Accueil / วาย / สุดขอบฟ้านับดาว / ตอนที่ 2 อดีตของอาจารย์หนุ่ม

Partager

ตอนที่ 2 อดีตของอาจารย์หนุ่ม

Auteur: Newpitcha
last update Date de publication: 2025-07-05 00:52:36

ตอนที่ 2 อดีตของอาจารย์หนุ่ม

บริษัท

“เช้าวันจันทร์ผ่านไป เมื่อไหร่จะถึงวันศุกร์สักที” เสียงของหนึ่งเดียวบ่นข้างๆ จนแอบรำคาญเล็กน้อยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะสิ่งที่มันพูดคือเรื่องจริง ผมเองก็รอวันศุกร์เพราะเป็นวันแห่งสุดสัปดาห์ที่ชอบที่สุด

“ดาว มึงไปไหนต่อ”

“กูน่าจะลับหอเลย” ผมตอบหนึ่งเดียวไป แต่ความจริงวันนี้ผมไม่มีแผนจะไปไหนหรอกครับอาจจะไม่มีที่ไปก็ว่าได้

“เออๆ อีก 20 นาทีก็เลิกงานละ งานมึงเสร็จแล้วใช่ไหม” หนึ่งดียวถามพร้อมจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ของผม

“วันนี้พี่ออมลา กูเลยสบายหน่อยไม่มีงาน ไม่วุ่นวาย” การทำงานมันไม่ได้ยากหรอกหากเราเข้าใจจุดงานตนแต่สำหรับผมสิ่งที่มันยากคือหัวหน้านั่นแหละครับวุ่นวายรายวันจนผมรู้สึกปวดหัวและอยากถึงเวลาเลิกงานเร็วๆ

“อือ กูคงไปโรงพยาบาล”

“หือ ไปหาใคร” ผมเอียงคอถามเพื่อนสนิทเพราะสงสัยว่ามีใครป่วยหรือเปล่าแต่ก็ไม่ได้คำตอบเพราะหนึ่งเดียวมีสายเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของมันก่อนและเดินออกไปจากโต๊ะทำงานผมทำเหมือนการพูดคุยเมื่อครู่มีผมเป็นอากาศเท่านั้น

17:00 น.

มหาวิทยาลัย

“เอาล่ะเด็กๆ ท้ายคาบตามสัญญาจะมีสอบเก็บคะแนน” สิ้นเสียงอาจารย์ประจำวิชานักศึกษาต่างพากันร้องอย่างคร่ำครวญเพราะไม่ อยากสอบ

“อาจารย์ครับบ สอบยากไหม”เด็กนักศึกษาผู้ชายหลังห้องตะโกนถาม

“ไม่ยาก แต่ที่ยากคือพวกคุณหลับในคาบผมไงครับ ข้อสอบทุกอย่างก็อยู่ในสิ่งที่ผมสอนทั้งนั้น”อาจารย์น่านฟ้าพูดและทำให้นักศึกษาคนอื่นพากันออกเสียงขำเพื่อนคนนั้น

“เอาล่ะๆๆ แจกข้อสอบนะ ห้ามลอกกันมา เพราะข้อสอบครั้งนี้ผมสุ่มข้อ ซึ่งพวกคุณจะได้ข้อสอบไม่เหมือนกัน” น่านฟ้าพูดก่อนจะให้เวลานักศึกษาทำข้อสอบท้ายคาบเป็นเวลา 30 นาที

30 นาทีผ่านไป

“อาจารย์คะ หนูมาส่งข้อสอบค่ะ” นักศึกษาคนหนึ่งเดินมาส่งข้อสอบเป็นคนแรก น่านฟ้าก็ยื่นมือรับข้อสอบก่อนจะพยักหน้าให้นักศึกษาคนเดิม

“โอเคครับ ไปได้” น่านฟ้าพูดแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเงยใบหน้าขึ้นก็เจอสายตาแปลกๆ จากนักศึกษาอีกคนที่นั่งด้านหน้าซึ่งใกล้กับตำแหน่งโต๊ะอาจารย์

“อาจารย์พูดกับใครเหรอคะ”นักศึกษาคนที่มองเขาด้วยสายตาแปลกใจได้เอ่ยปากถาม

“นักศึกษาที่นั่งตรงนั้นไง เขาส่งข้อสอบแล้วก็เดินออกไปแล้ว”

