บทที่ 6 : พิราบสื่อสาร

เสร็จจากการบันทึกอักษรสายฟ้าลงตำราพิศวง หลังจากนั้นเหวินเหยาก็ได้ใช้ดัชนีตวัดเรียกพิราบน้อยตัวหนึ่งขึ้นมาจากถุงย่าม ลักษณะของมันเป็นปักษาสื่อสารที่ช่ำชองในทุกสภาพอากาศ ทนหนาว ทนเหมันต์ ทนความร้อน ฝนสัมผัสโดนขนก็มิเปียก มันคือพิราบอาคมที่สร้างขึ้นจากปราณแท้ของผู้มีเจตจำนงค์แห่งไฟ

.

แต่ครานั้นท่วงท่ากลับน่ารักน่าชัง ตัวอ้วนกลมบ็อก ขาก็สั้นแถมดวงตายังกลมโตราวกับเป็นนกที่รักการสอดรู้สอดเห็น เหวินเหยาจึงปล่อยมันยืนสลัดขนบนโต๊ะอยู่สักครู่ เลยทำให้รู้ว่าดูไปดูมาเจ้านี่ก็คล้ายกับอัตลักษณ์ของแม่นางเยว่เอ๋ออยู่หลายส่วน มิหนำซ้ำนายน้อยยังถูกชะตากับเพื่อนใหม่ตัวนี้ตั้งแต่แรกเห็น

.

"น่ารักจังเลยเจ้าค่ะพี่สาว น่าเอ็นดูยิ่งนัก"

.

"มิผิด! เพราะข้าสร้างมันขึ้นจากกายหยาบของเจ้า ต่อไปนี้ข้าจะสื่อสารกับเจ้าผ่านปักษาตัวนี้ไม่ว่าเจ้าหรือข้าจะอยู่ ณ แห่งใดขอเพียงอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันนกตัวนี้ก็จะบินไปถึง เพียงแต่เจ้าจำต้องมีทักษะในการอ่านจับใจความและสรุปความสั้น ๆ ให้เป็น"

.

"เอ๋! คือยังไงรึเจ้าคะ? ตัวข้าอ่อนเขลาเรื่องเชาว์ปัญญา อาจารย์ที่สำนักศึกษาโบยตีข้ามิเว้นวันแต่ข้าก็พร้อมจะเรียนรู้นะเจ้าคะ!"

.

"ข้ารู้! ข้าดูออก! โหงวเฮ้งเจ้ามิใช่คนโง่งม เจ้าแค่ยังรักการรื่นเริงกับมิตรสหาย แต่หากได้ลองทำในสิ่งที่ใจตั้งมั่นทุกเป้าประสงค์ย่อมบรรลุ ข้าทำนายถูกหรือไม่?"

.

"หาไม่เจ้าค่ะ! พี่สาวดูดวงเก่งจัง"

.

ว่าแล้วเหวินเหยาก็ได้แสดงตัวอย่างให้ลูกค้าของนางดู ด้วยการหยิบพู่กันออกมาเขียนอักษรจีนลงไปในเศษกระดาษขนาดเล็ก พลันม้วนมันติดไว้กับขาของเจ้าพิราบอ้วน จากนั้นก็อฐิษฐานถึงบุคคลที่ต้องการจะส่งสาส์นไปถึง แล้วก็ปล่อยมันไปตามลิขิตฟ้าชะตาสวรรค์

.

"สิ่งนี้เจ้าพอจะทำได้ใช่หรือไม่?"

จอมยุทธหญิงถาม

.

"ได้เจ้าค่ะก็เหมือนกับการเลี้ยงนกธรรมดาต้องให้น้ำให้อาหาร ว่าแต่มันมีชื่อไหมเจ้าคะข้าอยากเป็นเพื่อนกับมันเหลือเกิน.. ใช่ไหมเจ้านก.. ใช่ไหม ๆ , จิ๊บ ๆ ๆ !"

.

"นกของเจ้า ๆ ก็ตั้งเอาเองเถิด ไว้คุณชายผู้เป็นรักแท้ของเจ้าปรากฏตัวเมื่อนั้นข้าถึงจะเอามันกลับ"

.

"งั้นข้าน้อยจะให้ชื่อมันว่า "เสี่ยวผ่าง (小胖)" ดีไหมเสี่ยวผ่างน้อย จิ๊บ ๆ ๆ เจ้าช่างอ้วนกลมจ้ำม่ำนัก" 

ยื่นนิ้วเล็ก ๆ เข้าไปจิ้มที่พุง แล้วเสี่ยวผ่างก็ตาหยียิ้มแป้นไปเลย

.

เหวินเหยาเห็นเข้าก็ได้แต่อมยิ้ม ความน่ารักสดใสของเยว่เอ๋อเริ่มลามไปทั่วฉาบเคลือบทุกสรรพสิ่ง ไม่เว้นแม้กระทั่งกรงนกขนาดพอเหมาะที่เพิ่งจะยกขึ้นมา นี่ไม่ใช่กรงไผ่ธรรมดาหากแต่เป็นกรงที่ไม่มีล็อค! กล่าวคือเสี่ยวผ่างน้อยจะเข้าออกกรงนี้ตอนไหนก็ได้ตามแต่ใจปรารถนา มันมีเสรีภาพและมันก็เป็นพิราบที่ไปได้ไกลเกินกว่าจะเป็นแค่ยี่ห้อผักกาดกระป๋อง

.

"เออ.. แล้วตกลงพี่สาวจะใช้เวลาเท่าไหร่ในการจัดสรรเรื่องนี้หรือเจ้าคะ?"

เยว่เอ๋อถามขึ้น แต่ดวงตากลับยังคงจ้องมองแต่นกที่อยู่ในกรง

.

"เป็นคำถามที่ดี! และข้าขอตอบเจ้าว่าตอนนี้เจ้ายังอยู่ในวัยดรุณย่อมต้องมีคุณชายมากมายพานพบเบื้องหน้า เห็นทีอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยเอาเป็นว่าข้าขอ 1 เดือน! แล้วเราค่อยมาดูกันว่าไหจตุรสใบนี้จะมีสุราเพิ่มขึ้นมาหรือไม่? ส่วนเรื่องค่าตอบแทนก็สำคัญแม่นางต้องจ่ายให้ข้าตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้ด้วย"

.

"ได้เลยเจ้าค่ะ! แล้วข้าจะรอการส่งข่าวจากพี่สาวนะเจ้าคะ!"

พูดเสร็จเยว่เอ๋อก็หิ้วกรงเสี่ยวผ่างน้อยของนางติดมือกลับไปที่จวนสกุลจ้วง

.

แล้วหลังจากนั้นก็ปิดร้าน! โต๊ะไม้ถูกเก็บ! ปิดกิจการชั่วคราว! เพราะถ้ารับหนึ่งเคสมาแล้วเหวินเหยาจะไม่รับงานซ้อน เธอจะมุ่งมั่นทำภารกิจตามหารักแท้ให้ลูกค้าแบบไม่ลืมหูลืมตา การเดินทางของนายน้อย "เยว่เอ๋อ" และ "แม่นางเหวินเหยา" จึงได้เริ่มต้นขึ้นแล้วนับตั้งแต่บัดนี้