ตอนที่ 11 อับอาย

ตอนที่ 11  อับอาย

      ยามโหย่ว(19.00) อี้หานนอนนิ่งอยู่บนเตียงร่างกายเต็มไปด้วยผื่นแดง ใจจดจ้องอยู่หน้าประตูว่าวันนี้หวังหมิงจะมาที่นี่หรือไม่ ไม่นานนักเสียงของสาวใช้หน้าตำหนักเดินมาแจ้งกับซูซูที่ยืนอยู่หน้าประตู

“พระชายาเพคะ ยามนี้ท่านชินอ๋องกำลังเสด็จมาที่นี่แล้วเพคะ”

“ดีเลยเจ้าไปบอกชินอ๋องว่าข้าไม่สบาย และเล่าเรื่องที่ได้ยินมาจากตลาดให้ชินอ๋องได้ทราบด้วยจะได้ไม่กล้าเข้ามาหาข้าในห้อง"

“เพคะ” ซูซูเดินออกไปข้างนอกเพื่อรอต้อนรับชินอ๋องตามคำสั่งของอี้หาน เมื่อเขาเดินมาถึงนางรีบไปยืนขวางด้านหน้าทันที

“ท่านชินอ๋องเพคะ วันนี้พระชายารองไม่สบายหม่อมฉันเกรงว่าน่าจะติดโรคจากด้านนอกเข้ามาเพคะ”

“ติดโรค โรคอันใดกันในเมื่อพระชายาอยู่แต่ในตำหนัก หรือว่านางสร้างเรื่องไม่อยากให้ข้าเข้าไปด้านใน”

“มิใช่เพคะ วันนี้พระชายาเดินทางไปตลาดพร้อมกับพ่อครัวเพื่อตรวจสอบค่าใช้จ่ายหลังจวน ไม่คิดว่าตอนนี้ที่หมู่บ้านใกล้ ๆ จะมีโรคระบาดเกิดขึ้น รู้อีกทีก็ได้ยินชาวบ้านพูดคุยกันอยู่เพคะ เมื่อกลับมาที่จวนพระชายามีอาการไม่ดี เริ่มจับไข้ปวดเนื่อปวดตัวร่างกายเต็มไปด้วยผื่นแดงราวกับอาการที่เขาลือกันที่ตลาดเพคะ พระชายากลัวว่าท่านชินอ๋องจะติดโรคจึงสั่งให้หม่อมฉันรอคอยท่านอยู่ที่หน้าตำหนักเพคะ” หวังหมิงกระตุกยิ้มคราหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยอี้หาน

“เช่นนั้นเจ้าเองก็คงเข้าไปมิได้เช่นกันสินะ เอาเถอะข้านะไม่เกรงกลัวโรคที่เจ้าเอ่ยมาหรอกนะ อีกอย่างยังไม่ได้ให้หมอหลวงมาตรวจจะรู้ได้อย่างไรว่าพระชายาติดโรค เจ้าไปพักเถอะข้าจะไปเฝ้าดูอาการพระชายาเอง ”

“เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อนนะเพคะ” ซูซูรู้ดีแม้ว่าจะพูดอย่างไรท่านชินอ๋องคงไม่เชื่อคำพูดของนางต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่ของอี้หานแล้วว่านางจะทำเช่นไรต่อไป

หวังหมิงแสยะยิ้มมุมปากย่างกรายเข้าไปด้านในห้องบรรทมจ้องมองร่างเล็กที่นอนห่มผ้าบนเตียงคิดว่าแผนการตื้น ๆ ของนางทำให้เขาไม่รู้เลยหรือว่านี่คือแผนการของนาง

“เจ้าเป็นเช่นไรบ้างพระชายา ข้าให้เจิงหลงไปตามหมอหลวงอีกไม่นานคงมา ต้องตรวจดูอาการให้แน่ชัดว่าเจ้าเป็นอันใดกันแน่” หวังหมิงเดินมานั่งย่อนกายลงบนเตียงจนอี้หานตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะดื้อดึงเพียงเท่านี้แถมยังให้บ่าวไปตามหมอหลวงมาตรวจร่างกายของนางอีก