“อา…อาจารย์ ทำหนูตกใจนะคะ” เป็นอีกครั้งที่นักศึกษาสาวทำหน้าตกใจ

“เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่าๆ ค่ะ หนูอาจจะไม่เห็นเพื่อนที่นั่งตรงนั้นเอง อันนี้ข้อสอบค่ะอาจารย์ หนูขอตัวก่อนนะคะ”เด็กนักศึกษารีบเดินมาส่งข้อสอบแล้วก็คว้ากระเป๋าเดินออกไปทันที ทิ้งไว้แต่อาจารย์หนุ่มที่มองตามหลังด้วยความงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้สนใจใดๆ เพราะเริ่มมีนักศึกษาทยอยส่งข้อสอบจนหมดทุกคน เขาจึงเก็บเอกสารและสื่อการสอนทุกอย่างเพื่อเดินกลับห้องพักอาจารย์

“อาจารย์น่านฟ้า เย็นนี้มีแผนไปที่ไหนไหมครับ พวกเราจะชวนไปกินมื้อเย็นกัน” อาจารย์อีกท่านที่รุ่นราวคราวเดียวกันกับน่านฟ้าพูดชวน

“ไม่ดีกว่าครับเย็นนี้ผมมีนัดแล้ว ไว้วันหลังนะ” น่านฟ้าพูดปฏิเสธเพราะเย็นนี้เขาตั้งใจจะไปคาเฟ่เผื่อได้พบเจอกับบุคคลที่แสนหยิ่งและเย็นชาเหลือเกิน ทั้งที่เขาเฝ้ามองและพยายามเข้าหาทำความรู้จักมานับหลายครั้งแต่ก็ไม่เคยได้มีโอกาสเลย

เมื่อช่วงเวลาเย็นมาถึงน่านฟ้าไม่รอช้ารีบเก็บกระเป๋าทำงานก่อนจะขับรถมายังคาเฟ่ตรงสวนมหาวิทยาลัยเพื่อรอใครบางคนและเป็นไปตามคาดเขาได้เจอกับคนร่างเล็กหรือนับดาวคนที่เขาอยากทำความรู้จักจริงจังสักที

“ในที่สุดคุณก็มา นับดาว” น่านฟ้าเอ่ยปากทักทาย

“ครับ รอผมเหรอ?” นับดาวชี้ไปที่ตัวเองพร้อมใบหน้างงๆ

“ครับ จะว่าอย่างนั้นก็ได้” น่านฟ้าพูดความจริงออกไปเพราะเขาอยากทำความรู้จักกับคนตรงหน้าจริงๆ

“อื้อ” นับดาวตอบสั้นๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ในสวนที่ทั้งสองพากันเดินเข้ามาและไม่ได้พูดอะไรกันเลยจนน่านฟ้าเป็นฝ่ายต้องชวนคุยเสียเอง

“วันนี้งานเยอะไหมครับ”

“ไม่ครับ” นับดาวตอบ

“แต่หน้าคุณดูเหนื่อย มีอะไรระบายกับผมได้นะครับ”

“ความในใจของผมไม่มีใครเข้าใจหรอกครับ”

“ไม่ลองพูดจะรู้ได้ไงว่ามีคนไม่เข้าใจครับ ผมคนนึงจะเข้าใจคุณเอง”น่านฟ้าเริ่มรุกอีกคนกลับแต่ก็แอบใจห่อเหี่ยวเพราะดูเหมือนนับดาวไม่หลงกลแถมยังถอนหายใจใส่เขาเบาๆ อีกด้วย

“ปกติเวลาผมหยอดใครไม่เคยพลาดเลยนะ คุณเป็นคนแรกที่ทำผมใจหล่นถึงตาตุ่ม”

“ผมผ่านเรื่องเสียใจมาเยอะแล้วครับ บางทีตายไปแล้วแต่ก็มีโอกาสฟื้นกลับอีก ผมเลยเฉยๆ กับเรื่องพวกนี้ ขอโทษนะครับ” นับดาวตอบ

“รักครั้งก่อนของคุณหนักมากเลยเหรอครับ”

“ครับ เขาหายไปจากผม โดยไม่บอกไม่กล่าวใดๆ เลยจนตอนนี้ผมเองก็ยังไม่รู้ว่าควรไปต่อเพื่อรอ หรือควรหยุดแล้วเริ่มใหม่” น่านฟ้าสังเกตเห็นสีหน้าของนับดาวที่มีแต่ความว่างเปล่าในนั้น

