หนี้รักลวงใจ

หนี้รักลวงใจ

last update최신 업데이트 : 2025-05-31
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
22챕터
676조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อโรงงานทอผ้าแสนรักของครอบครัวเธอกำลังจะถูกยึดและถูกฟ้องล้มละลาย มีเพียงเขาเท่านั้น ที่จะช่วยให้ครอบครัวเธอหลุดพ้นไปได้ แต่การขอความช่วยเหลือครั้งนี้มันกับต้องแรกมาด้วยร่างกาย

더 보기

1화

การพบเจอกันอีกครั้ง

“아가씨 결혼하셨어요?”

백아영은 병상에 앉아 힘겹게 고개를 끄덕였다.

의사가 옅은 미소를 지으며 피검사 결과를 그녀에게 건넸다.

“축하드려요, 임신하셨어요.”

임신이라니?!

백아영은 전혀 기쁜 내색 없이 오히려 온몸에 소름이 끼쳤다.

이 아이는 절대 그녀의 남편 이성준의 아이가 아닐 것이다!

그녀는 심지어 그날 밤 그 남자가 누구인지조차 몰랐다.

백아영은 허둥지둥 호텔로 돌아가 샤워기를 켜고 찬물에 몸을 적셨다. 그녀는 떨리는 눈동자로 자신의 평평한 배를 내려다보았다.

이젠 어떡해야 하는 걸까?

...

호텔 입구, 최고급 한정판 마이바흐 안에서.

앞에 앉은 비서실장 위정이 전화를 끊고 공손하게 보고했다.

“사장님, 그날 밤 그 사람은 백채영 씨가 확실합니다.”

이성준이 천천히 눈을 떴다. 그의 차가운 눈빛은 준수한 외모를 더욱 돋보이게 했는데 지금은 웃음기까지 살짝 더해져 싸늘한 기운이 조금은 줄어들었다.

열흘 전 그는 누군가의 덫에 빠져 어쩔 수 없이 한 여자와 잠자리를 가졌다.

순수하고 아름다운 소녀는 목이 쉬도록 울면서 그를 죽이고픈 마음이 굴뚝 같았지만 정작 이성준이 기진맥진 해하고 있을 때 과도를 번쩍 들어 올렸다가 결국 다시 내려놓았다.

그 순간 이성준은 반드시 그녀를 책임질 거라고 다짐했다.

“선물 보내줘.”

“그럼 사모님 쪽은...”

이성준은 시선을 올려 호텔을 바라보더니 순간 눈가에 싸늘한 한기가 감돌았다. 그는 증오에 찬 표정으로 쏘아붙였다.

“비겁한 수법으로 나와 결혼한 천박한 여자일 뿐이야. 감히 내 혼사를 망칠 자격 없어.”

그는 차에서 내려 기세등등하게 안으로 걸어갔다.

백아영이 한창 찬물로 샤워하고 있을 때 이성준이 방문을 벌컥 열고 안으로 성큼성큼 걸어왔다.

그는 욕실 앞에 서서 차가운 눈길로 그녀를 빤히 쳐다봤다. 그녀는 몸에 아무것도 걸치지 않은 채 멍하니 서 있다가 비명을 질렀다.

“으악!”

화들짝 놀란 백아영이 몸을 가리려고 허겁지겁 타월을 챙겼다. 그 남자의 모습을 또렷하게 본 순간 백아영은 더 식겁했다.

“이성준?”

이성준, 그는 바로 최고 명문가 이씨 일가의 도련님이자 재벌 1위 이성그룹의 대표님, 남원에서 가장 존귀하고 유능한 인재인 동시에 백아영과 금방 결혼한 새신랑이다!

백아영은 어제 이유도 모른 채 이씨 일가의 어르신에게 이끌려 강제로 결혼식장에 가서 식을 올리고 이성준의 신부가 되었다.

이성준은 그녀가 자신의 조건을 넘보고 일부러 어르신께 아첨하여 결혼식을 올린 거로 오해하고 그녀를 극도로 증오했다.

신혼 첫날밤 그녀를 얼음물에 내던져 괴롭힌 탓에 결국 그녀는 기절하여 병원에 실려 갔다.

이씨 일가는 비록 최고의 재벌 가문이지만 백아영에겐 지옥이나 다름없어 일분일초도 더 머무르고 싶지 않았다.

게다가 그녀는 지금 임신까지 한 몸이었다.

