LOGIN“ถ้าไม่อยากให้คิงฝันมิก็ช่วยทำให้มันเป็นจริงสิ”
ผมตอบกลับมิรินออกไปหลังจากที่เธอพูดประโยคที่โคตรจะเย็นชานี้กับผม
“หน้าด้าน”
“ด้านได้อายอดไงไม่เคยได้ยินคำนี้เหรอ”
“โอ้ย!! ฉันจะทำยังไงกับนายดี”
“ทำอะไรก็ได้ที่มิต้องการคิงยอมหมดอ่ะ”
เอาสิครับอยากรู้เหมือนกันว่ามิจะทนความกวนความมึนของผมได้สักแค่ไหนแต่บอกเลยว่าผมไม่หยุดแค่นี้แน่จนกว่ามิจะยอมคุยกับผมดีๆ
“ออกรถฉันจะกลับบ้าน”
“หิวไหมแวะกินอะไรก่อนไหม”
“ไม่กิน”
โคตรดื้อเมื่อก่อนตอนคบกันว่าดื้อแล้วตอนนี้ยิ่งหนักเลย
“ลองกินข้าวต้มรอบดึกดูไหม”
ผมหันไปถามแล้วยิ้มๆใส่มิรินที่ตอนนี้นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่
“นายอยากกินก็ไปกินเองสิฉันไม่กิน”
“กินคนเดียวไม่ได้ข้าวต้มรอบดึกเขาต้องกินกันสองคน”
ผมพูดแล้วเลิกคิ้วใส่ตอนนึ้เหมือนมิจะเริ่มเข้าใจความหมายการที่ผมชวนกินข้าวต้มแล้วครับ
“ทุเรศ!! อย่ามาพูดจาอะไรแบบนี้กับฉันนะ”
“อะไร...คิงแค่ชวนมิทานข้าวเอง”
ผมก็พูดยั่วโมโหมิไปครับไม่คุยกันดีๆอย่างน้อยก็ได้ต่อปากต่อคำกันก็ยังดี...ดีกว่ามิมานั่งเงียบใส่
“สาบานได้ว่านายไม่ได้คิดแบบนี้รีบๆขับเลยฉันง่วงแล้วก็เลิกพูดจาแบบนี้กับฉันได้แล้วฉันไม่ชอบ”
“คิงก็ไม่ได้อยากให้มิชอบแต่คิงอยากให้มิรักมากกว่า”
“ถ้าปากนายมันว่างมากก็เอารองเท้ามาแทะเล่นไป...รำคาญ”
หลายนาทีผ่านไป
บ้านมิริน
“ไม่ขอบคุณนะเพราะฉันไม่ได้ขอให้นายมาส่ง”
พูดจบแล้วก็สะบัดตูดงอนๆลงไปแล้วปิดประตูรถอัดหน้าผมซะแรงเลยครับเห็นแล้วอยากจับมาฟาดตูดแรงสักทีว่าแล้วผมก็รีบตามลงไปดีกว่า
“เดินตามมาทำไมกลับบ้านนายไปสิแต่ฉันไม่ให้นายเอารถฉันกลับหรอกนะ นู้น!! ไปโบกแท็กซี่เอาหน้าปากซอย”
“ไม่กลับ”
“นี่!! นายจะเอายังไงฉันรำคาญแล้วนะ”
“เอามิไง ได้ไหม”
“อีกคำเดียวถ้านายพูดจาแบบนี้มาอีกคำฉันถีบหน้านายแน่”
ถึงกับจะถีบหน้าเลยเหรอวะมิรินเวอร์ชั่นนี้มีอะไรแปลกๆออกมาให้เห็นเยอะเหมือนกันนะครับ
“เสียงดังอะไรกันมิ...อ้าวคิง!!”
