LOGIN“พี่มู่ตาน อากาศข้างนอกหนาวเหน็บถึงเพียงนี้ ดื่มน้ำชาหอมหมื
“นังหญิงแพศยาไร้ยางอาย! เจ้าแอบล่อลวงบุตรชายข้ามาทำเรื่องบัดสีในจวนขุนนาง ตระกูลโจวไม่มีวันรับหญิงชั้นต่ำเยี่ยงเจ้าเข้าเป็นอนุภรรยาให้เสื่อมเสียเกียรติยศเด็ดขาด!”เสียงด่าทอกราดเกรี้ยวของฮูหยินเจ้ากรมพิธีการ มารดาของคุณชายโจว ดังลั่นโถงตระกูลเซี่ยหลังจากเรื่องอัปยศที่หอตำราถูกเปิดโปง ตระกูลโจวรีบส่งคนมาลากตัวคุณชายโจวกลับจวนทันที พร้อมประกาศตัดขาดความสัมพันธ์และปฏิเสธความรับผิดชอบต่อไป๋ลู่หลินอย่างสิ้นเชิงกลางโถงรับรองใหญ่ รองเสนาบดีเซี่ยเจิ้งเหวินโกรธแค้นจนหน้ามืด สั่งลงทัณฑ์สถานหนักเพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยมิให้ถูกถวายฎีกา“นำตัวไป๋ลู่หลินไปโกนหัวบวชชี แล้วส่งตัวไปกักขังอยู่วัดชนบทบนยอดเขาที่ทุรกันดารที่สุด ห้ามมิให้นางกลับมาเหยียบเมืองหลวงอีกตลอดชีวิต!”คำสั่งเด็ดขาดของเซี่ยเจิ้งเหวินดั่งอ
“กรี๊ด! ชายหญิงเริงรักบัดสีในหอตำราศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเซี่ย ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!”เสียงหวีดร้องแหลมสูงของฮูหยินขุนนางท่านหนึ่งดังสะท้านลานหิมะหน้าหอตำราท้ายจวนยามสายของวันที่อากาศหนาวเหน็บ พลุสัญญาณสีแดงที่อาชิงจุดขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ดึงดูดความสนใจของคนทั้งจวนเซี่ย มู่อวิ๋นแสร้งทำเป็นตื่นตระหนก วิ่งหน้าตาตื่นไปรายงานฮูหยินเอกเยี่ยนหนานเฝยที่กำลังนั่งสนทนากับเหล่าฮูหยินตราตั้งและแขกเหรื่อขุนนาง ว่ามีคนร้ายบุกรุกเข้าไปในหอตำราและได้ยินเสียงคุณหนูไป๋ลู่หลินกรีดร้องขอความช่วยเหลือฮูหยินเอกที่กำลังรอคอยเวลานี้อยู่แล้ว นึกกระหยิ่มใจว่าแผนการพรากพรหมจรรย์และทำลายมู่อวิ๋นสำเร็จลุล่วง จึงรีบเกณฑ์บ่าวชายร่างยักษ์พร้อมเชิญแขกเหรื่อทุกคนให้รีบตามมา ‘จับคนร้าย’ เพื่อหวังประจานมู่อวิ๋นต่อหน้าธารกำนัลทว่าเมื่อขบวนคนนับสิบชีวิตมาถึงหน้าหอตำรา กลับพบว่าประตูหน้า
“เอ๊ะ... เหตุใดในห้องนี้จึงร้อนอบอ้าวถึงเพียงนี้...”ไป๋ลู่หลินพึมพำเสียงสั่น ปลายนิ้วเริ่มกระตุกเกร็ง ใบหน้าที่เคยขาวผ่องพลันแดงซ่านดั่งผลท้อสุกงอม เหงื่อกาฬเม็ดโป้งผุดซึมเต็มหน้าผากและลำคอระหงความร้อนรุ่มดั่งเปลวไฟนรกแล่นพล่านเข้าสู่หัวใจและช่องท้อง ลมหายใจของนางเริ่มหอบกระชั้นถี่ ร่างกายอ่อนระทวยแทบยืนไม่อยู่ฤทธิ์ของ ‘ยานารีระเริงรมย์’ รุนแรงเกินกว่าที่สตรีใดจะต้านทานได้ เลือดในกายสูบฉีดจนหัวใจเต้นระรัวดั่งกลองศึก“พี่มู่ตาน... ข้าร้อนเหลือเกิน ร้อนจนแทบทนไม่ไหวแล้ว...”ไป๋ลู่หลินเริ่มขาดสติ สองมือเอื้อมไปกระชากสาบเสื้อคลุมผ้าแพรสีม่วงของตนเองออก เผยให้เห็นเอี๊ยมตัวในสีชมพูบางเบาและเนินอกอวบอิ่มอย่างไม่อายฟ้าดินมู่อวิ๋นแสร้งทำเป็นโซเซ ยกมื
