แผลในใจ

หลังจากที่ประตูห้องทำงานบานใหญ่ปิดลง

ครีมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานไม้ตัวยาวอย่างช้าๆ ร่างกายอันบอบช้ำสั่นเทาไปหมด ความรู้สึกเจ็บระบมตรงช่องทางรักแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่เธอขยับเคลื่อนไหว

มือบางอันสั่นระริกเอื้อมไปจัดแจงเสื้อผ้าและกระโปรงทรงเอของตัวเองให้กลับมาเข้าที่เรียบร้อย ก่อนจะก้มลงเก็บชั้นในที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่ด้วยความอับอาย

น้ำตาเม็ดโตร้อนผ่าวไหลอาบแก้มเนียนสวยไม่หยุดหย่อน ความรู้สึกในอกปะปนกันไปหมด ทั้งความเจ็บปวดทางกาย ความช็อก และความเสียใจอย่างถึงที่สุด

เธอไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าหนี้เงินสิบล้านของพ่อเธอจะกลายเป็น 'ออสติน' แฟนเก่าที่เธอเคยทิ้งเขาไปเมื่อสามปีก่อน และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เธอไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าพ่อผู้แสนดีและสมถะของเธอ จะกล้าไปกู้ยืมเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นมาจากคนพวกนี้ได้อย่างไร

ครีมกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ มือบางหยิบกระเป๋าถือใบเก่าขึ้นมากระชับไว้แน่น แล้วค่อยๆ พาตัวเองเดินออกจากห้องทำงานของออสตินอย่างยากลำบาก

แม้ทุกก้าวที่ก้าวเดินจะสร้างความเจ็บรวดร้าวที่ท่อนล่างไม่น้อย แต่เธอก็ต้องกัดฟันทน พาตัวเองออกไปจากสถานที่อันแสนใจร้ายแห่งนี้ให้เร็วที่สุด

ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูห้องทำงาน ชายชุดดำคนเดิมที่พาเธอมาในตอนแรกก็ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

เขาเค้นสายตามองสภาพของเด็กสาวที่มีร่องรอยคราบน้ำตาและท่าทางการเดินที่ผิดแปลกไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เดี๋ยวผมไปส่งครับ"

"ค่ะ..."

ครีมพยักหน้าตอบรับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะเอื้อนเอ่ยสิ่งใด เธอเดินตามเขาเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว ก่อนที่ชายชุดดำจะกดปุ่มเลื่อนลงไปยังชั้นล่างสุดของอาคาร การเดินทางกลับเป็นไปอย่างเงียบสงบ รถยนต์หรูคันสีดำสนิทพาเธอกลับมาส่งยังบ้านไม้สไตล์โมเดิร์นสีครีมของครอบครัวอีกครั้ง

ทว่าก่อนที่ครีมจะก้าวขาลงจากรถ ชายชุดดำคนเดิมก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยย้ำถึงคำสั่งเด็ดขาดของคนเป็นนาย

"อย่าลืมเก็บของนะครับ พรุ่งนี้ผมมารับ"

คำพูดนั้นทำให้ครีมชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตูรถ เธอหันกลับมามองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนและสิ้นหวัง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

"หนู... หนูไม่อยากไปเลยค่ะ"

ชายชุดดำมองหน้าเธอด้วยความเห็นใจเล็กน้อย แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ เขาจึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

"อย่าขัดใจคุณออสตินเลยครับ คุณออสตินไม่ทำร้ายคุณหรอก"

ไม่ทำร้ายเหรอ...?

คำพูดนั้นทำเอาครีมแค่นยิ้มสมเพชตัวเองในใจ...

เมื่อกี้เขาเพิ่งจะย่ำยีร่างกายและจิตใจของเธออย่างเลือดเย็นบนโต๊ะทำงาน ปราศจากความยินยอมและความอ่อนโยนใดๆ แบบนั้นเขายังเรียกว่า 'ไม่ทำร้าย' อีกอย่างนั้นหรือ? ความโหดร้ายที่เขาทำไว้กับเธอมันยิ่งกว่าการทำร้ายร่างกายเสียอีก

"ค่ะ... ครีมจะเก็บของรอ"

ครีมตอบรับไปตามตรงอย่างคนยอมจำนนต่อโชคชะตา

"ครับ ผมชื่อ 'ทิว' เป็นคนสนิทของคุณออสติน ต่อไปคงจะได้เจอกันบ่อยๆ"