ในขณะที่ฉันกำลังโวยวายใส่เขาอยู่เสียงแม่ก็ดังขึ้นนี่ก็จะตีหนึ่งแล้วทำไมแม่ยังไม่นอนอีกยิ่งไม่สบายอยู่
“สวัสดีครับแม่ดึกแล้วยังไม่นอนเหรอครับ”
ปากฉันถึงกับเบ๊ะออกมาโดยอัตโนมัติเลยค่ะที่ได้ยินผู้ชายคนนี้พูดกับแม่ฉัน ๆ ก็พอรู้มาบ้างว่าช่วงที่ฉันไม่อยู่บ้านเขามาหาแม่ฉันที่บ้าน บ่อยๆแต่ก็ไม่จำเป็นต้องมาพูดแบบนี้ก็ได้ป่ะเพราะเมื่อก่อนคบกันเขาสนิทกับที่บ้านฉันมากค่ะแต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วไงเขากับฉันเลิกกันแล้วเขาก็ไม่ควรจะมาอะไรกับคนในบ้านฉันอีก
“นอนไม่หลับหรอกก็ทั้งลูกสาวลูกชายยังไม่เข้าบ้านแม่นอนไม่หลับหรอกแล้วนี่คิงมากับมิได้ยังไงแล้วมิกค์ล่ะ”
“ก็ลูกชายตัวดีของแม่มันทิ้งมิไว้แล้วหายหัวไปไหนก็ไม่รู้มิก็เลยต้องกลับมากับผู้ชายคนนี้อย่างไม่เต็มใจ”
“มิ!”
พอฉันพูดแบบนี้ออกมาแม่ก็รีบพูดเหมือนจะห้ามไม่ให้ฉันพูด
“มิง่วงแล้วเราขึ้นไปนอนกันเถอะแม่ส่วนไอ้มิกค์เดี๋ยวมันก็มา”
“แล้วคิงล่ะลูก”
ฉันอุตส่าห์ชวนแม่ขึ้นไปนอนเพื่อที่จะเลี่ยงไม่ให้คุยกับเขาแต่แม่ก็ยังจะถามอีก
“เดี๋ยวเขาก็เดินไปโบกแท็กซี่กลับเองอะแม่ ใช่ไหมนายรีบไปสิ”
ไม่รอให้เขาตอบแม่ฉันหรอกค่ะฉันพูดเองคนเดียวเสร็จสรรพ
บรึ้น!! บรึ้น!!! บรึ้น!!
มาแล้วสินะไอ้น้องตัวดีเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มแบบนี้
“ไงว่ะ! เดินมาหน้าหงิกแบบนี้”
“แข่งแพ้ว่ะเฮียเลยหงุดหงิดนิดหน่อยแล้วนี่เฮียกลับไงเอารถผมกลับไหม”
ฉันยืนฟังไอ้มิกค์ที่มันพึ่งจอดรถเสร็จแล้วเดินเข้ามาคุยกับเขานี่มันไปแข่งรถมาอีกแล้วสินะไอ้น้องเวร
“ก็ดีเหมือนกันกูจะได้ไม่ต้องเดินไปโบกแท็กซี่”
“นี่พี่มิใจร้ายกับเฮียขนาดนี้เลยเหรอวะ”
“น้อยๆหน่อยไอ้มิกค์ฉันยืนหัวโด่อยู่นี่แกก็ยังจะนินทาเนอะ”
ขอด่ามันทีเถอะค่ะเรื่องที่มันทิ้งฉันไว้ที่ผับก็ยังไม่ได้เคลียร์เดี๋ยวได้โดนหลายกระทงแน่
“เอาละๆดึกแล้วแยกย้ายกันเถอะลูก คิงขับรถกลับดีๆนะ”
“ครับ งั้นผมลานะครับ คิงกลับก่อนนะมิ”
“เชิญ!”
“ไม่เหลือเยื่อใยเลยนะพี่มิ”
“ไอ้มิกค์!!”
หลังจากนั้นเขาก็ขับรถไอ้มิกค์กลับส่วนพวกฉันก็พากันเข้าบ้านแต่แม่ยังไม่ยอมเข้านอนค่ะแม่ตามฉันเข้ามาที่ห้องฉันเหมือนแม่อยากพูดอะไรกับฉัน
“แม่มีอะไรรึเปล่า”
“มิ...ทำไมไม่คุยกับคิงดีๆเลิกกันไปแล้วก็เป็นเพื่อนกันได้นี่ลูก”
นี่สินะเรื่องที่แม่อยากจะพูดกับฉัน
“แม่คิดว่ามิกับเขาเป็นเพื่อนกันได้จริงๆเหรอ”
“มิยังลืมคิงไม่ได้ใช่ไหมลูก”
“แม่!”
