หัวใจที่เริ่มเปลี่ยนไป

หลังจากเหตุการณ์ถูกทำร้าย เพทายเริ่มแสดงท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาดูแลและใส่ใจแพรไหมมากขึ้น คอยถามไถ่อาการและแสดงความเป็นห่วงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเย็นชาที่เคยปกคลุมเริ่มจางหายไป เผยให้เห็นด้านที่อ่อนโยนและอบอุ่นกว่าเดิม

แพรไหมเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น เธอเริ่มสังเกตเห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเขา แววตาที่อ่อนลงเมื่อมองมาที่เธอ และคำพูดที่ไม่ได้แฝงไปด้วยความเยาะเย้ยเหมือนแต่ก่อน การดูแลเขาในคืนที่เขาบาดเจ็บทำให้เธอได้ใกล้ชิดและสัมผัสถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางแข็งกระด้างนั้น

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆ พัฒนาไปอย่างช้าๆ จากความสัมพันธ์ทางกายภาพที่เริ่มต้นด้วยความขมขื่น กลายเป็นความผูกพันทางใจที่ลึกซึ้งขึ้น พวกเขาเริ่มพูดคุยกันมากขึ้น แชร์เรื่องราวและความคิดเห็นต่างๆ แพรไหมได้รู้ว่าภายใต้ภาพลักษณ์ของนักธุรกิจหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ เพทายก็มีความเหงาและความกดดันที่ต้องแบกรับไว้มากมาย

ความรู้สึกชอบเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของแพรไหมอย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกขอบคุณและซาบซึ้งในความช่วยเหลือและความเปลี่ยนแปลงของเขา ในขณะที่เพทายเองก็ไม่เคยละสายตาจากแพรไหมตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ความเข้มแข็ง ความมุ่งมั่น และความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้างของเธอ ทำให้เขายิ่งรู้สึกประทับใจ

แต่แล้ว ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังดำเนินไปได้ด้วยดี อุปสรรคที่ไม่คาดฝันก็ปรากฏตัวขึ้น

เชอรีน คู่หมั้นของเพทาย เดินทางมาหาเขาที่บริษัทอย่างกะทันหัน เธอเป็นหญิงสาวสวยสง่า เพียบพร้อมด้วยรูปร่างหน้าตาและฐานะทางสังคม การปรากฏตัวของเธอสร้างความฮือฮาให้กับพนักงานในบริษัท ทุกคนต่างซุบซิบถึงความเหมาะสมของทั้งคู่

เชอรีนตรงเข้าไปหาเพทายในห้องทำงานของเขา เธอเหลือบมองแพรไหมตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม แม้จะรู้ว่าแพรไหมคือคู่ควงลับๆ ของเพทาย แต่เธอก็แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เดินเข้าไปคล้องแขนเพทายอย่างสนิทสนมและส่งเสียงหวาน

"ที่รักคะ เชอรีนคิดถึงคุณจังเลยค่ะ"

เพทายเพียงแค่ยิ้มบางๆ ให้เชอรีน ไม่ได้แนะนำแพรไหมในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของเขาแต่อย่างใด แพรไหมยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่จุกอยู่ในอก เธอเป็นใครในสายตาของเขา? เป็นเพียงคู่นอนชั่วคราวที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรเลยใช่ไหม?

หลังจากนั้น เพทายก็กลับห้องช้าลงทุกวัน และมักจะมีข่าวว่าเขาออกไปทานอาหารค่ำกับเชอรีน แพรไหมรู้สึกน้อยใจและเสียใจ เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ความรู้สึกโดดเดี่ยวและไม่มั่นคงก็กัดกินหัวใจเธออยู่ตลอดเวลา

คืนหนึ่ง เมื่อเพทายกลับมาถึงห้องด้วยท่าทางเหนื่อยล้า แพรไหมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากประชดประชัน

"วันนี้ไปทานอาหารอร่อยกับคู่หมั้นมาอีกแล้วสินะคะ?"

เพทายมองเธอด้วยแววตาที่เย็นชาลงทันที "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร?"

"ก็เรื่องคู่หมั้นของคุณไงคะ คุณเชอรีน ดูเหมือนว่าพวกคุณจะเหมาะสมกันมากเลยนะคะ" แพรไหมพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

"อย่าลืมสถานะของตัวเองสิ แพรไหม" เพทายพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง "คุณเป็นแค่นางบำเรอของผมเท่านั้น"

คำพูดของเพทายราวกับมีดกรีดลงกลางใจ แพรไหมรู้สึกชาไปทั้งตัว เธอเงียบลงทันที พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอเข้าใจแล้วว่าสำหรับเพทาย เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่เข้ามาในชีวิตเขาด้วยเงื่อนไข และไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องความรู้สึกใดๆ

ตั้งแต่นั้นมา แพรไหมจึงตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองอย่างเงียบๆ รอจนกว่าจะถึงวันที่เธอส่งมอบงานผ้าไหมให้เพทายครบถ้วน เธอจะจากไปจากชีวิตของเขาอย่างไม่มีวันหวนกลับ...