ตอนที่ 6 คารวะพระชายาเอก

                 ตอนที่ 6  คารวะพระชายาเอก

“เอ่อ....ท่านชินอ๋องเพคะข้ามิได้ต้องการหลอกลวงท่านนะ แต่ว่าข้าถือเคล็ดใช่  ๆ ท่านเชื่อคำทำนายหรือไม่? ก่อนที่ข้าจะแต่งเข้าจวนของท่านมีหมอดูทักข้าว่าต้องแต่งใบหน้าเช่นไรถึงจะมีอายุยืนและมีบุตรที่แข็งแรง แต่ว่าตอนนี้ข้าคงไม่ต้องแต่งแล้วเพราะข้าเข้ามาเหยียบอยู่ที่จวนของท่านและปลอดภัยดี ข้าได้ยินมาว่าท่านชินอ๋องจิตใจเมตตาเรื่องเพียงเท่านี้ท่านคงไม่ถือสานะเพคะ ” 

“ผิดแล้วพระชายา ข้านะบ้าอำนาจไร้ความยุติธรรมสิ่งที่เจ้าทำผิดจะต้องถูกลงโทษแล้วข้านะบ้าในกามารมณ์เอาไว้ราตรีนี้ข้าจะลงโทษพระชายาให้สาสมแก่ใจ เมื่อครู่พระชายาเอ่ยถึงบุตรใช่หรือไม่ ดีๆ ค่ำคืนนี้ข้าคงลงโทษพระชายาไม่ให้หลับให้นอนเลย ” หวังหมิงมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยใบหน้าหื่นกาม อี้หานเสียวสันหลังวูบวาบไม่อยากให้เวลาเดินต่อเลยแม้แต่น้อยเหลียวมองไปหาซูซูเพื่อขอความช่วยเหลือแต่นางก็มิอาจจะช่วยเหลือได้ทำได้เพียงก้มหน้าลงต่ำหลบสายตาของอี้หาน 

“ข้าร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนักเมื่อครู่ท่านไม่ได้ยินที่สาวใช้ของหม่อมฉันกล่าวมาหรือเพคะ หากท่านอ๋องโหดร้ายกับข้าเช่นนั้นมีหวังข้าคงได้จับไข้จนลุกไม่ขึ้นแน่ ๆ ”

“อย่ากลัวไปเลยเพราะก่อนที่เจ้าจะเข้ามาเป็นพระชายาข้า ข้าตรวจสอบมาดีแล้วและข้าจะค่อย ๆ ทะนุถนอมเจ้าเป็นอย่างดี” ดวงตาของอี้หานเบิกโพลงโต นี่เขารู้อยู่แล้วหรือว่าใบหน้าที่แท้จริงของนางเป็นเช่นไร เขาค่อย ๆ ปล่อยนางออกจากอ้อมแขนและเอ่ยกับนางอีกครั้ง "ไปเปลี่ยนอาภรณ์เถิด ส่วนเจ้าเย็นนี้จงอาบน้ำล้างขัดกายของพระยาชาให้หอมกรุ่นเพื่อรอข้า วันนี้ข้ามีความสุขจนไม่อยากอาหารจะกลับตำหนักไปพักเอาแรงเสียหน่อย" หวังหมิงเอ่ยจบเดินหันหลังกลับตำหนักพร้อมกับเหล่าบ่าวรับใช้ที่เดินตามคอยดูแล 

“โอ๊ย ! ข้าคิดว่าข้าจะอยู่รอดเนื้อมือของชินอ๋องเสียแล้วเพราะสาวใช้คนนั้นเพียงผู้เดียวที่ทำให้แผนการแต่งหน้าของข้าพังไม่เป็นท่า หงุดหงิดจริง ๆ ซูซูกลับเข้าห้อง” อี้หานหายใจกระฟัดกระเฟียดโมโหสาวใช้นางนั้นที่ทำให้ตนเองต้องเปียกต่อหน้าชินอ๋อง 

“พระชายาเพคะ แต่ว่าเมื่อครู่หม่อมฉันเห็นสาวใช้นางนั้นถูกเอ่อ..ถูกท่านชินอ๋องใช้เท้าขวางหน้าของนางทำให้นางเสียการทรงตัวล้มลงเพคะ อย่าทำโทษนางเลยนะเพคะ” สาวใช้ในตำหนักเอ่ยบอกความจริงเมื่อครู่เพราะนางเห็นกับตาตนเองตอนที่ท่านชินอ๋องยื่นเท้าออกมา 

