LOGINเมื่อโรงงานทอผ้าแสนรักของครอบครัวเธอกำลังจะถูกยึดและถูกฟ้องล้มละลาย มีเพียงเขาเท่านั้น ที่จะช่วยให้ครอบครัวเธอหลุดพ้นไปได้ แต่การขอความช่วยเหลือครั้งนี้มันกับต้องแรกมาด้วยร่างกาย
View MoreJanessa POV
Habang tinatapunan ako ni Madam Imelda ng juice sa ulo ko ay biglang dumating sa loob ng bahay si Tita Merbella. Tanda ko ang mukha niya, siya ang kapatid ng Mama Maribel ko na sumalangit nawa ang kaluluwa.
“Hayop kayo! Hindi na kayo naawa sa pamangkin ko!” sigaw niya nang lapitan si Madam Imelda. Hinila niya ako palayo sa malditang kumupkop sa akin ng ilang taon para pahirapan, gawing alila at gawing katatawanan ako. “Ulilang lubos na ‘yang si Janessa, wala ng mga magulang tapos ginaganiyan mo pa!” sigaw pa rin niya. Naiiyak ang tiyahin ko sa nadatnan niya rito.
“Well, nabuhay naman siya rito. Pinakain ko, ayan, tumagal naman ang buhay niya rito, kaya anong sinisigaw-sigaw mo diyan, ale?!” mataray na wika sa kaniya ni Madam Imelda. Maldita rin talaga.
“Binuhay? Tignan mo nga ang pamangkin ko? Tignan mo ang itsura? Nakapang-housemaid na uniform! Akala ko nasa magandang buhay siya kasi mayaman ang kumupkop, pero nagkamali pala ako. Inalila at pinapahirapan niyo siya rito. Kung hindi pa makarating sa akin ang viral video ni Janessa na pinapahiya ng mga anak mo, hindi ko pa malalalaman na nasa impyerno pala ang buhay niya!”
Naiiyak ako, for the first time ay mayroon na ring nagtatanggol sa akin sa mga mang-aaping ito. Nasa likod ni Madam Imelda ang mga anak niyang sina Francis at Andrea. Sila ‘yung mas madalas akong apihin at ipahiya kapag nandito ang mga kaklase nila.
Sa totoo lang, dati ko pa gustong umalis rito. Hindi ko lang magawa kasi tinatakot ako nila Andrea at Francis na ikakalat daw nila ang video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Kinuhanan kasi nila ako ng video nun. Sa takot kong mapahiya, heto, nagtagal ako rito at hindi makawala-wala sa kanila.
“Hindi sasama sa iyo si Janessa. Malakas ang kutob namin na mas pipiliin niya rito kaysa sumama sa iyo,” matapang pang sabat ni Andrea sa Tita Merbella ko. Wala talaga silang pinipiling tao na gagalangin.
“At bakit? Bakit hindi e, impyerno itong lugar na ito!” sigaw ni Tita sa kaniya. Galit na galit siya.
“Dahil hindi talaga. Tanungin mo siya Janessa kung sasama ba siya sa iyo?” tanong pa ni Francis na tinatawanan lang kami ni Tita Merbella.
“Tita, may hawak po kasi sila ng video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Tinatakot nila ako na ilalabas iyon kapag lumayas ako rito,” matapang kong sumbong kay Tita Merbella para matapos na ito. May kakampi naman na ako kaya lulubusin ko na.
“Putang-ina ninyo pala! Sasampahan ko kayo ng kaso. Iyan pala ang panakot ninyo kaya hindi makaalis dito ang pamangkin ko!” sigaw ni Tita Merbella. Sobrang tapang niya talaga.
Maging si Madam Imelda ay nagulat sa mga anak niya. Alam niyang mali iyon kaya napatingin siya sa mga ito.
“Totoo ba iyon?” tanong pa ni Madam Imelda sa mga anak niya.
Hindi kumibo ang dalawa. Sa unang pagkakataon, nakita kong namutla ang mga mukha nila. Hindi siguro sila makapaniwalang magsusumbong na ako.
“Imelda, buburahin nila ang video na iyon o maghaharap tayo sa korte?” matapang na tanong ni Tita Merbella kay Madam Imelda.
Alam ni Madam Imelda na matatalo sila, kaya pinili nitong ipabura na lang ang video sa mga anak niya. Nung araw ding iyon, nagulat ako kasi parehong binasag ni Madam Imelda ang cellphone ng mga anak niya.
