ไม่คาดคิด

เย็นวันนั้น แพรไหมรีบนำเช็คที่เพทายให้มาไปจัดการปิดหนี้นอกระบบที่คอยตามรังควานครอบครัวเธอ เมื่อเจ้าหนี้รับเงินไปและยอมลงลายมือชื่อในเอกสารปลดหนี้ แพรไหมรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลอาบแก้ม

กลับถึงบ้าน ภาพที่เห็นคือพ่อและแม่กอดกันร้องไห้ด้วยความดีใจ เมื่อรู้ว่าหนี้สินก้อนใหญ่ได้รับการสะสางแล้ว แพรไหมเองก็อดที่จะน้ำตาคลอไม่ได้ ความรู้สึกผิดที่ต้องแลกอิสรภาพของตัวเองมาด้วยเงินจำนวนนี้ยังคงกัดกินหัวใจเธออยู่ลึกๆ

"ขอบคุณมากนะลูกไหมแก้ว" ผู้เป็นพ่อเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ถ้าเราทำงานนี้สำเร็จ เราจะมีเงินพอที่จะรักษาบ้านของเราไว้ได้"

แพรไหมฝืนยิ้มให้พ่อกับแม่ "ค่ะพ่อ...แต่ช่วงนี้ไหมอาจจะไม่ได้กลับบ้านนะคะ ทางบริษัทคุณเพทายอยากให้ไหมไปช่วยงานที่บริษัทด้วย"

พ่อและแม่มองหน้ากันด้วยความสงสัยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรมากนัก พวกท่านดีใจที่ลูกสาวกำลังจะมีโอกาสที่ดีในการทำงาน

หลังจากวันนั้น แพรไหมก็ย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดหรูของเพทายอย่างเต็มตัว ชีวิตของเธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง จากลูกสาวเจ้าของโรงงานทอผ้าไหม กลายเป็นผู้หญิงที่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของชายที่เธอเคยปฏิเสธรัก

เพทายให้นางเอกไปทำงานที่บริษัทของเขาด้วย ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัว แพรไหมต้องคอยจัดการเอกสาร ติดต่อนัดหมาย และทำตามคำสั่งของเขาอย่างใกล้ชิด การทำงานร่วมกันทำให้เธอได้เห็นอีกด้านของเพทายที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ภายใต้ความเย็นชาและเผด็จการ เขาก็มีความสามารถและความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างน่าทึ่ง

หลายวันต่อมา แพรไหมขออนุญาตเพทายกลับไปที่โรงงานของตัวเอง เพื่อดูความคืบหน้าของการผลิตผ้าไหมสำหรับโปรเจ็กต์ของเขา เธออยากให้งานนี้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด เพื่อที่เธอจะได้หลุดพ้นจากพันธนาการนี้

เมื่อไปถึงโรงงาน แพรไหมได้เพียงแต่ยืนมองคนงานที่กำลังทอผ้าอย่างตั้งใจ เธอไม่กล้าเร่งรัดพวกเขา เพราะรู้ดีว่างานฝีมือเช่นนี้ต้องใช้ความอดทนและความประณีต

แพรไหมอยู่ที่โรงงานจนถึงค่ำ ในขณะที่เธอกำลังจะกลับ ก็มีกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคนเข้ามาล้อมรถของเธอไว้ พวกมันมีท่าทีคุกคามและพยายามจะฉุดกระชากเธอลงจากรถ

"ปล่อยฉันนะ!" แพรไหมร้องเสียงหลง พยายามขัดขืนอย่างสุดกำลัง

ในจังหวะที่อันตรายที่สุด เพทายก็ปรากฏตัวขึ้น เขาแอบตามมาดูแลเธออยู่ห่างๆ เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบเข้ามาช่วยเหลือ แพรไหมตกใจมากที่เห็นเขา แต่ก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นเมื่อมีเขาอยู่ตรงนั้น

การต่อสู้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ด้วยจำนวนคนที่มากกว่า ทำให้เพทายเสียเปรียบ เขาพยายามปกป้องแพรไหมจนถูกไม้ฟาดเข้าที่ศีรษะจนเลือดไหลซิบ

เมื่อพวกชายฉกรรจ์เห็นท่าไม่ดีก็รีบหลบหนีไป แพรไหมตกใจและเป็นห่วงเพทายมาก เธอรีบเข้าไปประคองเขาด้วยความเป็นห่วง

"คุณเพทาย...คุณเป็นอะไรมากไหมคะ?"

เพทายจับศีรษะตัวเอง มองเลือดที่ติดมือมาด้วยสีหน้านิ่งๆ "ไม่เป็นไรมาก แค่โดนเฉี่ยวๆ"

แต่แพรไหมรู้ว่าเขาเจ็บ เธอพาเขากลับมาที่คอนโดและดูแลทำแผลให้เขาอย่างดี ความรู้สึกขอบคุณและเป็นห่วงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คืนนั้น แพรไหมนอนไม่หลับ เธอคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และรู้สึกขอบคุณเพทายที่เข้ามาช่วยเธอไว้ แม้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเริ่มต้นด้วยเงื่อนไขที่ไม่ถูกต้อง แต่ในสถานการณ์ความเป็นความตาย เขาก็ไม่ลังเลที่จะปกป้องเธอ...