“เฮ้อ ! ข้าจะไปสั่งลงโทษผู้ใดได้เล่า เพราะเมื่อครู่ท่านชินอ๋องบอกเองว่ารู้แต่แรกอยู่แล้ว พวกเจ้าจะไปทำอันใดก็ไป” อี้หานอารมณ์เสียปัดมือไล่สาวใช้ไปให้พ้นหน้า ก่อนที่นางจะเข้าห้องแต่งกายชุดใหม่เพื่ออกไปหาพระชายาที่ตำหนักฝั่งขวา เพื่อคารวะชายาเอก 

“เป็นเช่นนี้พระชายาจะทำเช่นไรต่อไปเพคะ ”

“ข้าจะไม่ยอมให้เป็นอย่างที่ชินอ๋องต้องการแน่นอน ในเมื่อแผนการแต่งหน้าพังไม่เป็นท่า ฮึ ฮึ ข้าคิดออกไปแล้ว ยามโหย่ว(18.00) เจ้าจงไปนำหม้อน้ำเข้ามาในห้องของข้าใช้ผ้าซับอุ่นไอของความร้อนมาเช็ดหน้าของข้า และใช้มันแนบตัวของข้าเพื่อให้ร่างกายของข้าร้อนระอุราวจับไข้ไม่สบายเป็นเช่นนี้ข้าก็คงหนีจากการหลับนอนกับชินอ๋องได้ ฮ่า ฮ่า ข้านี่ฉลาดจริง ๆ ” อี้หานคิดแผนรับมือได้นางเริ่มสบายใจขึ้นมา ทว่าซูซูกลับไม่ได้คิดเช่นนั้นหากถูกท่านชินอ๋องจับได้มีหวังครั้งนี้คงถูกลงโทษจริง ๆ  แน่ ๆ 

           ทั้งสองเดินทางมาที่ตำหนักของพระชายาเอกเสวี่ยหมิ่นหลังจากที่อี้หานแต่งกายออกมากินอาหารเช้าเสร็จ เมื่อวานนางเห็นใบหน้าของพระชายาเอกไม่ชัดนักและไม่เห็นเลยด้วยซ้ำว่านางมีสีหน้าเช่นไร จะกลั่นแกล้งรังเกียจนางเหมือนในซีรี่ย์หลาย ๆ เรื่องที่นางเคยดูหรือไม่ยากจะคาดเดาในใจภาวนาให้นางเป็นคนจิตใจดีมีเมตตา

“ซูซูเจ้ารู้หรือไม่ว่าพระชายาเอกเสวี่ยหมิ่นเป็นคนเช่นไร นิสัยของนางโหดร้ายหรือไม่?”

“เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่รู้เพคะ หากให้หม่อมฉันคิดน่าจะเป็นพระชายาที่จิตใจกว้างขวางราวมหาสมุทรกว้างใหญ่มิเช่นนั้นคงไม่มีทางยอมให้ท่านชินอ๋องออกไปเที่ยวเล่นหอนางโลมทุกค่ำคืนหรอกเพคะ แต่ทว่าข้ามีเรื่องคาใจเรื่องหนึ่งพระชายาเอกแต่งเข้าจวนชินอ๋องมานานหลายปียังไม่ตั้งครรภ์เสียที ดังนั้นหากพระชายารองอยากอยู่อย่างสงบสุขจงอย่าตั้งครรภ์เด็ดขาด แต่ว่าหากท่านอยากได้อำนาจการมีบุตรเป็นการยืนยันว่าพระชายาจะมีตำแหน่งที่มั่นคงไม่กล้ามีผู้ใดมารังแกได้เพคะ”