ฉันได้แต่เรียกแม่ออกมาโดยที่ไม่สามารถพูดอะไรต่อได้เพราะสิ่งที่แม่พูดออกมามันเป็นเรื่องจริง
ใช่ค่ะฉันยังลืมเขาไม่ได้แต่ฉันก็ไม่อยากกลับไปเหมือนกัน
“ที่มิพยายามไม่คุยกับคิงเพราะมิกลัวใจตัวเองใช่ไหมลูก”
“แม่คะ..เราเลิกพูดเรื่องเขาได้ไหม นะคะ แม่ปล่อยให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้เถอะนะเรื่องของมิกับเขามันจบแล้ว”
หลายวันผ่านไป
สนามแข่งฟาร์โรห์
“พี่คิงงง! หายไปไหนมาเฟรนด์คิดถึงมากเลยรู้ไหม”
“ปล่อยพี่ก่อนเฟรนด์อย่ามากอดแบบนี้มันอึดอัด”
“ไม่ค่ะ...เฟรนด์คิดถึงพี่”
นี่แหละครับคือเหตุผลที่ผมไม่ค่อยเข้ามาหาไอ้ฟาร์ที่สนามผู้หญิงที่คุยกับผมอยู่นี่เธอเป็นน้องสาวไอ้ฟาร์ครับชื่อเฟรนด์ลี่แต่พวกผมเรียกเฟรนด์
เท่าที่ฟังน้องมันคุยกับผมคงรู้ใช่ไหมว่าเฟรนด์เป็นติ่งผมน้องมันชอบผมน่ะครับแต่สำหรับผมน้องยังไงก็คือน้องผมไม่คิดเป็นอย่างอื่น เฟรนด์ลี่เป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านไอ้ฟาร์ครับถูกสปอยมาอย่างหนักก็เลยเอาแต่ใจแบบนี้
หมับ!!
“โอ้ย!! พี่ฟาร์มาดึงคอเสื้อเฟรนด์ทำไมปล่อยเลยนะ”
มาแล้วครับระฆังช่วยชีวิตของผมไอ้ฟาร์มาถึงมันก็ดึงเฟรนด์ออกจากตัวผมทันที
“ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้เฟรนด์เลิกบ้าผู้ชายแล้วไปนั่งกับเพื่อนแกนู้นไป”
“ไม่ไป..เฟรนด์จะนั่งกับพี่คิง”
นี่แหละครับความดื้อความเอาแต่ใจของน้องไอ้ฟาโรห์ที่ผมเองก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ติดไปทางรำคาญอีกด้วย
"ปล่อยพี่เฟรนด์ พี่มีธุระต้องคุยกับไอ้ฟาร์"
"คุยเสร็จแล้วไปนั่งกับเฟรนด์นะ"
"ไปได้แล้ว"
"ก็ได้ค่ะ"
พอผมพูดพร้อมกับทำสีหน้าเบื่อๆใส่เฟรนด์ก็ยอมไปครับไอ้ฟาร์ก็ยืนส่ายหัวแล้วมองตามน้องมันที่เดินไป
"แม่งหนัก!"
"อะไรวะ"
"น้องกูไงแม่งบ้าผู้ชายหนักถึงขนาดกูเป็นพี่พูดมันไม่ฟังแต่ไปฟังมึงซะงั้น"
ไอ้ฟาโรห์พูดขึ้นมาอย่างเอือมๆกับกริยาของน้องมันก่อนที่มันจะเดินพาผมไปนั่งที่ห้องทำงานมัน สนามแข่งไอ้ฟาร์มีครบทุกอย่างแหละครับมีบาร์ให้นั่งชิลใครไม่อยากไปนั่งติดขอบสนามก็นั่งที่บาร์ดูได้เพราะมันเป็นกระจกที่มองออกไปเห็นข้างนอกมีกล้องที่ถ่ายถอดสดในสนามผ่านจอให้ดูด้วยน้องมันก็มักจะพาเพื่อนๆมานั่งชิลที่สนามมันบางทีเฟรนด์ก็ไปที่ผับผมแต่ไม่เคยได้เจอผมหรอกครับเพราะผมให้สายผมรายงานว่าถ้าเห็นเฟรนด์มาเมื่อไหร่ผมก็จะหลบทันที