คนสนิทของออสตินเอ่ยแนะนำตัวทิ้งท้ายด้วยท่าทางนอบน้อม ครีมพยักหน้ารับรู้เบาๆ

ก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงมา ทิวรอจนกระทั่งเด็กสาวเดินเข้าบ้านไปเรียบร้อยแล้ว จึงค่อยๆ ขับรถหรูเคลื่อนตัวออกไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบยามเย็นที่ปกคลุมอยู่รอบบ้าน

ครีมพาตัวเองเดินเข้ามาภายในบ้านอันว่างเปล่า ร่างกายของเธออ่อนเพลียและรวดร้าวไปหมดทั้งตัว ความเจ็บปวดตรงช่องทางรักระบมหนักขึ้นเรื่อยๆ ประกอบกับความเครียดและพิษไข้ที่เริ่มเล่นงาน จนทำให้เธอรู้สึกวิกฤตคล้ายจะเป็นไข้หนัก

"อึก... เจ็บจัง..."

ร่างบางบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอพาตัวเองก้าวเข้าไปในครัวอย่างยากลำบาก

เพื่อทำอาหารง่ายๆ อย่างข้าวไข่เจียวร้อนๆ กินประทังความหิวและกินยาแก้ปวดบรรเทาอาการไข้ที่กำลังพุ่งสูงขึ้น จากนั้นจึงค่อยๆ พาร่างอันบอบช้ำเดินขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อเก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นใส่กระเป๋าเดินทางตามคำสั่งรอไว้

เมื่อเก็บของเสร็จสิ้น ครีมก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มด้วยความเหนื่อยอ่อนทั้งกายและใจ ก่อนจะหลับสนิทไปในที่สุดด้วยความอ่อนล้า

...

จนกระทั่งตกดึก...

พิษไข้ที่สะสมมาตลอดทั้งวันเริ่มแผลงฤทธิ์หนักขึ้น ร่างกายของครีมร้อนผ่าวราวกับมีไฟเผา เธอตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความรู้สึกผะอืดผะอม ปวดหัวจี๊ด และเจ็บระบมไปทั้งตัว

ลมหายใจติดขัดและอุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงจนเธอมึนหัวไปหมด ทว่าในบ้านหลังนี้กลับไม่มีใครให้เธอพึ่งพาได้อีกแล้ว พ่อผู้เป็นที่พึ่งเดียวก็จากไปแล้ว ส่วนคนที่ทำร้ายเธอจนตกอยู่ในสภาพนี้ก็คือคนที่เธอต้องไปอยู่ด้วยในวันพรุ่งนี้

ร่างเล็กพยายามแข็งใจ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนในมืดมิด

เธอตัดสินใจจะพาตัวเองลงไปชั้นล่างเพื่อหายาแก้ไข้และยานวดกินใหม่อีกครั้ง

ทว่าด้วยความที่มึนหัวจากพิษไข้หนักและแสงไฟในบ้านที่ปิดมืด ในขณะที่เธอกำลังก้าวเดินผ่านห้องนั่งเล่น ครีมก็เกิดหน้ามืดเสียหลัก ขาเรียวเกะกะสับสนจนก้าวไปสะดุดเข้ากับมุมโต๊ะไม้ตัวยาวอย่างจัง

พลั่ก!!

"โอ๊ย!! เจ็บ"

ร่างบางล้มลงไปกองกับพื้นไม้เย็นยะเยือก หัวเข่าเนียนสวยกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะอย่างจังจนเกิดเป็นรอยแผลแตกและรอยเขียวช้ำ เลือดสดๆ เริ่มไหลซึมออกมาตามบาดแผล

ครีมยกมือขึ้นกุมหัวเข่าตัวเองไว้แน่น ความเจ็บปวดจากแผลใหม่ผสมปนเปกับความเจ็บระบมท่อนล่างและพิษไข้ จนทำให้เด็กสาวทนไม่ไหวอีกต่อไป

"ฮึก... ทำไมวันนี้ฉันต้องเจ็บตัวทั้งวันเลยเนี่ย..."

ครีมบ่นออกมาด้วยความรำคาญและเวทนาตัวเอง น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลทะลักออกมาอีกครั้ง

เธอไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นเดินกลับขึ้นไปนอนบนห้องนอนชั้นบนได้อีกแล้ว ร่างบางจึงทำได้เพียงกัดฟัน ค่อยๆ คลานพาตัวเองไปลงนอนบนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่นที่อยู่ใกล้ๆ กับห้องครัว

เธอกอดตัวเองไว้แน่นเพื่อคลายความหนาวเย็นจากพิษไข้ เฝ้ามองแสงดาวนอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่แหลกสลาย ก่อนจะเปลือกตาบางจะค่อยๆ ปิดลง และหลับสนิทไปบนโซฟาตัวนั้นด้วยความเหนื่อยล้า