“พี่มู่ตาน อากาศข้างนอกหนาวเหน็บถึงเพียงนี้ ดื่มน้ำชาหอมหมื่นลี้ร้อนๆ ถ้วยนี้ให้อุ่นกายก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าตั้งใจชงเพื่อคารวะขอขมาท่านจากใจจริง”ไป๋ลู่หลินยกกาน้ำชาดินเผาขึ้นรินน้ำชาสีเหลืองทองลงในถ้วยกระเบื้องทั้งสองใบอย่างนอบน้อมควันสีขาวลอยกรุ่นส่งกลิ่นหอมหวานของดอกหมื่นลี้ ทว่าใต้กลิ่นหอมละมุนนั้น กลับมีกลิ่นฉุนบางเบาของ ‘ยานารีระเริงรมย์’ ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียนไป๋ลู่หลินใช้สองมือประคองถ้วยชาใบซ้าย ยื่นส่งให้มู่อวิ๋นด้วยแววตาคาดหวังจนปิดไม่มิด“หากพี่ยังไม่ยอมดื่มน้ำชาถ้วยนี้ ข้าคงรู้สึกผิดจนมิอาจมีหน้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ฮือๆๆ”น้ำตาเม็ดโป้งร่วงเผาะลงบนแก้มเนียน การบีบน้ำตาอย่างชำนาญถูกนำมาใช้กดดันเหยื่ออีกคราสายตาคมกริบของมู่อวิ๋นจับจ้องป
“คุณหนูรองเจ้าคะ คุณหนูลู่หลินสำนึกในความผิดแล้ว จึงตั้งใจจะคัดคัมภีร์ขอขมาดวงวิญญาณของมารดาท่าน จึงอยากเชิญคุณหนูรองไปร่วมคัดคัมภีร์ที่หอตำราท้ายจวนในเช้าวันนี้เจ้าค่ะ”เสียงนอบน้อมของสาวใช้ต้นห้องคนใหม่ของไป๋ลู่หลินดังขึ้นหน้าประตูเรือนไผ่ร้างเช้าตรู่ที่อากาศหนาวจัดจนไอหมอกสีขาวลอยปกคลุมผิวดิน มู่อวิ๋นนั่งจิบน้ำชาอุ่นอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้างดงามราบเรียบดุจผิวน้ำในบ่อศิลาเบื้องหลังนาง อาชิงยืนกุมมือด้วยแววตาคมกริบ รายงานเรื่องที่องครักษ์เงาส่งมาเมื่อคืนผ่านการสะกิดปลายนิ้วเป็นรหัสลับเรียบร้อยแล้วมู่อวิ๋นวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังคลิก มุมปากยกยิ้มขึ้นบางๆ เป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้ผู้พบเห็นต้องขนลุก“สำนึกผิดหรือ?”นางลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดชายเสื้อคลุมผ้าป่
“พี่เหยียน... หากท่านไม่ช่วยข้า ชาตินี้ข้าคงต้องถูกนังหลี่มู่ตานเหยียบย่ำจนตายอยู่ในเรือนร้างแห่งนี้แน่เจ้าค่ะ!”เสียงกระซิบสะอื้นหวานหยดย้อยดังขึ้นภายในศาลาแปดเหลี่ยมอันรกร้างท้ายสวนจวนเซี่ยค่ำคืนที่ลมหนาวพัดกรรโชกแรง หิมะโปรยปรายบดบังแสงจันทร์จนมืดมิด ไป๋ลู่หลินที่ถูกสั่งกักบริเวณแอบติดสินบนบ่าวเฝ้าประตู ลอบหนีออกมาพบชายคนรักตามจดหมายลับที่นางแอบส่งออกไปเมื่อตอนบ่ายเบื้องหน้านางคือบุรุษหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมปักดิ้นเงินหรูหรา ใบหน้าหล่อเหลาติดจะซีดเซียวจากสุราและนารี นามว่า ‘โจวเหยียน’ หรือคุณชายโจว บุตรชายคนเล็กของเจ้ากรมพิธีการ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเสเพลและมักมากในกามารมณ์โจวเหยียนคือชู้รักลับๆ ของไป๋ลู่หลิน ทั้งสองแอบลักลอบได้เสียกันมานานหลายเดือน โดยที่คนในจวนเซี่ยไม่มีผู้ใดล่วงรู้มือ

![วสันต์สุดท้ายของนางร้ายตัวประกอบ [4P]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