“แต่ผมรู้สึกว่าคุณได้คำตอบนั้นแล้วนะ เราไม่ควรรอใครนานๆ จนทำให้พลาดโอกาสดีๆ ไป”

“หึหึ ผมไปดีกว่าจะค่ำแล้ว ขอตัวนะครับ”

“เดี๋ยวสินับดาว จะกลับแล้วเหรอครับ ไปทานข้าวด้วยกันก่อนไหมหรือให้ผมไปส่งนะฝนจะตกแล้ว”น่านฟ้าหาสารพัดข้ออ้างเพื่อรั้งอีกคนให้อยู่กับเขานานๆ แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะนับดาวโบกมือลาแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

“อะไรของเขากันนะ แล้วผมจะได้เจอคุณอีกเมื่อไหร่กัน” น่านฟ้าถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเดินกลับไปที่รถเพื่อขับกลับบ้านที่อยู่ย่านใจกลางเมือง

“กลับมาแล้วเหรอลูก หิวข้าวไหม” เมื่อเดินเข้ามาในบ้านก็เจอคุณพ่อและคุณแม่นั่งรอลูกชายคนเดียวกลับมาจากทำงานตรงโซฟาในห้องรับแขก

“ครับ ผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับเดี๋ยวมาทานกับข้าวอร่อยๆ จากคุณคนสวยคนนี้” น่านฟ้าคว้าแก้มนุ่มของคนเป็นแม่มาหอมเบาๆ เพื่อแสดงความรัก

“อ้อนเก่งแบบนี้แม่จะปล่อยไปให้ลูกสะใภ้ในอนาคตได้ไงเนี่ย ทำใจยากจริงๆ”

“ฮ่าๆ ให้ผมขายออกเถอะครับ”

“ไปๆๆ อาบน้ำได้แล้ว พ่อเขารอทานข้าวอยู่” น่านฟ้าเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านเพื่อชำระกายและเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อผ้าสบายๆ ใส่

//พรึ่บ//

“หื้ม อะไร” น่านฟ้ามองกล่องเหล็กที่ล่วงหล่นลงมาสภาพภายนอกดูเก่าเหมือนเก็บมาหลายปีและตัดสินใจเปิดออกแต่ก็พบว่าภายในกล่องมีเพียงดอกไม้เหี่ยวเฉาหนึ่งดอก

“โอ๊ย…ปวดหัวอีกแล้ว” มือหนากุมขมับทั้งสองข้างของตนเล็กน้อยเพราะอาการเก่ากำเริบอีกแล้ว

//ฟ้า แม่เข้าไปได้ไหมลูก//เสียงคุณแม่เรียกอยู่หน้าห้องก่อนจะเปิดประตูเข้ามาเมื่อไม่ได้รับเสียงตอบรับจากลูกชายของเธอ

“ฟ้า! เป็นอะไรลูก” คนเป็นแม่ตกใจเมื่อเห็นสีหน้าของน่านฟ้าไม่สู้ ดีนัก

“ไม่เป็นไรแล้วครับ ฟ้าแค่ปวดหัวเล็กน้อย” น่านฟ้าพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อหวังไล่อาการปวดในตอนนี้

“อาการเดิมกำเริบแล้วใช่ไหม อาหมอเคยบอกแม่ไว้ถ้าปวดหัวหรือเจ็บตรงแผลเก่าให้กลับไปตรวจดูอาการอีกรอบ” แม่ของน่านฟ้าพูดด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับ ฟ้าโอเคแล้ว”

“ตั้งแต่ฟ้าประสบอุบัติเหตุในคราวนั้น แม่กับพ่อก็ใจไม่ดีเลยจริงๆ กลัวเสียฟ้าไป” คนเป็นแม่พูดพร้อมน้ำตาคลอเบ้าตาสวยเล็กน้อย เธอมีลูกชายเพียงคนเดียวซึ่งเป็นหัวแก้วหัวแหวนให้กับเธอ หลังจากเกิดเหตุเมื่อหลายเดือนก่อนทำให้เธอไม่สบายใจและเป็นห่วงลูกชายมาก

“แม่ครับ กล่องนี้คืออะไรครับ ฟ้ามองแล้วก็ปวดหัวขึ้นมาแบบดื้อๆ” น่านฟ้ายื่นกล่องเหล็กให้แม่ของตนดู

