คำโปรย

ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่า ความอดทน ความใส่ใจ และความดีของผู้หญิงคนหนึ่ง จะสามารถเอาชนะใจผู้ชายที่ไม่เคยคิดจะรักกันให้หันกลับมามองกันได้ และสักวัน…ความรักของเราคงดีขึ้น ฉันเคยเชื่อในความรัก เคยเชื่อว่าความดีความเอาใจใส่ ความอ่อนโยน ความเข้าใจ ของผู้หญิงคนนึงจะสามารถทำให้อะไรมันเปลี่ยนแปลงไปได้บ้าง

แต่ไม่เลย เพราะสุดท้าย ความพยายามทั้งหมดของฉัน มันไม่ได้ทำให้เขารักฉันขึ้นมาได้เลย มันก็แค่ทำให้ฉันอยู่และชินกับความเจ็บปวดที่เขามอบให้

ฉันอยู่กับเขาในฐานะภรรยา แต่ไม่มีสิทธิ์เรียกร้อง ไม่มีสิทธิ์หึงหวง แม้แต่จะเสียใจ…ก็ยังไม่มีสิทธิ์

คนรักในสายตาของเขาไม่ใช่ฉัน แต่เป็น “เธอคนนั้น” รักแรกที่เขาไม่เคยลืม และเขาคอยปกป้องเธอ

แม้กระทั่งลูกของเธอ…เขายังเลือกจะรับมาเป็นลูกของตัวเอง โดยไม่เคยถามฉันสักคำ ไม่เคยสนใจเลยว่าฉันจะรู้สึกยังไง

ฉันอดทนกับการเป็น “ภรรยา” ที่ไม่มีตัวตนในสายตาของเขา จนกระทั่งวันนั้นมาถึง วันเปิดพินัยกรรม วันที่ฉันเฝ้ารอคอย...

เพราะมันคือโอกาสเดียวที่จะหลุดพ้นจากเขา

ถ้าฉันไม่มีลูก…เราจะหย่ากันได้โดยไม่มีพันธะต่อกันอีก ตามสัญญาที่ฉันได้ตกลงเอาไว้กับคุณปู่ของเขา ซึ่งเป็นผู้มีพระคุณของฉัน

และใช่ ฉันเลือกจะไม่บอกว่าตอนนั้นฉันกำลัง “ท้อง” ฉันเลือกจะเดินออกมาพร้อมกับลูกในท้อง และตัดเขาออกจากชีวิตให้หมด เพราะฟางเส้นสุดท้ายของฉัน ไม่ใช่วันที่เขานอกใจหรือไม่เคยรัก

แต่เป็นวันที่เขาเลือกปกป้องผู้หญิงคนนั้น ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำผิดอะไรเลย เขาเลือกจะปกป้องเธอโดยที่ไม่ถามหาเหตุผลหรือความจริง ฉันถูกตราหน้าว่าเป็นคนทำผิดต่อหน้าคนมากมาย ทั้งที่ความเป็นจริงมีแค่ฉันเท่านั้นที่รู้ และมันก็ทำให้ฉันได้รู้ว่า เขาไม่ได้เลือกที่จะเชื่อฉันหรือความจริง เขาเลือกที่จะเชื่อเธอคนนั้น

ในเมื่อเขาเลือกแล้ว งั้นฉันก็จะเป็นคน “ออกมาเอง” ให้เขาได้อยู่กับคนที่เขารัก

ส่วนฉัน…จะไม่ขออยู่ในที่ที่ไม่มีตัวตนในสายตาของเขาอีกต่อไป ฉันจะขออยู่กับลูกและไม่ไปรบกวนไม่ไปวุ่นวายในชีวิตของเขาอีก ต่อจากนี้ถ้าเราได้เจอกันอีกเราจะกลายเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ผ่านมาเจอกัน ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน เขาจะไม่เคยเป็นสามี และจะไม่มีวันได้เป็นพ่อของลูกฉัน