4

“มึงไม่น่าเกิดมาเป็นผู้ชายเลยว่ะ” เก้าชี้หน้าผู้ชายคนนั้นที่กล้ามาทำเพื่อนตน

“พอเถอะเก้า กูไม่อยากลดตัวไปคุยกับคนแบบนี้หรอก” ปาลิดาเก็บความเสียใจไว้ในอก แล้วเดินเบียดผู้คนกลับไปยังโต๊ะอย่างเงียบ ๆ ไม่ได้หันหลังไปมองชายผู้ชายแม้แต่น้อย 

“เฮ้ย ดา มึงเป็นอะไรไร ร้องไห้ทำไม”

“ใครทำมึงวะ”

“มึงเป็นไร บอกกูเดี๋ยวกูจัดการให้”

และคำถามอีกมากมาย เมื่อเห็นเธอเดินกลับมาสภาพใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา ทุกคนก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงปนสงสัย หากก็ไม่ได้ตอบ

ราเชนทร์เห็นอย่างนั้นรีบเข้ามาถามอย่างห่วงใย “มึง...เป็นอะไร ใครทำ”

ปาลิดาส่ายหัวไม่พูดอย่างเดียว ราเชนทร์ที่รู้ว่าเซ้าซี้ไปก็ไม่ได้อะไร เลยไม่เร้าหรือต่อ ตอนนี้เพื่อนคงเสียขวัญ ถึงดึงร่างบอบบางไปกอดปลอบ

“ไม่เป็นไรนะ งั้นกลับกันเถอะปะ” 

หญิงสาวได้แต่พยักหน้า ไม่โอเคกับสิ่งที่พบเจอ แม้มาเที่ยวหลายต่อหลายครั้งก็ไม่เคยพบเจอเหตุการณ์อุกอาจเช่นนี้

เก้าเดินมาโอบไหล่ได้แต่ลูบปลอบอย่างเข้าใจ พลางเล่าเรื่องทั้งหมดให้ราเชนทร์กับธีภพฟังด้วยไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้มากนัก ไม่อยากให้ใครมาว่าได้ว่าไม่ให้เกียรติผู้หญิง

พอพวกมันได้ฟังแล้วก็อยากจะไปซัดหน้าผู้ชายคนนั้นที่กล้าทำเพื่อนตน หากก็ถูกหญิงสาวดึงไว้ ด้วยไม่อยากให้เพื่อนมีเรื่อง เพราะแค่นี้ก็ทำให้ทุกคนหมดสนุกกันแล้ว

“มึงกลับพร้อมกูไหม” เห็นว่าทั้งราเชนทร์และธีภพใจเย็นลง หญิงสาวถึงหันไปถามเพื่อน ๆ ที่ตอนนี้หยุดดื่มกันแล้ว

“เอาไงมึง” ธีภพถามคนที่ยืนอยู่ข้างตัวเอง แต่ไม่ทันได้ตอบ ราเชนทร์พูดขึ้นมาก่อน

“พวกมึงอยู่ต่อเลย เดี๋ยวกูกลับกับมันเอง”

“ขับรถดี ๆ ถึงแล้วโทรบอกด้วย” เพื่อนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงนั้นสั่งอย่างเป็นห่วง

ราเชนทร์พยักหน้า ก่อนจะจับมือบางให้เดินตามตนมา

“มึง...กูอยากเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นหน่อย มึงเดินไปรอที่รถเลยก็ได้” มือบางกระตุกมือของคนที่จับมือให้หยุดเดินแล้วบอกความต้องการ

“ให้ไปเป็นเพื่อนไหม กูเป็นห่วงมึง” ประโยคสุดท้ายพูดเบา ๆ แต่คนยืนใกล้ ๆ ได้ยิน

“ไม่เป็นไร กูไปเองได้” 

ได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มจึงแยกออกไปอีกทาง หญิงสาวถึงเดินไปห้องน้ำที่ต้องผ่านหน้าห้องน้ำชายก่อน และเห็นผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น เธอเลยรีบเดินก้มหน้าไป

“เฮ้ย ยัยตัวเล็ก เจอกันอีกแล้ว ร้องไห้ผัวทิ้งเหรอเมื่อกี้น่ะ”

ดูปากมัน มีหมาอยู่ในนั้นกี่ตัววะ กูยังไม่มีผัวเว้ย 

ปาลิดาไม่สนใจกับคำพูดแบบนั้นของร่างสูงที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ เดินผ่านเขาไปทำธุระในห้องน้ำ เดินออกมาก็ยังเจอเขายืนอยู่ที่เดิมราวกับรอใคร

ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบหกเซนติเมตรเดินมาดักหน้าไม่ให้เธอเดินหนี ปาลิดาเลยเงยหน้ามองหน้าหล่อ ๆ นั้นด้วยความไม่พอใจ พลางสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า