บทที่ 8 : คุณชายหมายเลขหนึ่ง

เคหะหญิงงามเป็นสถานเริงรมย์อันดับหนึ่งแห่งเมืองฉางหลิง ที่นี่บรรจุอิสตรีและเหล่านางคณิกาไว้หลายรูปลักษณ์ ขาว , สวย , หมวย , เซ็กส์ , ตัวเล็ก , ดัดฟัน ฯลฯ สุดแต่ใจคุณชายท่านใดจะปรารถนา มากพร้อมไปด้วยเครื่องสังคีตดีดสีตีเป่า สุราชั้นดี ดนตรีเลิศรส ครบเครื่องเรื่องบันเทิงในระดับอัครมหาสถาน และลูกค้าส่วนมากก็มักจะเป็นพวกกระเป๋าบานพวกข้าราชบริพารระดับสูง

.

ซึ่งเรียนตามตรงว่า ณ นาทีนี้ แม้แต่เหวินเหยาเองก็ชักจะคิดหนัก

.

"เดี๋ยวก่อนนะ! คุณชายท่านนี้ชักจะมีพิรุธ แม้บุคลิกจะดูดีแต่วัตรปฏิบัติกลับไม่ค่อยชอบมาพากล? เราอาจต้องย่องเข้าไปดูให้ใกล้กว่านี้สักหน่อย"

คิดในใจเสร็จร่างบางก็ปรี่เข้าไปในจุดที่ใกล้กับเกี้ยวมากขึ้น นางซุ่มดูอยู่พักใหญ่สอดคล้องกับคนที่อยู่ภายในที่สะบัดผ้าแพรคลุมประตูเกี้ยวให้กระพือ!

.

"พรึบ!"

.

เสียงกู่ฉินบรรเลงในโรงสังคีตแว่วดังเป็นฉากหลัง นั่นทำให้ทุกอย่างสง่างามราวกับเป็นภาพสโลโมชั่น เกิดเป็นกิริยาของคุณชายผู้งดงามก้าวขาลงมาจากยานพาหนะ ในระยะไกลบนหอดูดาวว่าหล่อแล้วแต่มาเห็นใกล้ ๆ แบบนี้แม้แต่เหวินเหยาผู้ทำภารกิจก็ยังถึงกับเสียการทรงตัว เขาหล่อแบบแตกสลาย หล่อแบบวัวตายควายล้มเป็นลมเสียชีวิต

.

"ตึกตัก ๆ , ตึกตัก ๆ , ตึกตัก ๆ"

ใจเต้นเป็นขนมปักกิ่งหักกลาง ไม่ได้การณ์ขืนปล่อยใจถลำไกลกว่านี้ภารกิจคงล่ม หญิงสาวเลยต้องรีบหยิกขาตัวเองพลันท่องไว้ว่านี่ของลูกค้ามิใช่ของเธอ

.

และด้วยความที่เจ้าหล่อนมีทักษะในการสังเกตการณ์ระดับเทพ มีสัญชาตญาณการหาข่าวที่ว่องไวดั่งลมกรด โดยมิต้องใช้วรยุทธเลยด้วยซ้ำเผลอแป๊บเดียวนางก็เข้าประชิดตัวเป้าหมายได้สำเร็จ แถมยังได้ยินเต็มสองรูหูว่าระหว่างคุณชายรูปงามกับคนแบกเกี้ยวนั้นพูดคุยอะไรกัน

.

"เอ้านี่รับไปค่าแรงของพวกเจ้า! เอาไปแบ่งกันคนละ 2 อีแปะนะ!"

.

"ขอบคุณขอรับคุณชาย ว่าแต่แล้วจะให้พวกข้ามารับในอีกกี่ชั่วยามดีขอรับ?"

.

"มิต้องหรอก! ข้ากลับเองได้พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนซะเถอะ"

.

"แต่คุณชายเซียวขอรับ ข้าว่าด้วยสถานะของท่านกับสถานที่เช่นนี้ ยังไงซะหากท่านเจ้าบ้านใหญ่รู้เข้าเกรงว่าจะมิเป็นผลดีกับตัวคุณชายเองนะขอรับ!"

.

"หึ! ก็ช่างปะไร! ก็เขาผู้นั้นเป็นคนไล่ข้ามาเองมิใช่รึ? ในเมื่อเขากล้าพรากคนรักของข้าไปราตรีนี้ข้าก็จะมอบเรือนร่างให้แก่ความสำราญบ้าง! ข้ามิเหลืออะไรอีกต่อไปแล้วนี่! หรือเจ้าจะเห็นแย้ง!"