“성준아, 네가 믿든 말든 나 진짜 협박당한 거야. 나도 이 결혼 싫으니까 네가 원한다면 지금 당장 이혼하러 가!”

진심으로 그와 선을 그으려는 백아영의 모습에 이성준은 오히려 더욱 혐오감을 느꼈다.

정말 이혼할 생각이었다면 오늘 아침 이영철은 그와 거래를 하지 않았을 것이다. 심지어 그렇게 큰 대가를 치르며 고작 3개월 동안 사모님 자리를 차지하려고 했다.

“연기 그만해. 네가 아무리 아닌 척 억울한 척해도 난 이미 네 진짜 모습을 다 알아. 3개월 안에 내가 널 사랑하게 될 거라고 여기나 본데, 그럴 일은 절대 없어, 이 지독한 여자야!”

3개월?

백아영은 곧바로 어르신이 이성준과 한 거래를 알아챘다. 하지만 그녀는 도통 이해되지 않았다. 그녀는 아무런 권세가 없는 일반인일 뿐인데 어르신은 왜 하필 그녀를 이성준의 아내로 들여야 하는 걸까?

“이 3개월 동안 얌전하게 사모님 노릇을 하는 게 좋을 거야. 감히 수작 부리려거든 그땐 절대 가만 안 둬.”

이성준이 차갑게 명령했다.

“지금 당장 나랑 함께 돌아가!”

“싫어, 나 안가!”

이씨 집안에서 겪었던 비인간적인 대우를 생각하자 백아영은 잔뜩 거부하며 온몸을 움츠렸다.

그녀는 더이상 조종당하고 싶지 않았다.

“사모님 노릇도 안 할 거야!”

“지금 내가 너랑 상의하는 것 같아?”

이성준이 앞으로 가까이 다가왔다. 그는 우뚝 솟은 산맥처럼 커다란 체구로 그녀를 구석에 몰아붙이고 한 글자씩 차갑게 쏘아붙였다.

“협조 안 하면 넌 이용가치가 없게 돼. 그 결과는 바로... 죽음이야!”

백아영은 온몸에 소름이 쫙 돋았다. 이성준은 권력이 어마어마하고 수단도 악랄하여 뱉은 말은 무조건 지키는 법이다!

그는 정말 그녀를 죽일 수 있다!

백아영은 2년 동안 억울하게 감옥에 갇혀 모진 수모를 겪었다. 그녀가 이를 악물고 고통을 견뎌낸 이유는 바로 복수를 위해서였다. 진실을 파헤치고 자신을 해친 자에게 반드시 대가를 치르게 해주겠다고 다짐했었다!

그런데 이대로 죽어버리는 것은 너무 억울했다!

죽어서도 눈을 감지 못할 것 같았다!

백아영은 분노와 슬픔에 찬 눈빛으로 이성준을 쳐다보며 주먹을 불끈 쥐고 겨우 말을 내뱉었다.

“협조... 할게.”

‘그럼 그렇지. 결국 넌 죽는 게 두려웠어.’

이성준은 시큰둥하게 코웃음 치며 그대로 자리를 떠나려 했다.

그제야 백아영도 한숨을 돌리며 이제 막 그와 거리를 두려던 참인데 바닥이 젖어 미끄러지면서 이성준의 품 안에 넘어지고 말았다!

그의 넓고 단단한 가슴은 마치 철벽처럼 촉감이 딱딱했고 왼쪽 가슴엔 5cm 좌우의 원호형 흉터가 만져졌다!

이 흉터는 그날 밤 백아영을 덮친 남자의 몸에도 나 있었다!

비슷한 크기에 위치도 비슷했다.

게다가 이성준의 몸에서 배어나는 차가운 호수 같은 기운도 그녀에게 매우 익숙하고 아찔한 느낌을 주었다...

백아영은 두 눈을 부릅뜨고 못 믿겠다는 표정으로 이성준을 쳐다보았다. 그녀의 심장이 마구 쿵쾅대며 당장이라도 밖으로 튀어나올 것만 같았다.