“ฮึ ข้าไม่สนอำนาจหรอก ขอแค่อยู่อย่างสุขสบายก็เพียงพอแล้ว แต่ใจจริงของข้าไม่อยากอยู่ในจวนนี่หรอกนะ ข้าอยากหนีออกจากที่นี่ หลังจากกลับจากตำหนักพระชายาเอกข้าต้องวางแผนหาทางหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ ส่วนเรื่องตั้งครรภ์ข้าคิดดูแล้วพระชายาเอกคงกลัวเช่นที่ข้ากลัว ท่านชินอ๋องเอาไม่เลือกเช่นนั้นผู้ใดอยากจะนอนด้วยเล่า มีบุตรยิ่งยากไปใหญ่” อี้หานกระซิบกระซาบกับซูซูจนมาถึงหน้าตำหนักของพระชายาเอกและเหมือนว่านางรู้ว่าเช้าวันนี้ ซูอี้หานจะมาเยือน นางนั่งรออยู่ที่ศาลารับลมในตำหนักดื่มด่ำน้ำชานั่งฟังบทเพลงจากนักดนตรีอย่างภิรมย์ใจ 

“พระชายาเพคะ ตอนนี้ชายารองซูอี้หานเสด็จมาแล้วเพคะ” เหม่ยหนิงสาวใช้ข้างกายของเสวี่ยหมิ่นกระซิบบอกนายหญิงของตน นางลืมตาขึ้นมาพร้อมบอกให้นักดนตรีหยุดบรรเลง 

“มาแล้วสินะ ข้าอยากรู้จริง  ๆ นางเป็นสตรีเช่นใดท่านชินอ๋องถึงได้หนีไปตั้งแต่คืนเข้าห้องหอ นางอัปลักษณ์หรืออย่างไร” เสวี่ยหมิ่น บุตรสาวเพียงผู้เดียวของใต้เท้าจาง นางมีนิสัยที่เอาแต่ใจตนเองเป็นสตรีที่ต่อหน้าเหมือนแสนดีทว่าในใจลึก ๆ ของนางโหดเหี้ยมและโหดร้ายเพียงแค่สาวใช้ทำน้ำหกใส่นางอย่างไม่ตั้งใจ นางมิได้โวยวายแต่กลับส่งยิ้มพร้อมสอบถามสาวใช้ราวกับคนใจดีทว่านางกลับสั่งลงโทษด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก เฆี่ยนตีจนสาวใช้นางนั้นทนไม่ไหวตายคาไม้เฆี่ยน 

“คารวะพระชายาเอกเสวี่ยหมิ่นเพคะ หม่อมฉันซูอี้หานตั้งหน้าตั้งตารอเวลารุ่งสางเพื่อมาพบพระชายาเอก ท่านช่างมีใบหน้างดงามราวกับภาพวาดไร้ที่ติ เป็นวาสนาของหม่อมฉันจริงๆ ที่ได้มาอยู่ในจวนเดียวกับท่าน ”

“ช่างพูดช่างจา ไม่ต้องมากพิธีต่อจากนี้เรียกข้าว่าพี่หญิงหรือท่านพี่เถิด ข้าเองจะเรียกเจ้าว่าน้องหญิงเช่นเดียวกัน ใบหน้าของเจ้าก็งดงามไม่ต่างจากข้า แต่ข้าได้ยินมาว่าเมื่อคืนท่านชินอ๋องออกไปข้างนอกเกิดอะไรขึ้นหรือ”

“ท่านพี่เสวี่ยหมิ่นข้าขอกล่าวตามตรงเพคะ ข้ามิได้ต้องการแต่งงานกับท่านชินอ๋องแต่แรกแต่เพราะตระกูลของข้า ทำให้ข้าจำใจต้องแต่งเข้าจวน ข้ามิอยากได้ความรักความโปรดปรานและแย่งความรักของชินอ๋องจากท่านเลย เมื่อคืนข้าแสร้งว่าตนเองไม่สบายเพคะเพราะไม่อยากร่วมหลับนอนกับท่านชินอ๋อง นี่คือความจริงใจที่ข้าอยากแจ้งแก่ท่าน ข้ามิได้ต้องการแย่งชิงอันใดอยากอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขเพคะ” เสวี่ยหมิ่นวางจอกน้ำชามองใบหน้าของอี้หานพร้อมครุ่นคิด 

‘สตรีนางนี้ช่างร้ายกาจ จะมาดูถูกข้าเอ่ยเรื่องที่ชินอ๋องต้องการนอนกับนางเพื่อเยาะเย้ยข้าเช่นนั้นหรือ ? ข้าจะลองดูนางอีกสักหน่อย หากนางร้ายอย่างที่ข้าคิดข้าคงจะต้องหาทางกำจัดนาง’