บทที่ 4 หมอชนหมอ

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านยอดไม้ เสียงไก่ขันสลับกับเสียงแม่ค้าพ่อค้าเรียกลูกค้าดังไปทั่วตลาดเช้าบ้านห้วยขมิ้น

 สายหมอกจางๆลอยตัวลงต่ำเรี่ยผิวดินทำให้หมู่บ้านนี้เหมือนเป็นอีกโลกที่คนกรุงไม่เคยรู้จัก กลิ่นข้าวเหนียวร้อน ๆ หมูปิ้ง และกาแฟโบราณหอมๆลอยคลุ้งจนใบข้าวอดยิ้มไม่ได้ มันคือมนต์เสน่ห์ที่ทำให้เธอหลงรักเสียจริงๆ

"เป็นตลาดที่น่ารักจัง"

ใบข้าวมองไปยังร้านค้าแผงลอยที่มีของป่าผักป่าอยู่หลากหลายรายเรียงตลอดทาง

เดือนยิ้มพลางพาเดินไปยังร้านกาแฟใกล้ๆลำธาร เสัยงน้ำไหลและกลิ่นกาแฟยิ่งทำให้รุ้สึกผ่อนคลายเสียจริงเชียว

"ตลาดนี้เล็กก็จริง แต่ของครบทุกอย่างค่ะพ่อค้าแม่ค้าบางคนก็เข้าเมืองบ่อยข้าวของก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไร หรือหากอยากได้อะไรที่พิเศษก็ฝากพ่อค้าแม่ค้าที่จะเข้าเมืองไปซื้อของได้ค่ะ

"ที่สำคัญ...ข่าวเร็วกว่าสัญญาณโทรศัพท์อีก"

ดาวรีบเสริมทันทีทำเอาศรันย์หัวเราะร่า

"อันนี้เชื่อเลยที่ไหนๆตลาดก็คือจุดกระจายเสียงที่ดี ฮ่าๆๆๆ"

ระหว่างทาง ชาวบ้านต่างเข้ามาทักทายหมอใหม่อย่างอบอุ่น

บางคนนำผลไม้มาให้

บางคนยื่นขนมพื้นบ้านให้ชิม

ทำให้ความกังวลของใบข้าวค่อย ๆ จางหาย

จนกระทั่ง...

เสียงสวดคาถาแว่วมาจากลานใต้ต้นโพธิ์กลางตลาด ชาวบ้านจำนวนมากยืนล้อมเป็นวงใบข้าวชะเง้อมองอย่างไคร่รู้ ท่ามกลางวงล้อมของชาวบ้านเงาร่างของชายหนุ่มร่างสูงกำลังนั่งคุกเข่าผูกสายสิญจน์ให้เด็กน้อยคนหนึ่ง

หลังจากนั้นเขายื่นถุงสมุนไพรให้หญิงชราคนหนึ่งพร้อมอธิบายวิธีต้มยาอย่างละเอียด

"หมอสิงห์...นี่เองค่ะ"

ดาวพึมพำ

ใบข้าวถึงกับขมวดคิ้ว

"ขายยาสมุนไพรในตลาด?...ยังมาทำพิธีอีก?...นี่มัน..!!!."

เธอเดินตรงเข้าไปทันที โดยที่มือของศรันย์ไขว่ค้าวเอาไว้แทบไม่ทัน

"คุณกำลังหลอกชาวบ้านอีกแล้วใช่ไหม!"

หมอสิงห์เงยหน้าขึ้นมองร่างบางตรงหน้าอย่างใจเย็น วันนี้หญิงสาวดูสะอาดสะอ้านมากขึ้น ดวงหน้ามนเกลี้ยงเกลา ผิวที่ขาวละเอียดราวกับไม่เคยต้องแสงแดด กับกลิ่นกายที่หอมอ่อนๆทำเอาชายหนุ่มถึงกับสั่นไหวแปลกๆ

"อรุณสวัสดิ์ครับ...หมอ"

เขาทักทายพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่

"ใครอนุญาตให้เรียกฉันว่าหมอ!"

หมอสิงห์ยักไหล่ ทำหน้าเหมือนเบื่อโลก

"ก็เห็นเรียนหมอมา...หรือผมเข้าใจผิด"

เสียงหัวเราะของชาวบ้านดังขึ้นเบา ๆก่อนจะพากันขยับถอยออกไป ปล่อยให้หนุ่มสาวเขาเย้าหยอกกัน

ใบข้าวหน้าแดงด้วยความอาย

"การรักษาต้องอาศัยหลักฐานทางการแพทย์!สิ!!! ไม่ใช่มาต้มตุ๋นหลอกลวงให้พวกเขาหลงงมงายอยู่แบบนี้!!!"

