1.4

“โอ๊ย! พี่ธิตนานาเจ็บนะ ถ้าแท้งขึ้นมาพี่จะว่ายังไง!” นานาร้องโวยวาย ตอนนี้เธอกำลังเป็นบ้า ความอยากเอาชนะทำให้ไม่คิดสนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

อ๋อ.. แบบนี้เองสินะ

ถึงว่าทำไมขอแต่งงานกันเร็วดีจัง ทั้งที่เพิ่งเปิดตัวคบกันหลังจากเลิกกับกรรวีได้ไม่เท่าไหร่ ที่แท้ก็ท้องอยู่นี่เอง

“ถ้าเป็นห่วงลูกในท้องก็กลับบ้านไปนานา อย่าหาเรื่องใส่ตัว” สาธิตเสียงขุ่น คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างไม่พอใจ แต่คนที่ไม่พอใจกว่าคือเธอนี่

“ปล่อยฉันสักที แล้วพาลูกเมียคุณกลับไป จะได้ไม่ต้องมายุ่งวุ่นวายกับฉัน ปัญหาครอบครัวก็ควรไปเคลียร์กันเอง” อย่าเอาเธอไปยุ่งด้วย วันนี้ที่มาเที่ยวเพราะอยากปลดปล่อยอยากสบายใจไม่ใช่มาให้มีเรื่องปวดหัวเพิ่ม บ้าบอ!

“ไม่ หงส์ต้องไปกับพี่ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“คุยบ้าอะไร ฉันไม่คุย!”

“หงส์ อย่าดื้อ”

เมื่อนานาโดนสาธิตไล่จนยอมสงบปากสงบคำไปอย่างขัดไม่ได้ สาธิตก็หันมากระชากลากถูให้กรรวีเดินตามไปอีกครั้ง

“หงส์บอกว่าไม่..” กรรวียังไม่ทันได้พูดจบประโยคก็มีฝ่ามือใหญ่จับแขนสาธิตเอาไว้

“เอามือมึงออกไป”

“ยุ่งอะไรด้วยวะ..อ๊ะ! ไอ้เหี้ยเอ้ย” สาธิตร้องเสียงหลงเพราะโดนฝ่ามือใหญ่บิดแขนอย่างแรงแล้วผลักร่างสูงเซถลาออกไปไกล สาธิตหน้าบิดเบี้ยวทั้งด้วยความเจ็บปวดและไม่พอใจ

“เราเป็นอะไรมั้ย” ใบหน้าสวยหันไปมองเจ้าของเสียงทุ้มนิ่งที่ถามด้วยความห่วงใย และนั่นก็ทำให้กรรวีรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเมื่อได้เห็นว่าอัศวินขี่ม้าขาวที่เข้ามาช่วยไว้เป็นเพื่อนสนิทพี่ชาย

“พี่เรย์..”  หน้าหล่อ ๆ ของเรวัตที่มองมาด้วยสายตาห่วงใยทำให้ใจเธอแทบอ่อนยวบ

โอ๊ยพ่อคุณ ตอนท้องแม่กินอะไรเข้าไปทำไมถึงได้มีลูกชายหล่องานดีขนาดนี้ กรรวีอยากหวีดร้อง... แต่เดี๋ยวสิ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาระริกระรี้หวีดผู้ชาย แต่ควรเอาคืนสาธิตให้หายเจ็บใจก่อนมากกว่า

‘พี่เรย์ขา ขอโทษนะคะ หงส์ขอยืมตัวมาเป็นผัวชั่วคราวหน่อยก็แล้วกันนะ’

ไวกว่าความคิดกรรวีถือวิสาสะกอดแขนล่ำของพี่เรย์เอาไว้แน่นแล้วเอาแก้มขาว ๆ ซบกล้ามแขนทำท่าทางออดอ้อนให้เหมือนเป็นแฟนกันที่สุด

“หงส์ ทำอะไร?” สาธิตจ้องตาเธอเขม็งอย่างไม่พอใจที่เห็นคนรักเก่าเข้าใกล้และสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น

“แฟน” กรรวีเชิดหน้าตอบอย่างภูมิใจเพราะเรวัตทั้งหล่อเหลาหุ่นล่ำ สูงสง่าออร่า เป็นหนุ่มลูกครึ่งหน้าตาดี แบบนี้สิถึงจะเหมาะให้เธอขี้ตู่เอามาเป็นไม้กันหมาได้หน่อย

“แฟน!?”

“อ่าฮะ.. แฟน” เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของสาธิตแล้วกรรวีก็อดสะใจไม่ได้ เพื่อนพี่ชายก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ยืนนิ่งปล่อยให้เธอสมอ้างโดยไม่คิดคัดค้านอะไร

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพี่ไม่รู้”

“แล้วทำไมต้องรู้ด้วย ในเมื่อตอนที่พี่ไปแอบเอากับพี่นานาหงส์ยังไม่เห็นเคยรู้เลย” เธอตอกกลับสาธิตไปอย่างใจเย็น

พี่ธิตหน้าชา ไม่กล้าอ้าปากเถียงอีกเพราะตนมีชนักติดหลัง ทำอะไรไว้รู้ดีแก่ใจ เขามองกรรวีกับเรวัตสลับกันไม่วางตา สาธิตรู้ดีว่าสเปกผู้ชายของเธอเป็นแบบไหน ซึ่งไม่ใช่แบบเรวัตแน่นอน

เรวัตหล่อเหลาดาเมจแรงเกินต้าน เขาเป็นลูกครึ่งหน้าตาติดไปทางฝั่งยุโรป ประเทศไหนนี่ไม่แน่ใจ รู้แค่ว่าพ่อเขาเป็นไทยมุสลิมหน้าคมเข้ม น่าจะได้ความหล่อตาคมมาจากพ่อ แต่นัยน์ตาสีเทาคงได้มาจากฝั่งแม่ ส่วนสูงน่าจะร้อยเก้าสิบได้เพราะเขาสูงพอ ๆ กับพี่ชายกรรวี รูปร่างสูงโปร่งดูดีหุ่นวีเชป ผมสีน้ำตาลเข้ม หน้าตาแบบหล่อร้ายแบดบอยได้ใจสุด ๆ  แต่งตัวดูดีมีฐานะ

แต่ติดตรงที่... มีรอยสัก ขนาดนอกร่มผ้ายังเห็นชัดเต็มตาขนาดนี้ ใต้ร่มผ้านี่ไม่รู้จะมีเยอะขนาดไหน และแน่นอนที่สาธิตย่อมรู้ดีว่าผู้ชายมีรอยสักไม่ใช่ไทป์ของกรรวีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

“พี่ไม่เชื่อ!”

นั่นไง เดาผิดเสียที่ไหนเล่า เขาไม่เชื่อจริงด้วย

เอายังไงต่อดี...

จะขายหน้าตอนนี้ก็ไม่ได้ไทยมุงเยอะแถมนานายังจะยืนเสนอหน้าอยู่ด้วยไม่ยอมไปไหน จะลากเข้าพล็อตนิยายเลยดีไหมจูบโชว์ไปเลยจะได้จบ ๆ  แต่เธอจะโดนเรวัตตบหัวทิ่มเอารึเปล่าเถอะ แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว...

'เอาก็เอาวะ เสียตัวไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด!'