تسجيل الدخولครีมเดินลากกระเป๋าเดินทางเข้าบ้านประตูห้องนอนฝั่งขวาสุดตามที่ออสตินบอก ร่างเล็กเอื้อมมือไปดันบานประตูไม้หนาหนักให้ปิดลงเบาๆ ทันทีที่ล็อกกลอนประตูเรียบร้อย ความเข้มแข็งที่ฝืนทำต่อหน้าเขาก็พังทลายลงทันที ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นหินอ่อนเย็นเยียดอย่างอ่อนแรง ราวกับสายป่านที่ขาดผาดหยดน้ำตาร้อนผ่าวไหลทะลักอาบแก้มเนียนสวยอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดลึกๆ ในอกปะทุขึ้นมาจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมหัวใจไว้แน่น เธอไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าชีวิตนี้จะได้กลับมาเจอกับอดีตคนรักอย่างออสตินอีกครั้งอละที่ร้ายกาจยิ่งกว่า คือการกลับมาในฐานะ 'ลูกหนี้' ที่ต้องเอาร่างกายเข้าแลก เพื่อให้เขาเหยียดหยามและบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธออย่างเลือดเย็น"ฮึก... ทำไมใจร้ายกับครีมนักนะ..."เสียงหวานเอื้อนเอ่ยสะอื้นไห้ออกมาแผ่วเบาในความเงียบสงบ ครีมนั่งร้องไห้กอดเข่าตัวเองอยู่พักใหญ่จนกระทั่งเริ่มตั้งสติได้ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ปาดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าช้าๆ ก่อนจะบังคับตัวเองให้ลุกขึ้น นำเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวออกจากกระเป๋าเดินทางมาจัดเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าให้เป็นระเบียบเรียบร้อยทว่า ในขณะที่กำลังดึงผ้าผืนห
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังระรัวติดต่อกันหลายครั้ง ท่วงทำนองอันเร่งรีบสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณบ้านไม้สไตล์โมเดิร์นสีครีมที่เงียบสงบ 'ทิว' ชายหนุ่มคนสนิทในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนรออยู่หน้าประตูรั้วบ่อน้ำตาเริ่มขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย เขาชูแขนขึ้นมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่บอกเวลาสิบโมงเช้ากว่าเข้าไปแล้วความเงียบเชียบภายในตัวบ้านที่ไร้ซึ่งการตอบรับ ทำให้ทิวเริ่มรู้สึกเอะใจและวิตกกังวลขึ้นมาในอก'หรือว่า... คุณครีมจะแอบหนีไปแล้ววะ?'ความคิดนั้นวูบเข้ามาในหัว ทิวตัดสินใจลองยื่นมือไปยึดจับลูกบิดประตูรั้วเหล็กหน้าบ้าน แล้วออกแรงผลักเบาๆ สรุปว่ามันไม่ได้ล็อกเอาไว้ ชายหนุ่มถือวิสาสะก้าวเท้าผ่านประตูรั้วเข้ามาภายในบริเวณบ้านทันที สายตาคมมองสำรวจไปรอบๆ เห็นแสงไฟบางดวงในห้องนั่งเล่นชั้นล่างยังคงเปิดสว่างทิ้งไว้ แต่เมื่อลองเดินไปดึงประตูบ้านกระจกบานใหญ่ดูกลับพบว่ามันถูกล็อกไว้จากด้านใน ทำให้เขาไม่สามารถก้าวเข้าไปได้ทิวจึงยกมือขึ้นเคาะประตูไม้บานหนาแรงๆ หลายครั้งจนเกิดเสียงดังสนั่นปัง! ปัง! ปัง!"มีใครอยู่ไหมครับ! เปิดประตูหน่อยครับ!" ทิวส่งเสียงเรียกดังลั่นกังวาน "คุณครีม! อยู่ไหมครับ!"ทางด้าน 'ครีม
หลังจากที่ประตูห้องทำงานบานใหญ่ปิดลง ครีมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานไม้ตัวยาวอย่างช้าๆ ร่างกายอันบอบช้ำสั่นเทาไปหมด ความรู้สึกเจ็บระบมตรงช่องทางรักแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่เธอขยับเคลื่อนไหว มือบางอันสั่นระริกเอื้อมไปจัดแจงเสื้อผ้าและกระโปรงทรงเอของตัวเองให้กลับมาเข้าที่เรียบร้อย ก่อนจะก้มลงเก็บชั้นในที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่ด้วยความอับอายน้ำตาเม็ดโตร้อนผ่าวไหลอาบแก้มเนียนสวยไม่หยุดหย่อน ความรู้สึกในอกปะปนกันไปหมด ทั้งความเจ็บปวดทางกาย ความช็อก และความเสียใจอย่างถึงที่สุด เธอไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าหนี้เงินสิบล้านของพ่อเธอจะกลายเป็น 'ออสติน' แฟนเก่าที่เธอเคยทิ้งเขาไปเมื่อสามปีก่อน และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เธอไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าพ่อผู้แสนดีและสมถะของเธอ จะกล้าไปกู้ยืมเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นมาจากคนพวกนี้ได้อย่างไรครีมกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ มือบางหยิบกระเป๋าถือใบเก่าขึ้นมากระชับไว้แน่น แล้วค่อยๆ พาตัวเองเดินออกจากห้องทำงานของออสตินอย่างยากลำบาก แม้ทุกก้าวที่ก้าวเดินจะสร้างความเจ็บรวดร้าวที่ท่อนล่างไม่น้อย แต่เธอก็ต้องกัดฟันทน พาตัวเองออกไปจากสถานที่อันแสนใจร้ายแห่งนี้ให้เร็วท