“แม่ผิดเองที่ปล่อยทิ้งไว้ กล่องใบนี้เป็นของคนรักเก่าลูกที่เขาให้มา”

“คนรัก? ผมเคยมีเหรอครับ”น่านฟ้าถามด้วยความไม่เข้าใจ เพราะเขาจดจำเรื่องราวพวกนี้ไม่ได้เลย

“ฟ้า ตอนนั้นที่ลูกหลับไปเพราะได้รับความกระทบกระเทือนทางสมองอย่างรุนแรงทำให้ความทรงจำสูญหายไปช่วงสามปีที่ผ่านมาตอนนั้นลูกคบหากับเด็กคนนึงพอเขารู้ว่าลูกเกิดอุบัติเหตุเขาก็ทิ้งกล่องใบนี้ไว้ให้แม่แล้วก็เดินไปตามทางของตัวเองโดยไม่รอฟ้าแล้ว”น่านฟ้ารู้สึกเจ็บปวดตรงขมับทั้งสองข้างอีกครั้งเมื่อได้ฟังเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นจากคนเป็นแม่

“แล้วเขาไปอยู่ที่ไหนครับ”

“แม่เองก็ไม่ทราบอะไรเลย เขาทิ้งฟ้าไปแล้ว ช่างมันเถอะลูก แม่ไม่อยากให้ฟ้าไปพบคนแบบนั้นอีก อยากให้ฟ้าเริ่มต้นใหม่กับชีวิตที่เคยผ่านความเป็นความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ทำเพื่อแม่ได้ไหม”

“ผมขอโทษนะครับแม่ที่เคยทำให้แม่เป็นห่วงในตอนนั้น” น่านฟ้าเลือกทิ้งความสงสัยในตัวแฟนเก่าของตนเพราะตอนนี้เขากำลังจะเจอความรักครั้งใหม่ถึงแม้นับดาวจะเย็นชาใส่เขาไปบ้างก็ตาม

“ไปทานข้าวกันเถอะลูก ส่วนกล่องแม่ทิ้งให้เองนะ”

“ครับ” น่านฟ้าตอบพร้อมยื่นกล่องเหล็กให้คนเป็นแม่ไป

วันอังคาร 09:00 น.

“อาจารย์คะ วันนี้มีสอบท้ายคาบไหม” คลาสเรียนของเช้าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแต่เต็มไปด้วยคำถามจากนักศึกษาที่กลัวการสอบเก็บคะแนนเป็นอย่างมาก

“ข้อสอบของผมไม่ได้ยากเลยนะครับ” น่านฟ้าส่ายใบหน้าของตนเบาๆ กับความกลัวของลูกศิษย์ตน

“ไม่ยากของอาจารย์แต่ยากสำหรับพวกหนูนี่สิคะ”

“เอาล่ะๆ กลับไปนั่งที่เตรียมเอกสารหรือสื่อการเรียนได้แล้วครับ วันนี้ผมให้เป็นคะแนนความขยันแทนแล้วกัน ใครมาเรียน ผมให้ 2 คะแนน มีเพื่อนเรียกเพื่อนมานะครับเช็คชื่อท้ายคาบ” เมื่ออาจารย์พูดจบเสียงนักศึกษาต่างพากันดีใจที่วันนี้ได้คะแนนมาอย่างง่ายดายจากอาจารย์หนุ่มสุดหล่อของพวกเธอ

17:00 น.

ในวันทำงานความรู้สึกแต่ละวันช่างผ่านไปยากเย็นเหลือเกิน น่านฟ้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้นถึงแม้ภายนอกเขาดูเป็นคนขยันแต่ในความเป็นจริงก็ย่อมมีนิสัยเกียจคร้านกันอยู่แล้ว

“ทำไมไม่สดชื่นเลยครับ” เพื่อนอาจารย์ด้วยกันสังเกตเห็นใบหน้าของอาจารย์น่านฟ้าจึงอดทักไม่ได้

“ไม่มีอะไรครับ ผมก็แค่คิดเรื่องสอนไปเรื่อยเปื่อย” น่านฟ้าพูดแต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้คิดเรื่องงาน ภายในใจของน่านฟ้าตอนนี้กำลังคิดถึงใบหน้าหวานของนับดาวต่างหาก

นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วที่เขาไม่เจอนับดาว ไม่ว่าจะไปดักรอตรงคาเฟ่หรือตรงเก้าอี้ในสวนที่พบเจอกันบ่อยครั้งแต่ก็ไร้วี่แววอีกคน น่านฟ้าพยายามคิดว่าคนที่เขาเฝ้ารอนั้นอาจจะยุ่งเรื่องงานจริงๆ จนไม่มีเวลา พยายามปลอบใจตนเองว่าอีกคนไม่ได้รังเกียจหรือไม่อยากเจอเขา

“นั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”น่านฟ้าพูดก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป

ภายในใจของน่านฟ้าตอนนี้กำลังคิดถึงใบหน้าสวยของนับดาวและเป็นใบหน้าที่เขารู้สึกคุ้นเคยนี่หรือเปล่าที่เรียกว่าพรหมลิขิต เมื่อคิดมาถึงตรงนี้น่านฟ้าก็อดที่จะยิ้มไม่ได้เลยจริงๆ ที่มีความคิดเหมือนเด็กวัยรุ่นหัดรัก

“คุณกำลังทำให้ผมเป็นบ้า นับดาว” เท้ายาวได้ก้าวเดินไปตามทางถนนเพื่อมุ่งตรงไปยังสวนที่เจอกับอีกคนบ่อยครั้งและได้แต่หวังว่าวันนี้ต้องได้เจอ แต่เมื่อรอนานแล้วนานเล่าผู้คนก็เดินผ่านไปหลากหลายไม่มีวี่แววจะเห็นนับดาวเลย ความรู้สึกของน่านฟ้าในตอนนี้หน่วงเต็มหัวใจ

“คุณไปที่ไหนนะนับดาว หรือผมต้องยอมแพ้” เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจกลับบ้านไป วันนี้อากาศดีแล้วแท้ๆ น่านฟ้าตั้งใจจะชวนนับดาวไปทานมื้อเย็นริมแม่น้ำเจ้าพระยาร้านชื่อดังที่เขารู้จัก แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะไม่เจออีกคนเลย…

TBC

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • สุดขอบฟ้านับดาว   ตอนที่ 9 ความทรงจำย้อนคืน

    ตอนที่ 9 ความทรงจำย้อนคืนอากาศยามเช้าของวันใหม่ไม่ได้สดใสเหมือนอย่างที่เคยเป็น เนื่องจากสภาพฝนฟ้าอากาศที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่องไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยตั้งแต่เมื่อคืน ในช่วงเวลานี้หลายผู้คนต่างเร่งรีบออกไปทำงานหรืออยู่ระหว่างการเดินทางไปยังที่ทำงานแค่คิดก็เป็นสิ่งน่าเบื่อสำหรับมนุษย์เงินเดือน เช่นเดียวกับผมหลังจากตื่นนอนได้สักพักแล้วแต่ไม่ยอมลุกขึ้นจากเตียงนอนพร้อมใบหน้าหวานของผมกำลังมองน่านฟ้าที่กำลังหลับตาราวกับไม่อยากตื่นจากความฝัน ก้านนิ้วเรียวได้สัมผัสจมูกสวยและไต่ระดับไปจนถึงขนตาที่ถูกประดับด้วยเส้นขนเป็นแพหนาชวนมองอย่างละสายตาไม่ได้“……” ทำไมเราสองคนต้องอยู่ในสถานะแบบนี้ด้วยนะ ยังมีอีกหลายเรื่องราวที่ไม่สามารถบอกได้มันช่างอึดอัดจนแทบระเบิดออกมา ถ้าหากวันพรุ่งนี้ไม่สามารถอยู่เคียงข้างน่านฟ้าได้อีกแล้วผมต้องทำอย่างไร และน่านฟ้าจะอยู่ได้ไหมหากไม่มีเขา เวลาของเราสองคนในตอนนี้ช่างน้อยเหลือเกิน ความจริงแสนเจ็บปวดหากน่านฟ้ารับรู้ต่อจากนี้จะทำใจได้หรือเปล่าภายในใจของผมเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเหลือเกิน“ถ้าไม่มีดาวอยู่ ฟ้าจะคิดถึงกันบ้างไหม จะลืมเรื่องของเราสองคนหรือเปล่า” น้ำตาเม็ดใสได้ไหลอ