설마, 설마 그날 밤 그녀를 덮친 남자가 이성준이었단 말인가?!
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
22 챕터
การพบเจอกันอีกครั้ง
แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านไหมบางเบาในห้องนั่งเล่นของบ้านทรงไทยหลังงาม ทว่าบรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและเงียบงัน แพรไหม นั่งกอดเข่ามองเอกสารในมือด้วยดวงตาที่พร่าเลือน ตัวเลขหนี้สินที่สูงจนน่าตกใจราวกับโซ่ตรวนที่กำลังรัดคอครอบครัวของเธอเสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังมาจากร่างที่นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม ผู้เป็นมารดา ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำจากการร้องไห้ ส่วนผู้เป็นบิดา นั่งกุมมือภรรยาแน่น ราวกับต้องการส่งผ่านความเข้มแข็งทั้งหมดที่มีไปให้"พ่อคะ แม่คะ..." แพรไหมเอ่ยเสียงสั่นเครือ พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ "เรา...เราหมดหนทางแล้วใช่ไหมคะ"ผู้เป็นบิดาเงยหน้าขึ้น มองลูกสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "พ่อขอโทษนะลูก ที่ไม่สามารถรักษาสมบัติของบรรพบุรุษไว้ได้ โรงงานของเรา..." เสียงของเขาขาดหายไปมารดาของแพรไหมรีบลุกขึ้นเดินเข้าไปกอดลูกสาวแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม "ไม่ใช่ความผิดของลูกเลยแพรไหม ทุกอย่างมัน...มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป"แพรไหมซบหน้าลงบนไหล่มารดา ความรู้สึกสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่ แต่ในส่วนลึกของจิตใจกลับมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ราวกับแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์"แต่ว่า..." แพรไหมผละออกจากอ้อมกอดมา
더 보기
ข้อเสนอ
หลังจากถูกเพทายปฏิเสธอย่างไม่ใยดี แพรไหมกลับมาที่โรงงานด้วยความรู้สึกท้อแท้ แต่เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยของพ่อแม่ ความมุ่งมั่นในใจก็กลับมาลุกโชนอีกครั้ง เธอจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เธอต้องหาทางโน้มน้าวเพทายให้ได้วันรุ่งขึ้น แพรไหมตัดสินใจไปรอพบเพทายที่หน้าบริษัท MJ ตั้งแต่เช้าตรู่ เธอถือแฟ้มเอกสารและตัวอย่างผ้าไหมติดมือมาด้วย หวังว่าสักวันเขาจะใจอ่อนยอมเปิดโอกาสให้เธอได้นำเสนอผลงานอย่างจริงจัง"คุณครับ ที่นี่ที่ส่วนบุคคลนะครับ เสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังขึ้นเมื่อเห็นแพรไหมยืนอยู่หน้าประตูทางเข้า"ดิฉันมาพบคุณเพทายค่ะ" แพรไหมตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น"คุณมีนัดหมายไว้หรือเปล่าครับ""ไม่มีค่ะ แต่ดิฉันมีความจำเป็นต้องพบท่านจริงๆ"เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองแพรไหมด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่สามารถอนุญาตให้เธอเข้าไปข้างในได้ แพรไหมจึงทำได้เพียงยืนรออยู่ด้านนอก ท่ามกลางแสงแดดที่เริ่มร้อนระอุหลายชั่วโมงผ่านไป แพรไหมยังคงยืนหยัดอยู่ที่เดิม สายตาจับจ้องไปยังประตูทางเข้าบริษัท หวังว่าเพทายจะออกมาหรือมีใครสักคนสังเกตเห็นความตั้งใจของเธอในที่สุด รถหรูคันคุ้นตาของเพทายก็แล่นเข้ามาจอด แพรไห
더 보기
เริ่มงาน
คำพูดของเพทายดังก้องอยู่ในหัวของแพรไหมซ้ำไปซ้ำมา ข้อเสนอที่แสนต่ำช้าและเหยียดหยามนั้นราวกับตบหน้าเธออย่างแรง ความโกรธ ความขยะแขยง และความรู้สึกเสียใจที่ต้องมาเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ถาโถมเข้ามาจนแทบประคองสติไม่อยู่แพรไหมกลับมาถึงบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ภาพพ่อแม่ที่นั่งกอดกันด้วยความเศร้าสร้อยยิ่งตอกย้ำความจำเป็นที่เธอต้องทำบางอย่างเพื่อกอบกู้ทุกสิ่ง"ไหม...