7

“โทรศัพท์กูอยู่ไหน ขอคืนด้วย กูจะกลับบ้านแล้ว” เมื่อไม่อยากอยู่ต่อ เลยร้องขอสิ่งที่เขายึดไป

“พูดเพราะ ๆ สิ”

ปาลิดาถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ “จะเอายังไงกับกูก็ว่ามา”

“กูอยากขอโทษ เรื่องเมื่อคืน…” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างรู้สึกผิด หากถูกหญิงสาวตัดบท

“ไม่เป็นไร กูถือว่าให้ทาน อย่าพบเจอกันอีกเลย”

ได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็โมโหหน้าดำหน้าแดง กำหมัดแน่น ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะมีพิษสงมากมายขนาดนี้

“ให้ทานเหรอ! ได้! งั้นกูขออีกครั้งแล้วกัน!”

สิ้นประโยคนั้น ร่างสูงเหวี่ยงหญิงสาวลงโซฟาแล้วขึ้นคร่อมร่างเล็กไว้กันเธอหนี แล้วใช้มือหนาจับปลายคางมนให้รับจูบเขาได้ถนัด ส่วนมืออีกข้างบีบคลึงหน้าอกอย่างแรง...แรงจนเธอน้ำตาไหล ก่อนผละจูบออกแล้วมองหน้าคนตัวเล็กด้วยหางตาเล็กน้อย แล้วก้มหน้าซุกไซ้ซอกคอขาวจนเป็นรอยแดง

พลกฤตจัดการลอกคราบทั้งของตัวเองและร่างบางจนหมด พลางใช้เข่าดันขาเรียวให้แยกออกจากกันเพื่อให้แก่นกายสัมผัสกับกึ่งกลางกายสาว พร้อมกันนั้นลิ้นร้อน ๆ ฉกชิมยอดอกอวบอิ่มทั้งสองข้างอย่างเร่าร้อน

“อืม อ่า ซี๊ดด”

หญิงสาวเคลิบเคลิ้มตามอารมณ์ที่เขานำพา ปล่อยเสียงร้องครวญครางออกมาเสียงแผ่วเบา พลางแอ่นตัวให้เขาไปดูดดื่มอย่างถนัดถนี่

ได้ยินเสียงครางหวานที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากบาง ชายหนุ่มยิ่งดูดเลียยอดถันสีหวานอย่างเมามัน พลางนวดคลึงอีกข้างอย่างเท่าเทียมกัน

“ซี๊ด อ่าห์...”

มืออีกข้างที่ว่างเว้นจากเคล้าคลึงหน้าอกอวบอิ่มค่อย ๆ ลากไล้ไปตามร่างบอบบาง จนมาหยุดอยู่ที่กึ่งกายสาวแล้วใช้ปลายนิ้วสอดเข้าไปในโพรงสาวทีเดียวสองนิ้ว ขยับช้าบ้างเร็วบ้างจนข้างในมีน้ำไหลออกมา อีกทั้งยังขมิบรัดนิ้วเขาอีก ยิ่งเห็นเธอกัดปากตัวเองเขายิ่งเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น จนโพรงรักตอดรัดแน่น ราวกับจะเยือนที่หมายเขาก็หยุดไปเสียดื้อ ๆ

“อื้ม อือ”

เสียงหวานครางยาวอย่างขัดใจที่อยู่ ๆ เขาไม่ทำให้เสร็จจนเธอค้างอยู่บนหอคอย ก่อนคิดอะไรมากกว่านี้ก็มีสิ่งแปลกปลอมเคลื่อนเข้ามากลางกายสาวช้า ๆ แล้วกระแทกเข้ามาจนสุดด้าม

“กรี๊ด!!! เจ็บ เอาออกไป”

เสียงกรีดร้องจากคนใต้ร่างทำให้ชายหนุ่มชะงัก แม้น้ำรักของหญิงสาวจะออกมามากมายเพียงใดก็ไม่อาจเข้ามาได้ ด้วยไม่เคยต้องมือชายมากก่อน จนเมื่อคืน...

“เข้ายากจังวะ เมื่อคืนก็โดนไปหลายรอบแล้วนะ แป๊บเดียวนะ อย่าเกร็ง พี่สัญญาว่าจะทำเบา ๆ” พลกฤตบอกเสียงนุ่ม พลางถอดถอนท่อนเนื้อออกมาเกือบสุดแล้วกระแทกเข้าไปอีกรอบ ชายหนุ่มเข้าสุดออกสุดอยู่สองรอบก็ปล่อยเสียงครางของตัวเองออกมาด้วยความเสียวซ่านที่ภายในโพรงรักของคนตัวเล็กตอดรัดจนเขาขยับกายไม่ได้ ทั้งยังผสมผสานกับเสียงครวญครางหวานหู เป็นผลให้อารมณ์เขาเตลิดไปไกล

“อือ...อ่า...ซี๊ด ฟิตว่ะ”

สะโพกสอบขยับเข้าออกช้าบ้างเร็วบ้างตามแต่ใจต้องการ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเธอจะเป็นยังไง ด้วยยังมีอารมณ์โกรธอยู่นั่นเอง แม้คลายลงไปบ้างแต่ยังไม่หมดไปเสียทีเดียว

เขากระแทกกระทั้นอยู่อย่างนั้นจนโพรงรักขมิบตอดรัดจนแน่นแล้วกระตุกพร้อม ๆ กับร่างหนาที่เกร็งสะโพก กระตุกสองสามทีแล้วปล่อยใส่ร่างบางจนหมดแม็ก

ก่อนฟุบหน้ากับซอกคอระหงที่นอนหอบเหนื่อยอยู่ใต้ร่าง อยากจะต่อรอบสองเหลือเกิน กลัวว่าหญิงสาวจะรับไม่ไหวถึงลุกขึ้นถอนท่อนเนื้อออกจากโพรงรักแล้วช้อนอุ้มร่างบอบบางเข้าไปในห้องน้ำ โดยที่ไม่หาอะไรมาให้ปกปิดร่างกาย

“ปล่อย! ปล่อยกูเดี๋ยวนี้!” ปาลิดาทั้งร้องทั้งดิ้นจนเขาวางเธอลงในอ่างอาบน้ำ ถึงขยับไปนั่งชิดอีกฝั่งแล้วกอดเข่าตัวเองร้องไห้ออกมาด้วยรู้สึกเสียใจ ที่ถูกเขาย่ำยีซ้ำ ๆ คล้ายกับว่าตัวเองไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีในตัว

“รีบ ๆ ล่ะ จะได้ไปกินข้าว อย่าลีลา ถ้าพี่เข้ามาตามเอง เธอจะเดือดร้อน” บอกแล้วก็ไม่ลืมเปิดน้ำใส่อ่างให้หญิงสาว ก่อนเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง

เธอร้องไห้อยู่เกือบสิบห้านาที พลางเหลือบสายตาไปเห็นขวดน้ำหอมวางอยู่บนซิงก์อ่างล้างหน้า ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวคิดว่าตัวเองอยากตาย ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้ เพื่อหนีจากสิ่งที่พบเจออยู่ คิดได้เช่นนั้น ก็ลุกเดินโซเซไปหยิบขวดน้ำหอมเขวี้ยงลงพื้น