  • สุดขอบฟ้านับดาว   ตอนที่ 8 สัมผัสที่ไม่เคยลืม

    ตอนที่ 8 สัมผัสที่ไม่เคยลืมมหาวิทยาลัย“ยิ้มหน้าแป้นมาเชียวอาจารย์น่านฟ้าคร้าบบ” เสียงทุ้มของกรีนเอ่ยปากแซวเมื่อเห็นใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเพื่อนสนิทในยามเช้าเช่นนี้คงเป็นเรื่องอื่นไม่ได้แน่นอนนอกจากเรื่องคนคุยที่เลื่อนขั้นเป็นคนรัก“อือ อารมณ์ดี” น่านฟ้าตอบกลับพร้อมเดินไปยังโต๊ะทำงานประจำก่อนจะเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เพื่อเคลียร์งานที่ทำค้างไว้“นัดเจอบ้างดิอยากเห็นแฟนเพื่อนบ้าง”“อืม ไว้ว่างๆ กูก็คงพาไปรู้จักพ่อแม่ก่อน” น่านฟ้าพูด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่เห็นโทรศัพท์ของนับดาวเลยเวลาที่อยู่ด้วยกัน“แต่น่าแปลกที่เขาไม่พกโทรศัพท์ติดตัวเลย” ทั้งที่นอนในห้องเดียวกันทั้งคืนแต่น่านฟ้าก็ไม่เจอโทรศัพท์ของนับดาวตื่นเช้ามาก็เจอเพียงกระดาษโน้ตแปะไว้ตรงหมอนถูกเขียนจากนับดาวด้วยข้อความสั้นๆ ว่ารีบออกไปทำงานไม่กล้าปลุกและไว้เจอกันตอนเย็นที่คอนโดเช่นเดิม“เขาคงไม่อยากสนใจแหละ เพราะอยากให้ความสำคัญกับมึงมากกว่า มีอะไรค่อยคุยนะมีสอนช่วงเก้าโมง” กรีนตบไหล่เพื่อนเบาๆ ก่อนจะขอตัวไปสอนนักศึกษาประจำวิชาของตน ปล่อยให้น่านฟ้านั่งขบคิดคำพูดของกรีนรวมถึงการกระทำของนับดาวเมื่ออยู่กับตนไม่ได้มีอะไรผิดปกติกลับกัน

  • สุดขอบฟ้านับดาว   ตอนที่ 7 เรื่องวุ่นวายพนักงานบริษัท

    ตอนที่ 7 เรื่องราววุ่นวายของพนักงานบริษัท “นับดาว! เธอทำแบบนั้นในที่ประชุมทำไม รู้ไหมว่ามันฉีกหน้าพี่ที่เป็นหัวหน้าเธอ” เสียงของพี่ออมหัวหน้าแผนกที่กำลังต่อว่าลูกน้องอย่างผมเนื่องจากการประชุมที่ผ่านมานั้นเธอไม่ได้เตรียมข้อมูลรายงานไปและให้นับดาวเตรียมเร่งด่วนจึงมีบางส่วนที่เธอต้องด้นสดเองแต่ข้อมูลไม่ตรง นับดาวอดไม่ได้ที่จะพูดช่วยแต่ไม่คิดว่าพี่ออมจะมองตีความหมายเป็นการฉีกหน้าเสียงั้น “ผมช่วยพี่ออมอยู่นะครับ บอสใหญ่เขาก็ไม่ได้พูดว่าอะไรสักหน่อย” หากการถอนหายใจของผมนับเป็นกีฬาคงได้เหรียญทองแล้วล่ะครับ เป็นอีกวันที่ผมเข้างานมาก็เบื่อหน่ายกับหัวหน้าแผนก ทั้งที่รู้ว่าวันจันทร์มีประชุมสรุปงานประจำสัปดาห์แต่เหตุใดหัวหน้าผมถึงไม่เตรียมรายงานข้อมูลหรือสั่งให้ผมทำไว้ตั้งแต่วันศุกร์ และมาสั่งหนึ่งชั่วโมงก่อนเข้าประชุมแบบนี้ผมสามารถร้องเรียนบอสใหญ่อีกทีได้ไหม “เธอเป็นลูกน้องฉัน เธอไม่มีสิทธิ์จะพูดแทนฉันในที่ประชุม จำเอา ไว้ด้วย” ตรรกะแบบหัวหน้าเช่นนี้อีกกี่สิบปีผมก็คงไม่มีวันเข้าใจหรอกครับ “ครับ เข้าใจแล้วครับ” ผมได้แต่ตอบกลับไปเพราะไม่ว่ายังไงเขาก็คือหัวหน้า ผมที่เป็นลูกน้องไม่มีสิทธิ์ถกเถียง

  • สุดขอบฟ้านับดาว   ตอนที่ 6 เดทแรกของเราสอง(?)