คำพูดอันแสนเย็นชาของออสตินยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหัว ครีมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความยากลำบาก หัวใจดวงน้อยสั่นระทึกด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธ จนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของเขาเอ่ยตัดความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง"มานี่..."เขากระดิกนิ้วเรียกร่างเล็กให้ก้าวเข้าไปหาใกล้ๆ ครีมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาอันสั่นเทาเข้าไปหาเขาอย่างไม่อาจขัดขืน ทว่าเพียงแค่เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้า มือหนาก็ดึงรั้งแขนเรียวอย่างแรง ส่งผลให้ร่างบางเสียหลักเซลงไปนั่งเกยอยู่บนตักแกร่งของเขาในท่าทางอันล่อแหลม ใบหน้าหวานจมลงกับอกอุ่นที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนั่นทันที"อ๊ะ!! ขะ... ขอโทษค่ะ"ครีมรีบเอ่ยปากขอโทษเสียงแผ่วเบา ร่างกายเกร็งสะท้านไปทุกส่วน กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของออสตินซึ่งเป็นกลิ่นหอมนุ่มลึกปนดุดันอันคุ้นเคยฟุ้งกระจายเข้าเตะจมูก มันยังคงเป็นกลิ่นเดิมที่เขาชอบใช้เมื่อสามปีก่อนไม่เคยเปลี่ยน ทว่าในยามนี้ เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเอ่ยถามหรือเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปออสตินใช้วงแขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้แน่น สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันเพียงคิ้วเอ็ด ก
ภายในรถยนต์หรูคันสีดำสนิทที่กำลังแล่นทะยานไปตามท้องถนนในเมืองใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบจนน่าอึดอัด ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยหรือเสียงลมหายใจของคนที่นั่งอยู่ภายในรถ ชายชุดดำทั้งสามคนต่างนั่งเงียบ รักษาระยะห่างอย่างมีมารยาท ในขณะที่ครีมนั่งกอดกระเป๋าถือใบเก่าของตัวเองไว้แน่น ดวงตาคู่หวานเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถติดฟิล์มมืดสนิท ความคิดในหัวยุ่งเหยิงฟุ้งซ่านไปหมดใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก รถหรูก็เลี้ยวเลี้ยวเข้าสู่เขตรั้วของตึกสูงตระหง่านฟ้าอันเป็นที่ตั้งของคาสิโนและโรงแรมระดับห้าดาว ชายชุดดำเดินลงมาเปิดประตูรถให้เธอ ครีมก้าวลงมาจากรถด้วยขาที่สั่นเทา เธอแหงนหน้ามองความอลังการของอาคารตรงหน้าด้วยความรู้สึกตระหนก ตึกแห่งนี้ดูหรูหรา น่าเกรงขาม และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจเงินมหาศาลชายชุดดำคนเดิมก้าวเท้าเดินนำเธอเข้าไปภายในอาคาร ผ่านระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนา จนกระทั่งมาถึงหน้าลิฟต์ส่วนตัวสำหรับผู้บริหาร เขาใช้คีย์การ์ดแตะลงบนเซนเซอร์ก่อนจะกดปุ่มตัวเลขชั้นบนสุดของตึกตึ้ง...ประตูลิฟต์เคลื่อนตัวปิดลง ความเร็วของลิฟต์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นสูงสุด ทำให้หัวใจของครีมเต้นระทึกจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เ
งั้นผมขอคุยกับนายก่อนครับ" ชายชุดดำเอ่ยตัดบท ก่อนจะลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไปทางมุมห้องรับแขกที่ห่างออกไปเล็กน้อย เขากดโทรศัพท์มือถือต่อสายตรงหาชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเงินและเป็นเจ้านายใหญ่ของพวกเขาทันที รอสายอยู่เพียงไม่นาน ปลายสายก็กดรับ พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และทรงอำนาจที่เอ่ยออกมาสั้นๆ ผ่านสายโทรศัพท์ (มีอะไร) "นายครับ... คุณวีระชัยเสียชีวิตไปแล้วครับเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ตอนนี้มีแค่ลูกสาวของเขาครับ เธอบอกว่าเพิ่งเรียนจบและกำลังจะไปทำงาน หาเงินมาทยอยคืนให้นายครับ..." ชายชุดดำรายงานไปตามความจริงด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ทว่า... คำตอบจากปลายสายกลับไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจหรือเมตตาเลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นเต็มไปด้วยความห้วนจัด ดุดัน และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ (กูไม่เอา! ถ้าไม่มีคืนทั้งหมดวันนี้... ก็พาตัวเธอมาที่นี่กูจะคุยเอง" ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด... สัญญาณสายโทรศัพท์ถูกตัดไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้คนสนิทได้อธิบายหรือต่อรองใดๆ เพิ่มเติม ชายชุดดำถอนหายใจออกมาหนักๆ ด้วยความหนักใจ เขาถอดหมวกออกเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับมาหาครีมที่นั่งรอฟังคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก ทันทีที่