ทำไมกลับมาเร็วจังเลยลูก? เป็นยังไงบ้าง?" มารดาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของลูกสาวแพรไหมกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า "เขา...เขาไม่สนใจค่ะแม่ เขาบอกว่าเขามีซัพพลายเออร์อยู่แล้ว" เธอโกหกคำโต ไม่กล้าเอ่ยถึงข้อเสนอที่แสนเลวร้ายนั้นคืนนั้น แพรไหมนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาด้วยความกระวนกระวาย ข้อเสนอของเพทายวนเวียนอยู่ในความคิด หากเธอปฏิเสธ โรงงานของครอบครัวต้องถูกยึด พ่อแม่ต้องหมดเนื้อหมดตัว แต่ถ้าเธอตอบตกลง...ศักดิ์ศรีและคุณค่าในตัวเธอจะเหลืออะไร?เช้าวันใหม่ แพรไหมตัดสินใจเด็ดขาด เธอแต่งตัวและออกจากบ้านอีกครั้ง จุดหมายปลายทางคือบริษัท MJ แห่งเดิม แต่ครั้งนี้ แววตาของเธอไม่ได้เต็มไปด้วยความหวัง แต่กลับเป็นความมุ่งมั่นที
더 보기
ทำให้พอใจ
ลิฟต์หรูเคลื่อนขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างเงียบเชียบ แพรไหมยืนตัวเกร็ง มองตัวเลขที่เปลี่ยนไปบนแผงควบคุมด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ ความกังวลและความกลัวถาโถมเข้ามาจนรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ในที่สุดลิฟต์ก็เปิดออกสู่ห้องโถงกว้างขวางที่ตกแต่งอย่างหรูหราแต่เย็นชาเพทายยืนรออยู่ที่หน้าประตูห้องพักของเขา ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มที่ขับให้ผิวขาวของเขาดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่แพรไหมอย่างไม่ปิดบังความรู้สึกบางอย่าง"เข้ามาสิ" เพทายเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันหลังเดินนำเข้าไปในห้องแพรไหมก้าวตามเข้าไปอย่างช้าๆ สำรวจห้องพักที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างมีสไตล์ แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นเยียบและไร้ชีวิตชีวาทันทีที่แพรไหมก้าวพ้นธรณีประตู เพทายก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว คว้าเอวบางของเธอเข้าไปใกล้ ก่อนจะก้มลงจูบเธออย่างดุดันและรุนแรง เป็นจูบที่ปราศจากความอ่อนโยนและเต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของแพรไหมหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาเอ่อคลอเบ้า เธอรู้สึกเหมือนเป็นเพียงวัตถุที่ถูกเขาครอบครองอย่างไร้สิทธิ์ที่จะต่อต้าน บทรักที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเป็นไปอย่างเร่าร้อนและรวดร้าว เป็นการสูญเสียครั้งสำคัญในชีวิตของเธ
더 보기
ไม่คาดคิด
เย็นวันนั้น แพรไหมรีบนำเช็คที่เพทายให้มาไปจัดการปิดหนี้นอกระบบที่คอยตามรังควานครอบครัวเธอ เมื่อเจ้าหนี้รับเงินไปและยอมลงลายมือชื่อในเอกสารปลดหนี้ แพรไหมรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลอาบแก้มกลับถึงบ้าน ภาพที่เห็นคือพ่อและแม่กอดกันร้องไห้ด้วยความดีใจ เมื่อรู้ว่าหนี้สินก้อนใหญ่ได้รับการสะสางแล้ว แพรไหมเองก็อดที่จะน้ำตาคลอไม่ได้ ความรู้สึกผิดที่ต้องแลกอิสรภาพของตัวเองมาด้วยเงินจำนวนนี้ยังคงกัดกินหัวใจเธออยู่ลึกๆ"ขอบคุณมากนะลูกไหมแก้ว" ผู้เป็นพ่อเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ถ้าเราทำงานนี้สำเร็จ เราจะมีเงินพอที่จะรักษาบ้านของเราไว้ได้"แพรไหมฝืนยิ้มให้พ่อกับแม่ "ค่ะพ่อ...แต่ช่วงนี้ไหมอาจจะไม่ได้กลับบ้านนะคะ ทางบริษัทคุณเพทายอยากให้ไหมไปช่วยงานที่บริษัทด้วย"พ่อและแม่มองหน้ากันด้วยความสงสัยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรมากนัก พวกท่านดีใจที่ลูกสาวกำลังจะมีโอกาสที่ดีในการทำงานหลังจากวันนั้น แพรไหมก็ย้ายเข้าไปอยู่ในคอนโดหรูของเพทายอย่างเต็มตัว ชีวิตของเธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง จากลูกสาวเจ้าของโรงงานทอผ้าไหม กลายเป็นผู้หญิงที่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของชายที่เธอเคยปฏิเสธรักเพทา
더 보기
หัวใจที่เริ่มเปลี่ยนไป