“ถ้าไม่อยากให้คิงฝันมิก็ช่วยทำให้มันเป็นจริงสิ”ผมตอบกลับมิรินออกไปหลังจากที่เธอพูดประโยคที่โคตรจะเย็นชานี้กับผม“หน้าด้าน”“ด้านได้อายอดไงไม่เคยได้ยินคำนี้เหรอ”“โอ้ย!! ฉันจะทำยังไงกับนายดี”“ทำอะไรก็ได้ที่มิต้องการคิงยอมหมดอ่ะ”เอาสิครับอยากรู้เหมือนกันว่ามิจะทนความกวนความมึนของผมได้สักแค่ไหนแต่บอกเลยว่าผมไม่หยุดแค่นี้แน่จนกว่ามิจะยอมคุยกับผมดีๆ“ออกรถฉันจะกลับบ้าน”“หิวไหมแวะกินอะไรก่อนไหม”“ไม่กิน”โคตรดื้อเมื่อก่อนตอนคบกันว่าดื้อแล้วตอนนี้ยิ่งหนักเลย“ลองกินข้าวต้มรอบดึกดูไหม”ผมหันไปถามแล้วยิ้มๆใส่มิรินที่ตอนนี้นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่“นายอยากกินก็ไปกินเองสิฉันไม่กิน”“กินคนเดียวไม่ได้ข้าวต้มรอบดึกเขาต้องกินกันสองคน”ผมพูดแล้วเลิกคิ้วใส่ตอนนึ้เหมือนมิจะเริ่มเข้าใจความหมายการที่ผมชวนกินข้าวต้มแล้วครับ“ทุเรศ!! อย่ามาพูดจาอะไรแบบนี้กับฉันนะ”“อะไร...คิงแค่ชวนมิทานข้าวเอง”ผมก็พูดยั่วโมโหมิไปครับไม่คุยกันดีๆอย่างน้อยก็ได้ต่อปากต่อคำกันก็ยังดี...ดีกว่ามิมานั่งเงียบใส่“สาบานได้ว่านายไม่ได้คิดแบบนี้รีบๆขับเลยฉันง่วงแล้วก็เลิกพูดจาแบบนี้กับฉันได้แล้วฉันไม่ชอบ”“คิงก็ไม่ได้อยากให้มิชอบแต่ค
“ป่ะ!!กลับบ้านกัน...นาย!!”กึก!!(เสียงกดล็อคประตูรถ)“ขึ้นมาบนรถฉันได้ยังไงลงไปเลยนะ”“จะตะโกนเสียงดังทำไมมิหูคิงจะแตกอยู่แล้ว”“ฉันบอกให้นายลงไปไง”ให้ตายเถอะค่ะนี้มันเรื่องบ้าอะไรอีกทำไมอยู่ๆผู้ชายคนนี้ถึงมานั่งอยู่บนรถฉันได้คะแล้วไอ้มิกค์มันไปไหนพรึบ!!“ใส่เสื้อคลุมไว้ซะเดี๋ยวนี้หัดแต่งตัวโป๊แบบนี้แล้วเหรอ”นอกจากจะไม่ลงจากรถฉันแล้วเขายังโยนเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำของเขาให้ฉันแล้วพูดประโยคนี้ออกมา ทำไมคะทำไมคนอย่างฉันจะแต่งตัวแบบนี้ไม่ได้จะให้ฉันใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์มาเที่ยวผับรึไง“ไม่ใส่!! เอาคืนไปแล้วนายก็ลงไปจากรถฉันด้วย”ฉันโยนเสื้อกลับไปให้เขาแล้วก็พูดไล่ให้เขาลงจากรถเขาก็มองหน้าฉันกลับด้วยสายตาที่หงุดหงิด แล้วไงคะมาหงุดหงิดฉันทำไมไม่ทราบฉันต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายหงุดหงิดเขาที่สาระแนขึ้นมานั่งบนรถฉันแต่ผู้ชายคนนี้ก็ยังหน้าด้านหน้าทนไม่ยอมลงค่ะแถมทำท่าเหมือนจะขับรถออกไปอีก“นายไม่ลงใช่ไหม ได้!! งั้นฉันลงเอง”หมับ!!“นี่!! ปล่อยแขนฉันนะ”พอฉันทำท่าจะเปิดประตูรถลงเขาก็ดึงแขนฉันไว้อย่าเรียกว่าดึงเลยค่ะเรียกว่ากระชากเลยดีกว่าเพราะตัวฉันแทบจะติดกับตัวเขาอยู่แล้วพื้นที่ในรถก็แคบแค่นี้
พอหันไปมองก็โคตรสนิทครับไอ้ห่านี่ ไอ้มิกค์น้องชายตัวแสบของมิรินไอ้คนที่มาหลอกแดกเหล้าฟรีที่ร้านผมแต่แม่งไม่เคยจะหลุดปากบอกว่าพี่สาวมันอยู่ไหนตลอดหลายปีที่ผ่านมา จนมิกลับมามันก็ยังไม่ยอมบอกถ้าผมไม่ไปเจอมิที่งานเองก็คงไม่รู้ว่ามิกลับมาแล้ว เป็นไงครับจัญไรไหมไอ้มิกค์“มึงไม่มีเรียนเช้าเหมือนชาวบ้านเขาเหรอไอ้มิกค์ออกเที่ยวแม่งทุกคืนแล้วแบบนี้มึงจะเรียนจบไหม”ขอสวดมันสักทีเถอะครับไหนๆมันก็เดินมาหาถึงที่แล้วที่พูดก็เพราะห่วงและหวังดีกับมันนั่นแหละครับอีกอย่างก็สงสารมิกับแม่ที่ต้องทำงานหาเงินส่งควายอย่างไอ้มิกค์มันเรียน“มาถึงก็บ่นเลยเดี๋ยวก็ถอดถอนออกจากการเป็นว่าที่พี่เขยซะหรอก”“ปากดี พี่มึงกลับมาไม่บอกกูสักคำ”“นี่เฮียรู้แล้วเหรอ”ดูมันจะตกใจมากนะครับที่ได้ยินผมพูดแบบนี้ก็อย่างว่าแหละครับคนที่ไม่สนใจโลกสนใจคนรอบข้างอย่างไอ้มิกค์มันคงไม่รู้ว่าพี่มันกลับมาแล้วไปไหนมาบ้าง“หึ!! กูเจอพี่มึงมาแล้วไอ้มิกค์”“ไรวะ!! เซ็งอ่ะว่าจะไถตังค์เฮียสักหน่อยแลกกับการบอกว่าพี่มิกลับมาแล้ว”นี่ไงครับความจัญไรของไอ้มิกค์ผมละเชื่อมันเลย“มึงไม่ได้แดกตังค์กูง่ายๆหรอกไอ้มิกค์”“ก็ไม่แน่นะถ้าคืนนี้เฮียอยากขับรถไป
หลายวันผ่านไปK I N G PUB‘ขอโทษทำไม...อย่าลืมสิว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน’คำพูดนี้ของมิพร้อมสายตาที่เย็นชาที่มองผมเมื่อหลายวันก่อนมันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวผมตั้งแต่วันนั้นที่เจอกันที่งานแต่งไอ้กันต์กับนาราผมก็ไม่ได้เจอมิอีกเลยความจริงผมจะไปหามิที่บ้านก็ได้นะครับเพราะเมื่อก่อนตอนที่มิยังไม่กลับมาผมก็ไปหาแม่มิบ่อยๆ แต่ผมไม่ไปก็เพราะรู้ว่ายังไงมิคงไม่ยอมคุยอะไรกับผมเหมือนเคยความหวังที่จะขอคืนดีกับมิของผมมันโคตรริบหรี่เลยครับตอนนี้คืนนี้ผมก็ได้แต่นั่งเซ็งๆ ดื่มเหล้าคนเดียวมองผู้คนที่เดินเข้าเดินออกผับผมเหมือนเช่นทุกวันก็ตั้งแต่ไอ้พวกเพื่อนเวรสามตัวมันมีเมียเป็นตัวเป็นตนผมก็ถูกเทแบบนี้แหละครับ“ให้ผมเรียกสาวๆมานั่งด้วยไหมเฮีย”“กูบอกมึงตอนไหนว่ากูอยากมีคนมานั่งด้วย”ผมตอบไอ้ไนท์ออกไปไอ้ไนท์มันเป็นผู้จัดการผับครับเป็นผู้ช่วยเป็นมือขวาของผมเลยก็ว่าได้ส่วนชีวิตมันก็ไนท์สมชื่อครับงานอะไรที่ทำตอนกลางคืนมันเหมาดูให้ผมหมดทั้งผับนี้ สนามแข่งรถที่ผมหุ้นกับเพื่อนอีกคนไอ้ไนท์มันก็คอยดูอยู่ส่วนผมก็นั่งดูมันทำงานไปถ้างานไหนที่มันเหลือบ่ากว่าแรงของไอ้ไนท์ผมก็จะลงมาจัดการเองชีวิตผมมันเทากว่าพวกไอ้กัส ไอ