.

"โถ.. คุณชายเซียวผู้น่าสงสาร"

ชายแบกเกี้ยวถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เขารีบยกมือขึ้นป้องปากเพื่ออำพรางความเวทนาที่มีต่อนายท่านของตนเอง

.

"พวกเจ้าไปซะเถอะ! ข้าได้รับความปราถนาดีทั้งหมดไว้แล้ว ตอนนี้ข้าอยากอยู่ผู้เดียวจริง ๆ "

.

จบประโยคดังกล่าวเกี้ยวทั้งหลังก็ถูกยกกลับจวนประจำตระกูลไป ก็เลยกลายเป็นเหตุให้เหวินเหยาได้ล่วงรู้ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับคุณชายเซียวผู้นี้มากยิ่งขึ้น นางมองมิผิด! เพราะชายมาดบัณฑิตผู้นี้แลดูจะมีปมในใจอะไรบางอย่าง แล้วก็ไม่ใช่คนเหลวไหลใคร่เงี่ยนที่คิดจะมาใช้บริการโรงสังคีตตั้งแต่แรกเริ่มดังเช่นคนอื่น ๆ

.

ยันต์ดักฟังจึงถูกควักขึ้นมาถือไว้บนมือ ในโลกปัจจุบันอาจจะมีเครื่องดักฟังแต่ทว่าในโลกยุทธภพสิ่งเหล่านั้นดูจะเทอะทะเกินไปหน่อย ยันต์ดักฟังหนึ่งใบมีราคาสูงลิ่วในตลาดมืดแต่เหวินเหยาก็ยอมจ่าย เพราะด้วยลักษณะของมันที่เหมือนกับกระดาษตั๋วเงินบาง ๆ แผ่นหนึ่ง เมื่อถูกยัดไว้ที่ตัวเหยื่อเสียงบทสนทนาทั้งหมดก็จะถูกบันทึกไว้ในนั้น นี่จึงเป็นอีกหนึ่งไอเทมสำคัญที่จารชนนักหาข่าวมักจะชอบใช้

.

"เราเพียงต้องแสร้งถลาไปชนกับเขา แล้วสอดยันต์ไว้ใต้อาภรณ์"

เหวินเหยาคิดพลางปลอมตัวเป็นสตรีเมามายเดินโซเซ

.

ซึ่งในระหว่างนั้นเองคุณชายเซียวก็ได้ก้าวเท้าเข้ามาในโรงสังคีต ก่อนจะถูกเหล่านางคณิกานุ่งน้อยห่มน้อยกรูกันเข้ามาต้อนรับ พวกนางแทบจะรุมสกรัมเขา จึงมิใช่เรื่องยากอะไรหากเหวินเหยาจะแฝงตัวปะปนมาด้วย แล้วก็ใช้ยันต์ดักฟังกับคุณชายอีกสักคำรบ แต่ทว่าเรื่องกลับยากขึ้นมาซะงั้นหลังเหวินเหยาดันพลาดท่าทำตัวเองให้โดนจับ!

.

"หมับ!"

ชายรูปงามคว้าข้อมือน้อย ๆ ของจอมยุทธหญิงเอาไว้แน่น วงสตรีแตกฮือเป็นดอกเห็ดแขกเหรื่อแตกตื่นโวยวาย และแม้แต่ดนตรีกู่ฉินที่บรรเลงอยู่บนเวทีก็ยังหยุดเล่น!

.

"เจ้าเป็นใครแม่นาง! เจ้าคิดจะใช้ลูกไม้ตื้น ๆ เช่นนี้กับข้างั้นเหรอ?! รอไปอีกร้อยปีก็ยังมิสาย!"

.

"อะ.. เอ่อ..! คือว่า..!"

.

"แคว๊กกก!"

ไม่รอฟังคำตอบด้วยซ้ำ คุณชายเซียวฉีกยันต์ดักฟังทิ้งลงต่อหน้า ก่อนที่มันจะติดไฟลุกพรึบขึ้นเองราวกับเป็นระบบทำลายหลักฐาน

.

ชั่วยามนี้บอกได้คำเดียวเลยว่า เหวินเหยาของเราถึงคราวซวยแล้ว!