Sa wakas, nakalaya na rin ako sa kamay ng mga hayop na iyon. Tuluyan na akong sumama kay Tita Merbella papunta sa San Isidro del Monte Claro Town. Sabi niya, kukupkupin na niya ako at doon na patitirahin sa bahay nila.
Habang nakasakay kami sa jeep ay nag-iiyakan kaming magtiyahin. Awang-awa siya sa akin, lalo na nung makita pa niyang nakasuot ako kanina ng pang-katulong na damit.
Halos dalawang oras ang biyahe bago kami nakarating sa San Isidro del Monte Claro Town. Nandito na kami sa Viejo Street kung saan nakatayo ang up and down na bahay ni Tita Merbella.
“Sige na, Janessa, pumasok ka muna sa loob at may sasaglitin lang ako sa kabilang bayan. May meeting akong pupuntahan na sobrang mahalaga, hahabol ako, aabot pa naman kasi ako,” paalam niya kaya tumango ako at pumasok na sa loob.
Lumang style ang istura ng harap sa labas, pero pagdating sa loob, maganda at malawak naman. May sala, dining area, kusina, likod bahay na may mga tanim pang mga gulay.
Pagdating ko naman sa itaas, nakita kong may terrace tapos may dalawang kuwarto. Una kong pinuntahan ‘yung nabukas na pinto ng kuwarto. Malinis at maayos iyon, mukhang nilinis na ni Tita Merbella kasi alam niyang susunduin na niya ako.
Binaba ko doon ang mga gamit ko, pagkatapos ay sinubukan ko namang silipin ang isang kuwarto. Pero bago ako pumasok doon ay nagulat ako kasi may naririnig akong boses ng lalaki. Parang umuungöl. Nakaawang ang pinto kaya narinig ko rin talaga agad ang boses ng isang lalaki doon.
“AAHHHHHHH… SARAP…..”
“OOHHHHH…. PUTA!”
“UGH… UGGHH… OHHHH.”
Nanginig ang kamay ko nung pagsilip ko sa loob ay may nakita akong hubu’t hubad na lalaki. Pawisan ito, nakapikit, at nakanganga. Pero ang mas kinagulat ko ay ‘yung nakita kong ginagawa niya. Hawak-hawak nito at pinanggigilan ang napakalaking pagkalalakë nito. Kahit nasa malayo ako, kitang-kita ko kung gaano kapula ang ulo ng titë nito na for the first time ay nakakita na rin ako sa personal. Hindi ako makapaniwalang ang unang makikita ko na ganoon ay pagkalaki-laki at sobrang haba. Tila lagpas pusod pa iyon. Parang kasing haba ng talong. Halos kulang ang dalawang kamay niya para mahawakan ang katawan palang na titë nito.
Siya siguro ang sinasabi ni Tita Merbella na si Uncle River. Siya ang asawa ng tiyahin ko.
Nakakaloka, ito agad ang bumungad sa akin pagdating ko rito. Hindi ako makapaniwalang madadatnan ko pang ganoon ang asawa ni Tita.
Hanggang sa mas lumakas pa ang ungöl niya.
“AAAAAAHHHHHH!!!!”
“AAAAHHHHH!!!”
“SHIT, AYAN NA AHHHH!!!”
Napanganga ako lalo nung parang fountain na bumulusok mula sa butas ng ulo ng titë niya ang mga kạtas niya. Iyon na siguro ang tinatawag nilang tạmod ng mga lalaki. Ang dami, sobrang dami niyang nilabas. Nagsitapon iyon sa mga abs at galit na galit na dibdib ni Uncle River. Ang iba ay natulo na rin sa sapin ng kama niya.
Hindi ko maitatanggi na ang hot ng asawa pala ni Tita Merbella. Ang ganda ng katawan at ang laki pa nung…shit...ang laki ng titë ni uncle river.
Pero ang hindi ko maintindihan ay parang nag-enjoy akong panuorin siya.
Doon lang ako nahimasmasan at natakot na baka mahuli niya ako, kaya umalis na ako at bumalik sa ibaba ng bahay. Doon ako naghintay na bumaba siya para magpakilala.
Pagadating ko tuloy sa ibaba ay pinagpawisan ako. Hindi na maalis sa isipan ko ang istura niya habang nilalabasan ng tạmod.
Unang araw palang dito ay parang nagkasala na agad ako.
Sorry po, Tita Merbella kung nakita ko na ang halos lahat ng tinatago ni Uncle River.
หลายเดือนผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างอิงฟ้ากับคิณณ์ค่อย ๆ ก่อร่างสร้างตัวขึ้นอย่างมั่นคงและลึกซึ้ง อิงฟ้าได้เห็นคิณณ์ในมุมที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ใช่แค่เจ้านายผู้เย็นชา แต่เป็นผู้ชายที่อบอุ่น อ่อนโยน และใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เสมอ เขามักจะสังเกตเห็นเมื่อเธอเหนื่อยล้า และหาทางมาทำให้เธอผ่อนคลายอย่างแนบเนียน ไม่ว่าจะเป็นการสั่งกาแฟแก้วโปรดมาให้ หรือแค่เดินผ่านมาทักทายด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ใจเธอสั่นไหวส่วนคิณณ์เองก็ตกหลุมรักอิงฟ้ามากขึ้นทุกวัน เขารู้สึกทึ่งกับความเข้มแข็ง ความอดทน และความสดใสที่เธอมี แม้จะเผชิญกับปัญหามากมายเพียงใด เธอก็ยังคงยิ้มและเดินหน้าต่อไปได้เสมอ เขามั่นใจแล้วว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เขาตามหามาตลอดชีวิตความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ใช่ความลับในที่ทำงานอีกต่อไป แม้จะไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการ แต่การกระทำของคิณณ์ที่แสดงออกถึงความใส่ใจต่ออิงฟ้าอย่างเห็นได้ชัด ก็ทำให้เพื่อนร่วมงานต่างเข้าใจตรงกันว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังก้าวไปไกลกว่าแค่เจ้านายกับลูกน้อง"พี่อิงฟ้าคะ เมื่อไหร่จะมีข่าวดีคะเนี่ย ท่านประธานดูรักพี่อิงฟ้าจะแย่แล้วนะ" น้องเมย์แซวพลางยิ้มกว้
กุญแจบ้านที่คิณณ์คืนให้ยังคงอยู่ในมือของอิงฟ้า เอกสารสัญญาปรับโครงสร้างหนี้ที่ไร้ดอกเบี้ยก็วางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของคิณณ์ที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความหวังผุดขึ้นในห้วงความคิด เธอใช้เวลาครุ่นคิดตลอดคืนเกี่ยวกับคำพูดของเขา ทุกคำพูดของเขา แม้จะเริ่มต้นจากความลับและการปิดบัง แต่ก็ดูเหมือนจะซ่อนความปรารถนาดีและความรู้สึกที่จริงใจเอาไว้"หนูจะลองดูค่ะแม่" อิงฟ้าพูดกับแม่ในเช้าวันรุ่งขึ้น ขณะที่เธอกำลังจัดเตรียมอาหารเช้า "หนูจะลองให้โอกาสคุณคิณณ์"แม่มองหน้าอิงฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโล่งใจและกังวลในคราวเดียวกัน "อิงฟ้ามั่นใจแล้วเหรอลูก?""หนูไม่รู้ว่าหนูมั่นใจแค่ไหนค่ะแม่" อิงฟ้าสารภาพ "แต่หนูเชื่อว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายกับเราจริงๆ แล้วหนูก็อยากรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากหนูจริงๆ"พ่อเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา "ถ้าลูกตัดสินใจแล้ว พ่อกับแม่ก็อยู่ข้างลูกเสมอนะ" พ่อพูดพลางตบไหล่ลูกสาวเบาๆ "แต่ถ้ามันไม่ดีอย่างที่คิด ลูกต้องรีบบอกพ่อกับแม่นะ เราจะช่วยกันหาทางออก""ค่ะพ่อ" อิงฟ้ายิ้มให้กับพ่อและแม่ คำพูดของท่านทำให้เธอรู้สึกเข้มแข็งขึ้นเมื่อมาถึงบริษัท อิงฟ้าเดินตรงไปยังห้องทำงานของคิณณ์ด้วยหัวใจที่เ
กุญแจบ้านในมือของอิงฟ้าเย็นเฉียบ แต่กลับร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟในใจของเธอ คำสารภาพรักและการเสนอจะยกเลิกสัญญาจำนองของคิณณ์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท มันทั้งเป็นความหวังที่ริบหรี่และกับดักที่เธอไม่อาจเข้าใจ เธอเดินออกมาจากห้องทำงานของคิณณ์ด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วน เธอต้องการเวลาเพื่อลำดับความคิดและทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการตลอดทางเดินกลับบ้าน ภาพของคิณณ์ปรากฏขึ้นในหัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งในมุมของนักธุรกิจที่เย็นชา เจ้าระเบียบ นายทุนลึกลับ และผู้ชายที่คุกเข่าสารภาพรักอย่างจริงจัง เธอจะเชื่อคำพูดของเขาได้มากแค่ไหน? หรือนี่เป็นเพียงกลลวงอันแยบยลของนักธุรกิจที่ช่ำชอง?