“ท่านชินอ๋องอย่าเข้ามาใกล้ข้าเลยเพคะ ข้ากลัวว่าท่านจะติดโรคจากข้า ตอนนี้ร่างกายของข้าผื่นแดงขึ้นเต็มแถมยังมีอาการคล้าย ๆ กับโรคระบาดที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้อีกด้วย แม้ว่ายังไม่ตรวจอย่างชัดเจนแต่ข้าแน่ใจว่าข้าจะติดโรคร้ายที่ไม่มีทางรักษาแน่ ๆ เพคะ” อี้หานเอ่ยออกมาน้ำเสียงแหบแห้งไร้เรี่ยวแรงปัดมือให้เขาออกห่างจากตน ทว่าหวังหมิงกลับขยับกายเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม ประคองกายของนางให้ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง นางคิ้วขมวดไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาทำ ทำไมเขาถึงไม่หวาดกลัวสักนิด ทว่าต่อจากนั้นเขาไม่ปล่อยให้นางสงสัยนาน เขากระซิบข้างหูของนางอย่างแผ่วเบา

“พระชายาของข้าไม่เคยนอนกับชายใดไม่มีทางที่จะติดโรคร้ายที่รักษาไม่หายนี่ได้หรอกนะ เพราะนี่คือโรคที่ติดต่อทางร่างกายที่นอนด้วยกันเท่านั้น” เมื่อสิ้นเสียงของหวังหมิง อี้หานดวงตาเบิกโพลงทันทีเพราะเข้าใจในสิ่งที่เขาเอ่ยออกมา นี่ไม่ใช่โรคระบาดแต่เป็นโรคที่ติดทางเพศสัมพันธ์ Hiv ในยุคปันจุบัน  นางเขินอายแทบจะมุดหน้าแทรกแผ่นดินหนี

‘อ๊าก !! ทำไมข้าไม่ถามให้แน่ชัดมากกว่านี้ นี่มันไวรัสเอชไอวีที่ติดต่อได้เฉพาะคนที่นอนด้วยกัน แล้วอย่างนี้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน’

 อี้หานคิดในใจก้มหน้าลงต่ำด้วยความอายก่อนที่นางจะคิดอะไรออก หากนี่คือโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อย่างนั้นคนที่น่ากลัวคือชินอ๋องหวังหมิงมิใช่นาง เมื่อคิดได้อย่างนั้นนางรีบดันกายของเขาออกห่างทันที

“หากเป็นเช่นดั่งที่ท่านกล่าวมา ข้าคงแพ้เกสรดอกไม้เท่านั้น แต่ว่าตอนนี้ท่านชินอ๋องต่างหากที่น่ากลัว อย่าเข้ามาใกล้ข้านะเพคะ ข้าไม่อยากเป็นโรคติดต่อและไม่มีทางที่จะนอนกับท่านแน่นอน ข้าอายุยังน้อยยังไม่อยากตายด้วยโรคที่ทรมานเช่นนี้ ท่านชินอ๋องปล่อยข้าไปเถอะนะ ” ใบหน้าของซูอี้หานพลันเปลี่ยนสี หวังหมิงเห็นท่าทางของนางอดที่จะหัวเราะไม่ได้ เขาไม่หนีแถมยังขยับมาแนบชิดดึงร่างของนางมากอดแน่น

“เจ้าจะหนีไปทางใด ข้านะหรือจะเอาโรคมาติดเจ้าข้าไม่เคยนอนกับสตรีใด แม้กระทั่งพระชายาเอกมีเพียงสตรีเดียวที่ข้าอยากจะนอนด้วยคือเจ้าซูอี้หาน ”