"ไงไอ้สัสมองเขาตาละห้อย"ไอ้โอโซนเดินเข้ามาตบไหลผมเบาๆก่อนที่มันจะพูดแบบนี้ออกมาก็จริงอย่างที่มันพูดครับเพราะตอนนี้ผมกำลังมองไปยังผู้หญิงคนหนึ่งด้วยสายตาที่ทั้ง คิดถึง และ โหยหา ผู้หญิงคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนเก่าของผม ๆ ไม่คิดเลยว่าผมจะได้เจอเธอที่นี่หลายปีแล้วครับที่เธอหายไปจากชีวิตผมโดยที่ผมพยายามตามหาแต่ก็ไม่เคยรู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน"สายตามึงที่มองมิลินตอนนี้โคตรโหยหาความรักความเมตตาเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆ"แล้วนี้ก็เป็นเสียงไอ้ห่าเวกัสครับไอ้ตัวตอกย้ำซ้ำเติมตั้งแต่มันมีเมียเป็นตัวเป็นตนสกิลการกวนตีนมันก็ลดลงบ้างแต่อย่าเผลอมีช่องให้มันเสียบครับอย่างเช่นที่ผมโดนมันกระแหนะกระแหนอยู่ตอนนี้ไอ้สัสนี่มันคงรอเวลานี้มานานป๊าบบ!!"จะพูดอะไรดูอารมณ์เพื่อนมึงด้วยไอ้ห่า เขากลับมาแล้วมึงอยากพูดอยากขอโทษอะไรก็รีบทำซะก่อนที่เขาจะจากมึงไปอีกมีโอกาสแล้วรีบคว้าดูอย่างกูสิเกือบจะเสียโอกาสดีๆอย่างทุกวันนี้ไปแล้ว"ไอ้กันต์เดินเข้ามาตบหัวไอ้กัสไปทีหนึ่งก่อนที่มันจะหันมาพูดกับผมแล้วตบไหล่เชิงให้กำลังใจเบาๆที่ไอ้กันต์มันพูดแบบนี้ก็เพราะว่าสาเหตุที่ทำให้ผมกับมิลินต้องเลิกรากันต้นเหตุมันมาจากสันดานเลวๆของผมเองที่วัน
'พี่คิงขาหวานขอแรงๆ...อ๊ะ!!"'กรี๊ดดดด!!!ทำบ้าอะไรกัน'เฮือก!!!อีกแล้วเหรอทำไมฉันต้องมาฝันถึงเรื่องบ้าๆนี้อีกแล้วเรื่องของเหตุการณ์วันนั้นที่คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนฉันคนที่คบกันมาเกือบสามปีเขามีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นในห้องของเขาห้องที่ฉันเคยไปนั่งเล่นยอกล้อกับเขาตอนนั้นฉันเจ็บปวดแทบจะขาดใจเขาบอกฉันว่าไงรู้ไหมคะเขาบอกว่าเพราะฉันไม่ยอมมีอะไรกับเขาๆถึงต้องไปมีกับคนอื่น เหตุการณ์ครั้งนั้นมันทำให้ฉันไม่เคยลืมเขาเลยค่ะที่ไม่ลืมไม่ใช่เพราะยังรักหรอกนะคะที่ไม่ลืมเพราะฉันเกลียดเขาต่างหากคนที่เคยรักที่สุด'มิไม่เคยลืมคิงเลยสักวัน'ก๊อก!! ก๊อก!!"มิ...มิลูก...เปิดประตูให้แม่หน่อย""ค่าาาแม่""มิ!! เป็นอะไรรึเปล่าลูกแม่ได้ยินเสียงลูกกรี๊ดดังไปถึงข้างล่าง""ไม่มีอะไรค่ะแม่ มิแค่ฝันร้าย"ฉันยิ้มแล้วพูดกับแม่ออกไป"จะเดินทางวันนี้เลยเหรอลูกหนูพึ่งกลับมาถึงเมื่อวานเองนะวันนี้จะเดินทางอีกแล้วแม่เป็นห่วง""สบายมากค่ะแม่อีกอย่างงานแต่งนารามิไม่ไปไม่ได้"ฉันพึ่งกลับมาจากอังกฤษค่ะหลังจากเหตุการณ์วันนั้นฉันก็ทำเรื่องย้ายไปเรียนต่อที่นั้นแล้วก็ใช้ชีวิตทำงานที่นั้นเลยแต่ครั้งนี้ที่ฉันกลับมาเพราะเพื่อนรักของฉั







