1.1 คู่หมั้นกำมะลอ

@เหตุการณ์เมื่อวาน...

วริษาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงดังปึงปังจากนอกตัวบ้านผ่านหน้าต่างเข้ามา หากทว่าเธอก็ยังมีกะจิตกะใจลุกไปเข้าห้องน้ำ ไม่สนจะออกไปดูที่มาของเสียงพวกนั้น เพราะมันเกิดขึ้นบ่อยครั้ง

เสียงดังมาจากบ้านข้าง ๆ แม้กว่าจะลอยผ่านลมมาเข้าหูเธอได้ก็ต้องเดินทางผ่านอากาศ หากกระนั้นความเงียบสงบของบ้านหลังเล็ก ๆ ของเธอก็ทำให้พอจะได้ยินเสียงเอะอะโวยวายพวกนั้น

หญิงสาวกดมุมปากเป็นรูปสระอิเบา ๆ อย่างเย้ยหยัน ขึ้นชื่อว่าบ้านผู้ดีมีตระกูลแต่ใครจะรู้ดีไปกว่าคนวงใน ว่าความจริงแล้วสันดานเน่าเฟะกันแค่ไหน

แต่จนแล้วจนรอดคนที่เพิ่งใช้เวลาขัดสีฉวีวรรณตัวเองแล้วแช่น้ำอุ่นอยู่ราวชั่วโมงเศษก็ต้องขมวดหัวคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อเวลาผ่านไปพอสมควรแล้วแต่ก็ยังได้ยินเสียงปึงปังไม่หยุดหย่อน ล่าสุดมันดังอยู่ที่ประตูห้องเธอ

ปึง ๆ ๆ ๆ

“คุณฝน! คุณฝน! คุณหญิงให้มาตามค่ะ ได้ยินไหม!”

“ตายหรือยังเถอะ เรียกกันคอแทบแตก” เสียงตะโกนเรียกจากสาวใช้ที่ไม่ได้ต่างจากคำก่นด่ากลาย ๆ ตามด้วยคำถามที่ราวกับเป็นคำสาปแช่งดังขึ้นทำเอาวริษาต้องกระแทกลมหายใจ หากกระนั้นก็ยังต้องรีบแต่งตัวให้เสร็จอย่างไว

เสียงของหัวหน้าแม่บ้าน คนสนิทที่สุดของมารดาเธอไม่มีความเกรงอกเกรงใจกันเลยสักนิด แทบจะจิกหัวอยู่แล้ว หากกระนั้นวริษาก็เคยชิน ลงทุนมาเรียกถึงที่เองโดยไม่ส่งลูกน้องแม่บ้านคนอื่นมาแปลว่าคงมีเรื่องใหญ่

“เฮ้อ...” หญิงสาวพรูลมหายใจอึดอัด ไม่ทันได้ก้าวเท้าขวาออกจากบ้านก็งานเข้าแล้วน่ะสิ

เกิดเป็นวริษาแค่หายใจก็ผิดแล้ว

หญิงสาวรีบคว้าสูทสีครีมนวลสะอาดตามาสวมทับเสื้อแขนกุดแล้วหยิบกระเป๋าติดมือมาด้วยเลยทีเดียว โดยไม่ต้องกลับขึ้นมาเอาอะไรที่ห้องอีกก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวขาเรียวยาวออกไปดูสถานการณ์ เพื่อจะพบว่าเสียงปึงปังพวกนั้นมาจากบิดา

ส่วนนายหญิงของบ้านที่ได้ชื่อว่ามารดาเธอกลับนั่งกัดกรามกรอดแล้วกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าเนื้ออุ้งมือ ตอนนี้ท่านดูสงบกว่าใครแม้หางตาที่ตวัดมองมาทางเธอทันทีที่เดินเหยียบย่างเข้ามาในรัศมีสายตาจะเย็นยะเยือกขนาดไหน

ใบหน้าของท่านณรงค์หัวหน้าพรรคการเมืองใหญ่ยับยู่ แววตาวาวโรจน์บ่งบอกถึงความเหลืออด โกรธ โมโห และหนักใจ ในขณะที่คุณหญิงศรีนางผู้เป็นภรรยากำลังโกรธจนไหล่สั่น

ในมือของท่านกำกระดาษแผ่นหนึ่งไว้แน่นคล้ายกำลังขยำมันจนยับไม่ต่างจากรอยย่นบนหน้าสามี