เมื่อกลับถึงบ้าน พ่อกับแม่ก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากังวล"เป็นยังไงบ้างอิงฟ้า? คุณคิณณ์ว่ายังไงบ้าง?" แม่ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนอิงฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง เธอหยิบกุญแจบ้านออกมาจากกระเป๋าและวางลงบนฝ่ามือของแม่"เขา... เขายกเลิกสัญญาจำนองแล้วค่ะแม่" อิงฟ้าตอบเสียงเบา ใบหน้าของเธอไร้อารมณ์พ่อกับแม่มองหน้ากันด้วยความตกใจและไม่เชื่อหู"จริงเหรออิงฟ้า! ยกเลิกจริงเหรอ! แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายเขา!" พ่อถามเส
มือของคิณณ์ที่จับมือของอิงฟ้าไว้แน่นยังคงอุ่นซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย คำสารภาพที่ว่า "ผมต้องการคุณจริงๆ คุณอิงฟ้า ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน" และการที่เขาเอากุญแจบ้านมาคืน มันทำให้โลกทั้งใบของอิงฟ้าหมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ระหว่างความโกรธที่ยังคงคุกรุ่น กับความรู้สึกประหลาดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ"ท่านประธาน... พูดอะไรคะ" อิงฟ้าถามเสียงสั่น ร่างกายยังคงแข็งทื่อคิณณ์กระชับมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความรู้สึกผิดที่ยากจะปิดซ่อน"ผมรู้ว่ามันอาจจะยากที่จะเชื่อ" คิณณ์พูดเสียงทุ้มต่ำ "แต่ผมพูดความจริงทุกอย่าง" เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ผมขอเริ่มต้นอธิบายทุกอย่างให้คุณฟังอย่างละเอียดอีกครั้งได้ไหมครับ"อิงฟ้าเงียบไป เธอสับสนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ในตอนนี้ เธอแค่พยักหน้ารับช้าๆ คิณณ์จึงค่อยๆ ปล่อยมือของเธอออก และเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของเขา พลางผายมือเชิญให้อิงฟ้าไปนั่งที่เก้าอี้รับรองฝั่งตรงข้าม"ผมเข้าใจว่าคุณคงรู้สึกโกรธและผิดหวังในตัวผมมาก" คิณณ์เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังความจ
หลังจากเหตุการณ์ถูกทำร้าย เพทายเริ่มแสดงท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาดูแลและใส่ใจแพรไหมมากขึ้น คอยถามไถ่อาการและแสดงความเป็นห่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเย็นชาที่เคยปกคลุมเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นด้านที่อ่อนโยนและอบอุ่นกว่าเดิมแพรไหมเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น เธอเริ่มสังเกตเห็นรอย
เย็นวันนั้น แพรไหมรีบนำเช็คที่เพทายให้มาไปจัดการปิดหนี้นอกระบบที่คอยตามรังควานครอบครัวเธอ เมื่อเจ้าหนี้รับเงินไปและยอมลงลายมือชื่อในเอกสารปลดหนี้ แพรไหมรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก น้ำตาแห่งความโล่งใจไหลอาบแก้มกลับถึงบ้าน ภาพที่เห็นคือพ่อและแม่กอดกันร้องไห้ด้วยความดีใจ เมื่อรู้ว่าหนี้สินก้อนใหญ่ได้
ลิฟต์หรูเคลื่อนขึ้นสู่ชั้นบนสุดอย่างเงียบเชียบ แพรไหมยืนตัวเกร็ง มองตัวเลขที่เปลี่ยนไปบนแผงควบคุมด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ ความกังวลและความกลัวถาโถมเข้ามาจนรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ในที่สุดลิฟต์ก็เปิดออกสู่ห้องโถงกว้างขวางที่ตกแต่งอย่างหรูหราแต่เย็นชาเพทายยืนรออยู่ที่หน้าประตูห้องพักของเขา ในชุดคล
คำพูดของเพทายดังก้องอยู่ในหัวของแพรไหมซ้ำไปซ้ำมา ข้อเสนอที่แสนต่ำช้าและเหยียดหยามนั้นราวกับตบหน้าเธออย่างแรง ความโกรธ ความขยะแขยง และความรู้สึกเสียใจที่ต้องมาเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ถาโถมเข้ามาจนแทบประคองสติไม่อยู่แพรไหมกลับมาถึงบ้านด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ภาพพ่อแม่ที่นั่งกอดกันด้วยความเศร้าสร้อยยิ่ง