“ปล่อยข้านะเพคะ คำพูดของท่านข้าไม่เชื่อสักนิดวาจาของท่านไม่มีส่วนใดที่ออกมาจากความจริงใจเลย ที่ท่านกล่าวมาเช่นนี้เพราะต้องการร่างกายของข้า หากเป็นอย่างที่ท่านกล่าวไม่เคยนอนกับสตรีใด แล้วที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นชื่อเสี่ยงเลืองลือกระฉ่อนว่าท่านเป็นบุรุษที่มัวเมาในกาม แถมยังออกไปท่องราตรีกับนางคณิกาทุกวันนั่นคืออันใดกันเพคะ และบอกว่าไม่เคยนอนกับสตรีใดข้าไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดผู้ที่อ่อนต่อโลกจะจูบเก่งเช่นนี้หรือเพคะ”

“ข้าไม่เคยนอนกับสตรีใดนั่นคือเรื่องจริง และเรื่องจริงอีกหนึ่งอย่างคือข้ามิเคยจูบกับผู้ใดเจ้าคือสตรีแรกที่ข้ามอบจุมพิตให้ ส่วนเรื่องหอนางโลมเอาไว้เมื่อไหร่ที่ข้าคลี่คลายทุกอย่างได้ข้าเล่าให้เจ้าฟังทุกอย่าง เจ้าเลิกวางแผนที่จะหนีข้าเถอะนะ ยามนี้ข้าเอ่ยความจริงให้เจ้าฟังเกือบครึ่งหนึ่งของข้า เพราะอยากให้เจ้าเลิกหวาดกลัวและคิดว่าข้าคือบุรุษที่มักมากในกาม ข้าจะไม่บังคับเจ้าหากเจ้าไม่เต็มใจที่จะหลับนอนกับข้า แม้ว่าข้าอยากจะใช้อำนาจบังคับเจ้าตั้งแต่วันแรกที่เจ้าเข้ามาเหยียบจวนของข้า  แต่ข้าก็ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น ตอนนี้เจ้าเล่นสนุกมามากพอแล้ว ”  หวังหมิงจ้องมองนางด้วยสายตาแห่งความรักและอบอุ่น นางคือสตรีที่เขาหลงใหลตั้งแต่คราแรกที่พบเจอเมื่อสองปีที่แล้ว ทว่าตอนนั้นเขาต้องแต่งงานกับเสวี่ยหมิ่นเป็นงานแต่งที่ฝ่าบาทพระราชทานให้มิอาจจะปฏิเสธได้และเขากับเสวี่ยหมิ่นตกลงเข้าใจกันดีว่าการแต่งงานครั้งนี้คือการหนุนนำอำนาจของราชวงศ์ มิได้เกิดจากความรัก เขาบอกนางตั้งแต่วันแรกที่แต่งตั้งเข้ามา จะไม่มีการนอนร่วมกันแม้เพียงครั้ง เพราะใจของเขาอยู่กับสตรีมีนามว่าซูอี้หานจนหมดสิ้น เขาเฝ้าตามนางอยู่บ่อย ๆ ครั้ง และเหมือนโชคชะตาเข้าข้าง เมื่อครั้นนั้นใต้เท้าซูเข้ามาหาให้เขาช่วยเหลือ เขาจึงเลือกนางเป็นข้อแรกเปลี่ยน ใต้เท้าซูคงหมดสิ้นหนทางยอมให้บุตรสาวคนรองแต่งเข้ามาเป็นชายารองของเขา แต่เขาได้ให้คำมั่นสัญญากับใต้เท้าซูว่าจะดูแลอี้หานเป็นอย่างดีไม่น้อยหน้าพระชายาเอกเลย และเล่าเรื่องของเขาให้แก่ใต้เท้าซูได้รู้ถึงเหตุการณ์ที่เขากำลังพบเจออยู่พร้อมเรื่องที่เขาแสร้งออกไปที่หอนางโลม นั่นทำให้ใต้เท้าซูสบายใจที่ส่งมอบบุตรสาวคนรองให้แก่ชินอ๋อง