หากแม้จะโกรธสักเพียงไหนก็แทบไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกจากปากของศรีนางอีก มีเพียงหยาดน้ำสีใสไหลเอ่อคลอสองข้างแก้มคล้ายว่ากำลังเจ็บปวดหัวใจอย่างที่สุดหลังได้อ่านข้อความในจดหมายที่ลูกสาวคนโตได้ทิ้งไว้ให้

...ฟ้าขอโทษนะคะที่ทำตามสัญญาไม่ได้ ฟ้ายังอยากใช้ชีวิต อยากเดินทาง อยากทำตามหัวใจ พ่อกับแม่เข้าใจฟ้านะ

รัก ^^...

“รักห่าอะไรกันล่ะ!” เสียงของณรงค์ที่ลอดผ่านไรฟันเกือบจะกลายเป็นเสียงคำราม มาพร้อมกับเสียงตบโต๊ะดังปัง!

ทำเรื่องแสบไว้แล้วยังมีหน้ามาบอกว่ารัก

“เพราะคุณนั่นแหละ ให้ท้ายมันดีนักถึงได้กล้าสร้างเรื่องวุ่นวายขนาดนี้”

“คุณหยุดโทษฉันแล้วมาหาทางออกกันไม่ดีกว่ารึไง” คุณศรีนางสวนกลับเสียงกร้าว เจ็บใจจากลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจทำแสบไว้ไม่พอ ยังต้องมาเจอคนเป็นผัวด่าอีกต่างหาก ทั้งที่ก็เป็นหนึ่งในต้นเหตุที่ทำให้วริศราเสียนิสัย แต่ตอนนี้มันใช่เวลาที่จะมาโยนความผิดใส่กันที่ไหน

“จะเอาไงล่ะทีนี้” ณรงค์แทบจะทึ้งหัวตัวเอง แต่สิ่งที่ทำได้ดีกว่าทึ้งหัวคือการหยิบแจกันใกล้มือมาปาใส่ผนังบ้าง ปาลงพื้นบ้างเพื่อระบายโทสะ

“เกิดอะไรกันขึ้นเหรอคะ คุณพ่อ” วริษายืนลอบสังเกตสถานการณ์อยู่หลายนาทีกว่าจะได้เอ่ยออกไป เธอถามเสียงแผ่ว เรียบนิ่ง และระแวดระวังอย่างที่สุด หากทว่าก็ยังเจือความเป็นห่วงเป็นใย แต่คนเป็นแม่ที่ได้ฟังกลับไม่รู้สึกอย่างนั้นสักนิด

คุณหญิงศรีนางตวัดหางตามามองยายลูกชังอีกครั้งแล้วก็ยิ่งขุ่นเคืองหนักกว่าเก่า ตรงกันข้ามกับท่านณรงค์ที่ดวงตาคู่คมเหี่ยวย่นกลับทอประกายขึ้นมาระยิบระยับ ราวกับได้เห็นแสงแห่งความหวังอยู่รำไรที่ปลายอุโมงค์

“ฝน มาพอดีเลย” ท่านณรงค์รีบจ้ำอ้าว ก้าวยาว ๆ ข้ามเศษซากปรักหักพังของเหล่าแจกันของสะสมราคาแพงที่ตนเองเป็นคนปามันลงไปกองที่พื้นเองกับมือ มุ่งตรงไปหาลูกสาวคนเล็กแล้วรวบสองแขนเรียวเสลาเอาไว้

แววตาดุคมมองเธออย่างอ่อนโยน แต่แทนที่วริษาจะยินดีเธอกลับเกิดความระแวงขึ้นมาทันใด

ไม่ดีแน่... ทุกครั้งที่ท่านมองเธอแบบนี้คือมีเรื่องที่ต้องการจากเธอ อยากให้เธอทำอะไรบางอย่างให้ ทว่าเรื่องที่ต้องทำมันไม่เคยเกิดประโยชน์ต่อเธอเลยสักครั้ง มักจะเป็นเรื่องที่ทำให้หนักใจมากกว่า และใช่... เธอเดาถูกเมื่อบิดาพูดต่อว่า

“พรุ่งนี้ลูกต้องหมั้นแทนพี่ฟ้านะ” ไม่ใช่คำบอกเล่าหรือคำขอร้องแต่อย่างใด แต่เป็นคำสั่ง!