะเชื่อมมนุษย์ผู้เป็นเป้าเข้ากับผู้ใช้วิชา เหยื่อไปไหนเหวินเหยาจะตามไป เหยื่อทำอะไรนางจะรู้ทุกอย่าง แม้เพียงการสั่นไหวอันน้อยนิดของเส้นด้ายนั่นย่อมเท่ากับว่าเหยื่อมีสภาวะจิตใจที่ไม่ปกติ มิหนำซ้ำด้ายนี้ยังมีคุณสมบัติที่ดียิ่งกว่าไซยาไนซ์ ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น มองก็ไม่เห็น คนเดียวที่เห็นคือเจ้าของปราณผู้ใช้วิชา "หงเหมยจือฮุน" (ด้ายทอวิญญาณ) จึงเป็นวิชาที่ใช้สะกดรอยติดตามคนได้ดีระดับต้น ๆ ของยุทธภพ

.

"แต่ก็โชคร้ายไปนิด ที่ตอนนี้บนดัชนีของเราดันมีเพียงด้ายของแม่นางเยว่เอ๋อเพียงผู้เดียว วิชานี้ถ้าอาจารย์เป็นผู้ใช้ล่ะก็ท่านน่าจะผูกด้ายติดตามคนได้ทั้งเมืองฉางหลิง ศิษย์ด้อยความสามารถตอนนี้เต็มที่ก็ได้แค่ 5 คนกับ 5 นิ้วบนมือซ้ายข้างนี้อนิจจาช่างน่าละอายนัก"

เหวินเหยาค่อนขอดกับตนเอง นางรับรู้ได้ถึงการสั่นไหวของตัวด้าย และนั่นเท่ากับว่าเยว่เอ๋อน้อยก็กำลังร้อนรนปั่นป่วน บางทีจวนสกุลจ้วงน่าจะมีบางสิ่งที่ทำให้นายน้อยไม่สบายใจ

.

แต่ยังก่อน! ตอนนี้ ณ ปัจจุบันสิ่งที่จอมยุทธหญิงพึงกระทำ ควรจะเป็นการเร่งผูกวิชาด้ายทอวิญญาณให้แก่คุณชายผู้คาดว่าจะเป็นกลุ่มเป้าหมายรักแท้ของเยว่เอ๋อมากกว่า และจากบนที่สูงอย่างหอเพ่งนภาเทียนวั่งโหลว (天望楼) นางก็ได้สังเกตเห็นใครบางคนที่เข้าข่ายนั้นแล้ว

.

"พรึบ! , พรึบ! , พรึบ! , พรึบ!"

ตวัดชายเสื้อเรียกด้ายแดงเก็บกลับคืน พลันพินิจพิจารณาว่าจะลงมือติดตามคุณชายท่านนี้ในตอนนี้เลยดีหรือไม่

.

"น่าสนใจ ๆ เป็นคุณชายที่ท่วงท่าสง่างามแบบที่เยว่เอ๋อชอบ เราคงต้องลงไปดูให้ใกล้กว่านี้ได้นับหนึ่งสักทีก็คงดีเหมือนกัน หวังว่าการขึ้นมายืนสังเกตการณ์บนนี้คงมิเสียเที่ยว!"

.

"ฟุบ~!"

หายลับไปราวกับแฉกสายฟ้า ทิ้งเพียงรอยไหม้หย่อมเดียวไว้บนผิวหลังคาหอ

.

ก่อนที่ต่อมากายหยาบของเหวินเหยาจะเหยียบย่างลงกับพื้นดินเบื้องล่างตรงตำแหน่งของโรงสังคีตแห่งหนึ่ง ด้านหน้านางคือเกี้ยวของคุณชายคนดังกล่าว มันจอดนิ่งอยู่นานประหนึ่งรอคนข้างในชั่งใจว่าจะเข้าไปคั่วสวาทกับนางคณิกาที่อยู่ภายในดีหรือไม่