    ตอนที่ 6 เดทแรกของเราสอง (?) วันเสาร์ 09.00 “รีบไปไหนน่ะลูก” เสียงคุณแม่เอ่ยปากทักลูกชายที่ดูรีบร้อนคล้ายจะออกไปด้านนอก “พอดีมีนัดน่ะครับ วันนี้ผมกลับช้านะ” น่านฟ้าพูดพร้อมยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินไปยังรถที่ถูกเตรียมเอาไว้โดยคนรับใช้พร้อมขับออกไป ปล่อยให้คุณพ่อและคุณแม่ยืนมองด้วยความงุนงง เช้าวันนี้คงเป็นวันที่สดใสมากกว่าที่ผ่านมาเพราะน่านฟ้าได้ไปตามนัดหมายคนสำคัญที่เฝ้ารอมานานนับเดือน กว่าจะมีวันนี้ได้เขาเองก็ทรมานไม่น้อย หลายคนอาจจะงงว่าทำไมน่านฟ้าไม่คิดจะตามหาคนรักเก่าและเลือกจะเชื่อคำพูดของแม่ น่านฟ้าเองก็อยากจะตามหาแต่ในเมื่อเขาเลือกจะทิ้งช่วงนอนป่วยติดเตียงเพื่อไปมีชีวิตที่สบายไม่ต้องมาดูแลเขาเหตุผลเท่านี้ก็เพียงพอแล้วที่ทำให้น่านฟ้าไม่หันกลับไปมองรักเก่า และอีกอย่างชีวิตในตอนนี้เขาได้พบเจอความรักอย่างนับดาวจึงคิดว่าควรอยู่กับปัจจุบันดีกว่า หากวันหนึ่งเขาบังเอิญได้พบเจอกับคนเก่าก็คงได้แต่แสดงความยินดีที่ไปมีชีวิตใหม่และก็ขอบคุณที่ทิ้งกันไป ทำให้เขาได้เจอความรักครั้งใหม่อย่าง นับดาว “รออยู่ตรงที่เดิมสินะ” น่านฟ้าสลัดความคิดในอดีตทิ้งก่อนจะพูดเบาๆ กับตนเองเมื่อเดินมาแล้วมาเจ

  • สุดขอบฟ้านับดาว   ตอนที่ 5 แฟนเก่าที่หายไปของนับดาว

    ตอนที่ 5 แฟนเก่าที่หายตัวไปของนับดาว วันศุกร์ 10:00 วันนี้ยังคงเป็นอีกหนึ่งวันที่แสนน่าเบื่อสำหรับคนทำงานเพราะอากาศที่ไม่เป็นใจสายฝนเทลงมาตั้งแต่เช้าตรู่จนตอนนี้ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดเลย น่านฟ้าต้องตื่นตั้งแต่เช้าเพราะเขามีคลาสสอนนักศึกษา ด้วยสภาพแวดล้อมฝนตกหนักแบบนี้ทำให้นักเรียนของตนหลายคนมาสายหรือเลือกจะลาหยุด เขาเข้าใจดีเพราะสมัยเขายังเป็นเด็กก็เคยทำเช่นนั้นมาก่อน “วันนี้ฝนตกผมไม่เช็คชื่อก็แล้วกัน แต่รอบหน้าต้องเข้าเรียนให้ครบกันด้วยนะครับ” น่านฟ้าเริ่มสอนและนักเรียนกลับชอบวิชานี้เป็นอย่างมากเพราะบางครั้งการใช้จิตวิทยาในการสื่อสารย่อมเป็นผลดีและอีกทั้งการเดาใจมนุษย์เป็นสิ่งที่ท้าทายในความสามารถมากจริงๆ และมันก็ช่างแปลกเพราะน่านฟ้ามีทักษะการสื่อสารเป็นอย่างดีแต่ทำไมเวลาอยู่กับนับดาวถึงใช้ไม่ได้ผลกันนะ สงสัยเจอกันรอบหน้าต้องใช้หัวใจสื่อสารกันเสียแล้วแต่อีกคนจะยอมให้เขาเจอหรือเปล่านั่นก็อีกเรื่อง “อาจารย์คะ สไลด์สอนหมดแล้ว อาจารย์จะปล่อยเลยไหมคะ”นักศึกษาถาม “เหลือเวลาอีก 20 นาทีพวกคุณอยากรู้เรื่องไหนบ้างล่ะ หรือหิวข้าวอยากเลิกเร็ว?” “หิวข้าวครับ อาจารย์” และเสียงส่วนมากลงมติกันว่

