3

“...หรา” สองหนุ่มประสานเสียงแข่งกับเสียงเพลง ซึ่งเป็นแบบนี้ทุกทีเวลาเธอมาเที่ยวด้วย 

“เออ คอยดูได้เลย” พร้อมกับรับแก้วเครื่องดื่มมาถือไว้

“ดาไปเต้นกันไหม” เพื่อนผู้หญิงในห้องที่อยู่อีกกลุ่มเข้ามาชวน

“รอกรึ่มก่อนได้ไหมล่ะ เหล้ายังไม่เข้าปากก็ชวนไปเต้นเลย”

“เออ ๆ เดี๋ยวกูไปเต้นก่อนงั้น”

หญิงสาวพยักหน้า จะบอกว่าตัวเองเป็นคนชอบดื่มนะ แต่คออ่อน กินไปสักพักจะเริ่มเมา พอดื่มไปสองแก้ว ก็รู้ว่าตัวเองเริ่มได้ที่แล้วถึงออกไปเต้นกลางฟลอร์เรียกเหงื่อที่นักดื่มชายหญิงเต้นแออัดกันอยู่ตรงนั้นเต็มไปหมด ขณะที่เต้น ๆ อยู่นั้นก็รู้สึกว่ากำลังโดนลวนลาม หันไปก็เห็นเป็นไอ้เก้าที่เมาไม่ได้สติแล้วมาโอบไหล่ เกือบสะบัดแล้วไหมล่ะ ถ้าไม่ได้ยินเสียงมันพูด ด้วยคิดว่าเป็นคนอื่นมากอด

“เมายังดา” โน้มหน้ามาถามแล้วเปลี่ยนเป็นโอบเอว ทั้งยังก้มมาเกือบชิดหน้าเธอ ถ้าใครมองจะเห็นเป็นทั้งคู่กำลังจูบกันอยู่

“ยัง กลับโต๊ะกันเถอะ”

ไม่มีใครบอกศัตรูที่เป็นผู้ชายและไม่ใช่เพื่อนสนิทว่าเมาหรอก มันจะเปิดโอกาสให้คนพวกนี้ได้ทำเรื่องทราม ๆ หากตอบอะไรที่สิ้นคิดออกไป เห็นท่าไม่ดีเลยชวนกลับโต๊ะ ระหว่างที่เดินกลับคนที่ออกมาเต้นก็เยอะเลยเดินเบียดกันไปมา แก้วเหล้าในมือที่ถือไว้หกใส่เสื้อของผู้ชายคนหนึ่งเข้า เขาเลยโวยวายเสียงดัง

“เฮ้ย อะไรวะ”

“ขอโทษค่ะพี่” รีบขอโทษแต่ยังไม่มองหน้า พอเงยหน้าเท่านั้นแหละ...ผู้ชายอะไรวะ หล่อระเบิด จนวัวตายควายล้ม คิ้วเข้ม ปากหยักได้รูป ผิวขาว หน้าตี๋ แค่มองในมุมมืดยังเห็นว่าหล่อขนาดนี้ หากเห็นตอนกลางวันจะหล่อขนาดไหน พอได้ยินประโยคที่เขาเอ่ยออกมาก็อยากจะกลับคำแล้วสิ 

“เดินยังไงของมึงวะ ไม่เห็นหรือไงว่ามีคนยืนอยู่น่ะ” พร้อมกับทำหน้าทำตาหาเรื่องเต็มที่

หน้าตาดี ใช่ว่านิสัยจะดีเหมือนหน้าตานะบางที

“ขอโทษแล้วจะเอายังไง คนมันเยอะไม่เห็นเหรอ”

ใครมาปากเสียแบบนี้ใส่ บอกเลย...ยาว คำขอโทษก็พูดแล้วยังไม่พอใจอีกหรือไง ผู้ชายก็ผู้ชายเถอะ ไม่ยอมเหมือนกัน

“ขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะพี่ มันคงไม่ได้ตั้งใจ” เก้ารีบเข้ามาบังหญิงสาวไว้ กลัวจะมีเรื่องกันพร้อมกับจับมือบางให้เดินออกจากตรงนั้น “ไปเถอะดา อย่ามีเรื่องเลย”

“คราวหลังดูแลเมียมึงดี ๆ หน่อย ไม่ใช่ปล่อยให้มาเดินชนคนอื่นเขาแบบนี้”

ไอ้ผู้ชายปากเสียยังไม่จบอีกนะ

“เป็นไรมากปะ ขอโทษไปแล้วไง จะเอายังไงอีก”

“พอเถอะดา” เก้าดึงมือเพื่อนให้เดินตามตนออกมาจากบริเวณนั้น แต่ผู้ชายคนนั้นเดินหน้านิ่งมาขวางไว้พลางใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากมน ซึ่งเขาสูงกว่าเธอเกือบยี่สิบเซนติเมตร เธอสูงแค่ไหล่เขาเอง คาดคะเนด้วยสายตาแล้วเขาน่าจะสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรด้วยซ้ำ

“เก๋าเหรอมึงอะ”

ปาลิดาปัดมือผู้ชายคนนั้นออกแล้วพูด “เก๋าไม่เก๋าจะลองดูไหมล่ะ”

เธอก็ใช่ย่อยที่ไหน ใครมาหาเรื่องก็พร้อมบวกทุกที นิสัยนี้แก้ไม่หายเสียด้วย

“ชื่อดาเหรอเรา”

อ้าว เปลี่ยนเรื่องเฉยเลย ปวดหัวกับคนแบบนี้จริง ๆ ปากหาเรื่อง แต่ใจจริงสนใจผู้หญิงสวย เหอะ! สงสัยจะเมา มองตาเยิ้มเชียว 

“ใช่! ทำไม! อยากมีเรื่องเหรอ”

เก้าที่กลัวจะมีเรื่องมากไปกว่านี้ก็ดึงมือเล็กให้เดินตาม แต่ไอ้ผู้ชายคนนั้นดึงแขนไว้อีกข้างหนึ่ง พอหันหน้าไปมอง กำลังจะเอ่ยปากถาม...เขาก็จับหน้าเธอล็อกไว้แล้วจู่โจมปล้นจูบไปอย่างหน้าด้าน ๆ ต่อหน้าผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นนับสิบ ๆ คน จนคนถูกกระทำได้แต่ยืนตกใจ ตัวแข็งตาค้าง

นะ นั่นมัน...เป็นจูบแรกเธอ กล้าดียังไง!! ถึงทำทุเรศ ๆ แบบนี้

“ไอ้สัสเอ๊ย ทำเพื่อนกูอย่างนี้ได้ไงวะ” เก้าทนไม่ไหว ผลักผู้ชายคนนั้นออก ก่อนซัดหมัดหนัก ๆ ใส่หน้าชายหนุ่มที่ลวนลามเพื่อนตนไปทีหนึ่ง เป็นเหตุให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นต้องถอยห่าง ด้วยกลัวจะโดนลูกหลง ดีที่ว่าตรงนี้เป็นมุมสลัว ๆ เลยไม่ค่อยเป็นจุดสนใจของการ์ดเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่อยากจะนึกภาพเหมือนกันว่าทุกอย่างจะจบลงยังไง

“ปากหวานเหมือนกันนี่หว่า” คนที่ถูกต่อยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับใช้มือเช็ดเลือดตรงมุมปาก ไม่ได้มีอาการสลดที่ทำกับหญิงสาวแบบไม่ให้เกียรติเช่นนั้นเลย ยิ่งทำให้ผู้ถูกกระทำกำหมัดแน่นด้วยอยากซัดหน้าผู้ชายคนนี้เป็นที่สุด