หลังจากเหตุการณ์ถูกทำร้าย เพทายเริ่มแสดงท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาดูแลและใส่ใจแพรไหมมากขึ้น คอยถามไถ่อาการและแสดงความเป็นห่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเย็นชาที่เคยปกคลุมเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นด้านที่อ่อนโยนและอบอุ่นกว่าเดิมแพรไหมเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น เธอเริ่มสังเกตเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขา แววตาที่อ่อนลงเมื่อมองมาที่เธอ และคำพูดที่ไม่ได้แฝงไปด้วยความเยาะเย้ยเหมือนแต่ก่อน การดูแลเขาในคืนที่เขาบาดเจ็บทำให้เธอได้ใกล้ชิดและสัมผัสถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางแข็งกระด้างนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆ พัฒนาไปอย่างช้าๆ จากความสัมพันธ์ทางกายภาพที่เริ่มต้นด้วยความขมขื่น กลายเป็นความผูกพันทางใจที่ลึกซึ้งขึ้น พวกเขาเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น แชร์เรื่องราวและความคิดเห็นต่างๆ แพรไหมได้รู้ว่าภายใต้ภาพลักษณ์ของนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ เพทายก็มีความเหงาและความกดดันที่ต้องแบกรับไว้มากมายความรู้สึกชอบเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของแพรไหมอย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งในความช่วยเหลือและความเปลี่ยนแปลงของเขา ในขณะที่เพทายเองก็ไม่เคยละสายตาจากแพรไหมตั้งแต่แรก
더 보기
ดูแลตัวเองด้วย
หนึ่งสัปดาห์ก่อนถึงกำหนดส่งมอบงานผ้าไหมผืนสุดท้าย บรรยากาศในคอนโดหรูเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างละเอียดอ่อน เพทายไม่ได้แสดงท่าทีเย็นชาและออกคำสั่งเหมือนเคย เขากลับเอาใจใส่ดูแลแพรไหมมากขึ้น สังเกตความชอบเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ และมักจะหาเวลามาพูดคุยด้วย แม้จะเป็นเพียงเรื่องทั่วไป แต่ก็ทำให้หัวใจของแพรไหมสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่เย็นวันหนึ่ง ขณะที่แพรไหมกำลังนั่งทำงานเย็บปักผ้าไหมผืนสุดท้ายอยู่ในห้องนั่งเล่น เพทายเดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำอุ่นในมือ"ดื่มหน่อยสิ เห็นนั่งนานแล้วเดี๋ยวปวดหลัง" เพทายวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างๆ เธอด้วยท่าทีอ่อนโยนแพรไหมเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแปลกใจ "ขอบคุณค่ะ""ช่วงนี้ดูเธอตั้งใจกับงานมากเลยนะ" เพทายนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม มองแพรไหมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "ผ้าไหมที่ทอออกมาสวยมากจริงๆ สมแล้วที่เป็นฝีมือของตระกูลเธอ""มันเป็นงานของครอบครัวฉันค่ะ ฉันก็แค่อยากทำให้ดีที่สุด" แพรไหมตอบเสียงแผ่วเบา พยายามซ่อนความรู้สึกสับสนในใจ"เธอรู้ไหมว่าตั้งแต่ได้ร่วมงานกับเธอ ทำให้ฉันได้เห็นอะไรหลายๆ อย่างที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน" เพทายเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม "ความมุ่งมั่น ความอดทน และความเข้มแข็
더 보기
ไม่ปล่อย
หลังจากที่แพรไหมจากไป เพทายกลับมาที่คอนโดด้วยความรู้สึกเงียบเหงาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติแล้ว แม้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเริ่มต้นด้วยเงื่อนไข แต่เขาก็คุ้นชินกับการมีเธออยู่ใกล้ๆ ไม่ว่าจะเป็นเสียงฝีเท้าแผ่วเบาในห้อง หรือกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ บัดนี้ ทุกอย่างกลับกลายเป็นความว่างเปล่าเพทายเดินสำรวจห้องนอนที่เคยใช้ร่วมกัน สายตาของเขาจับจ้องไปยังโต๊ะเครื่องแป้งที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งเครื่องสำอางและของใช้ส่วนตัวของเธอ เขาเปิดตู้เสื้อผ้า เสื้อผ้าของเธอหายไปจนหมด เหลือไว้เพียงพื้นที่ว่างเปล่าที่ทำให้เขารู้สึกโหวงเหวงในใจความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเพทาย ความรู้สึกที่มากกว่าความเคยชิน หรือความต้องการทางกาย เขารู้สึกเหมือนสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไปอย่างไม่มีวันหวนกลับเขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เลื่อนดูเบอร์โทรศัพท์ของแพรไหมแล้วกดโทรออก แต่ปลายสายยังคงเป็นเสียงที่ไม่สามารถติดต่อได้ ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้น เพทายโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังคงไร้การตอบรับ"บ้าจริง!" เพทายสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องหายไปแบบนี้ พวกเขาสิ้นสุดสัญญากันแล้วไม่ใช่หรือ? เธอได
더 보기
ตามหา
หลายวันผ่านไป การตามหาแพรไหมของเพทายยังคงไร้ร่องรอย แม้จะสั่งให้คนออกตามหาอย่างพลิกแผ่นดิน แต่ก็ยังไม่พบแม้แต่เงาของเธอ ความกระวนกระวายและความร้อนใจเริ่มกัดกินจิตใจของเขาอย่างหนักหน่วง เขานอนไม่หลับ กินไม่ลง เอาแต่จ้องโทรศัพท์มือถือรอการติดต่อจากเธอ แต่ก็ไม่มีแม้แต่ข้อความเดียวในขณะที่เพทายกำลังจมอยู่กับความสิ้นหวัง เชอรีน คู่หมั้นของเขาก็มาหาที่คอนโดด้วยความเป็นห่วง"เพทายคะ คุณเป็นอะไรไป ทำไมดูซึมๆ แบบนี้" เชอรีนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางลูบแขนเขาเบาๆเพทายเงยหน้าขึ้นมองคู่หมั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "ผม...ผมไม่สบายใจนิดหน่อยน่ะเชอรีน""เรื่องงานเหรอคะ? มีอะไรให้เชอรีนช่วยไหม?"เพทายส่ายหน้า "ไม่ล่ะ ขอบคุณนะ"เชอรีนมองเพทายอย่างพิจารณา เธอสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของเขา ความกังวลที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ทำให้เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ"มันเกี่ยวกับ...คุณแพรไหมใช่ไหมคะ?"เพทายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมา "เธอ...หายไป""หายไปไหนคะ?" เชอรีนถามด้วยความสงสัย"ผมก็ไม่รู้" เพทายตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "หลังจากที่ส่งมอบงาน เธอก็หายไปเลย ติดต่อก็ไม่ได้"เชอรีนจ้องมองเพทายอย่างลึกซึ้ง เธอส
더 보기
บททดสอบ
การเดินทางสู่จังหวัดน่านของเพทายเป็นไปด้วยความหวังและความกระวนกระวาย เขาไม่รู้ว่าแพรไหมอยู่ที่ไหนในเมืองที่เงียบสงบแห่งนี้ แต่ความรักและความปรารถนาที่จะได้พบเธออีกครั้งนำทางเขาไปในที่สุด เพทายก็มาถึงโรงเรียนชนบทเล็กๆ แห่งหนึ่งตามที่อยู่ที่พ่อของเขามอบให้ เขาเห็นเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานในสนาม และมีครูสาวคนหนึ่งกำลังดูแลเด็กๆ เหล่านั้นอยู่แต่ไกลเมื่อเพทายมองชัดๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรงจนแทบทะลุออกมา แพรไหม...เธอยืนอยู่ที่นั่น ในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่าย ใบหน้าของเธอดูสดใสและมีความสุขกว่าที่เขาเคยเห็นมาเพทายรีบก้าวเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว"แพรไหม!"แพรไหมหันมาตามเสียงเรียก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นเพทาย"คุณ...คุณเพทาย มาที่นี่ได้ยังไงคะ?" แพรไหมถามด้วยน้ำเสียงตกตะลึง"ผมตามหาคุณ" เพทายตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง เดินเข้าไปใกล้เธอ "ผมรู้ว่าผมทำผิดไป ผม...""กลับไปเถอะค่ะ" แพรไหมพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ""ไม่! ผมจะไม่กลับไปไหนทั้งนั้นถ้าไม่มีคุณไปด้วย" เพทายยืนกราน "ผมขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม? ผมรู้ว่าผมมันโง่เขลาที่ไม่เห็นค่าของคุณ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status