  • สุดขอบฟ้านับดาว   ตอนที่ 4 แฟนเก่าที่ทิ้งไป

    ตอนที่ 4 แฟนเก่าที่ทิ้งไป เช้าวันต่อมา 8.30 น. เช้าวันนี้เป็นอีกวันที่แสนหนักหน่วงสำหรับนักศึกษาทุกคนเนื่องจากเป็นวันสอบปลายภาคก่อนจะปิดการศึกษา และน่านฟ้าต้องมาคุมสอบแต่ระหว่างทางที่เดินไปห้องสอบนั้นได้เจอกับลูกศิษย์ภาควิชาของตน “อาจารย์คะ ข้อสอบยากไหม”นักศึกษาคนหนึ่งเดินเข้ามาถามเพราะตอนนี้ยังคงเหลือเวลาก่อนจะเข้าห้องสอบ “ตามที่ผมสอนนอกจากพวกคุณหลับและแอบเล่นโทรศัพท์ในคาบผมจึงทำไม่ได้” “โหห จารย์ พวกผมนิสัยดีสุดแล้วคร้าบ” นักศึกษาผู้ชายอีกคน พูดขึ้น “อ้อ มึงๆ รู้หรือเปล่า รุ่นพี่ปี 4 คณะวิศวะ ที่มาเรียนกับพวกเราเขาเสียชีวิตแล้วนะ” เสียงนักศึกษาพูดกันทำให้น่านฟ้าสนใจเป็นอย่างมาก “คนไหนเหรอ” น่านฟ้าถาม “คนนั้นที่ชอบนั่งหลบมุมอ่ะค่ะอาจารย์ ที่เขามาเรียนได้สองคาบแล้วก็ถอนวิชานี้ไป” เพราะวิชาของน่านฟ้าเป็นวิชาทั่วไปสำหรับเก็บหน่วยกิตวิชาเสรีจึงมีนักศึกษาต่างคณะมาเรียนบ่อย “ครับ เข้าห้องสอบกันเถอะ ถึงเวลาแล้ว” น่านฟ้าพูด ก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปทำหน้าที่ของตนเองต่อและพยายามไม่คิดมากกับสิ่งที่ได้ยิน จนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงนักศึกษาต่างก็ทยอยส่งข้อสอบเพราะหมดเวลาแล้ว อาจ

  • สุดขอบฟ้านับดาว   ตอนที่ 3 สายฝนกับการรอคอย

    ตอนที่ 3 สายฝนกับการรอคอย วันศุกร์ สุดสัปดาห์ของใครหลายคนมาถึง วันนี้ท้องฟ้าอากาศไม่เป็นใจสำหรับคนที่ออกไปทำกิจกรรมเท่าไหร่นักเพราะเมฆฝนกำลังก่อตัวขึ้นอีกแล้ว หลังจากสอนนักศึกษาในวิชาประจำของตนเสร็จเรียบร้อย น่านฟ้ารีบเดินกลับมายังห้องทำงานเพื่อเคลียร์งานที่ค้างคาเอาไว้ส่งกับภาควิชาที่สังกัดอยู่พร

  • สุดขอบฟ้านับดาว   ตอนที่ 1 เราสองคนไม่รู้จักกันดีที่สุดแล้ว

    ตอนที่ 1 เราสองคนไม่รู้จักกันดีที่สุดแล้ว บนโลกใบนี้ต่างมีสิ่งลึกลับที่ซับซ้อนให้เราออกค้นหาอีกมากมายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เช่นนั้นคุณเชื่อเรื่องสิ่งลี้ลับที่มนุษย์ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าหรือไม่ ถ้าหากคุณเชื่อคุณอาจจะถูกกล่าวหาว่าเป็นคนงมงายกับพลังงานที่ไม่มีอยู่จริงแต่ถ้าหากผมบอกว่าเป็นหนึ่ง

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status