เธอให้เหตุผล

หมอสิงห์ยื่นถุงสมุนไพรขึ้นมาให้หญิงสาว บนถุงมีรายละเอียดของสมุนไพรทุกชนิดอย่างถูกต้อง

"แล้วสมุนไพรนี่...องค์การอนามัยโลกก็ศึกษามาหลายชนิดจะปฏิเสธทั้งหมดเลยหรือ"

ใบข้าวชะงักไปครู่หนึ่งแต่เธอยังไม่ยอมแพ้เธอต้องทวงความถูกต้องตามที่เธอคิดเอาไว้ให้ได้

"แล้วพิธีเรียกขวัญล่ะ!มันงมงาย!"

หมอสิงห์ยิ้มมุมปาก

"บางครั้ง...ยาก็รักษาร่างกายแต่กำลังใจรักษาหัวใจคนไข้บางคนต้องการทั้งสองอย่างถ้ารักษาร่างกายแล้วใจไม่รักษา ต่อให้ฝีมือดีแค่ไหนก็รักษาเขาไม่หายหรอกคุณ"

ทั้งคู่เริ่มโต้เถียงกันไปมา ศรันย์ถึงกับยืนกุมขมับ เดือนกับดาวแอบหัวเราะและมองทั้งคู่ด้วยสายตาซุกซน ส่วนเด็กชายสามคน...ต้วน จักร และแป๊ะ ที่ติดตามหมอสิงห์มาช่วยงานประจำนั่งกินไอติมพร้อมเชียร์อยู่ริมทาง

"ข้าฝั่งหมอสิงห์"

"ข้าฝั่งหมอใบข้าว"

"พนันขนมกันไหม"

" ได้/ได้"

ทันใดนั้น...ลมเย็นสายหนึ่งพัดผ่านตลาดไม่ได้เป็นส่ยลมที่รุนแรงแต่กลับหมุนวนอยู่เพียงตรงกลางระหว่างหมอสิงห์กับใบข้าว ความเย็นยะเยือกของสายลมยั้นทำเอาใบข้าวถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กายหมอสิงห์หันไปมองอย่างสงสัย คิ้วเข้มขมวดเข้าหาด้วยกันอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเบิกตาโพลงแล้วร้องห้าม

"เดี๋ยว...!!!"

ยังไม่ทันพูดจบสายลมอันยะเยือกนั้นก็กระแทกเข้ากลางหลังของเขาและเธออย่างจัง

"ว้าย!"

ใบข้าวเสียหลักลื่นไปข้างหน้า หมอสิงห์รีบคว้าตัวไว้โดยสัญชาตญาณทั้งสองล้มลงพร้อมกันร่างบางอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มกล้ามแน่นอกล่ำ   ใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาสบกันโดยไม่ตั้งใจ ราวกับเวลารอบตัวหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจของเขาและเธอที่สอดประสานกันอยู่ตรงนั่นแม้แต่เสียงตลาดก็เงียบลงชั่วขณะ หมอสิงห์ยิ้มบาง ๆ อย่างยียวน

"หมอ...หัวใจเต้นเร็วนะ"

ใบข้าวสะดุ้ง ใบหน้ามนของเธอร้อนผ่าวและแดงราวลูกตำลึงสุก หญิงสาวรีบผลักเขาออกทันที

"ไอ้โรคจิต!!!"

ตุ้บ!

ตุ้บ!

ตุ้บ!

หมัดเล็ก ๆ ของเธอฟาดใส่แขนหมอสิงห์หลายครั้ง ชายหนุ่มได้แต่แสร้งทำว่าเจ็บแม้ว่ากำปั้นบางๆนั้นไม่ได้ระคายผิวของเขาเลยด้วยซ้ำไป

"อย่ามาเข้าใกล้ฉันอีกนะ!" 

หญิงสาวใบหน้าแดงจัด ก่อนจะรีบเดินหนีศรันย์รีบวิ่งตามไปด้วยอาการสะดีดสะดิ้ง ราวกับได้พบเจอกับเรื่องที่เขาจะเก็บเรื่องนี้ไว้เมาท์มอยกับเพื่อนๆเขาได้แน่ๆ  หมอสิงห์มองตามร่างบางที่ปั้นปึงเดินจากไปพลางส่ายหน้า ด้วยความอ่อนใจ

"ดุจริง..."

แต่รอยยิ้มกลับไม่หายไปจากใบหน้าเพราะตอนนี้ใบหน้าของหญิงสาวที่เดินหายลับไปนั้นกลับตรึงใจเขามากกว่าที่คิด

ขณะเดียวกัน...บนกิ่งไม้ใหญ่เหนือศีรษะเด็กหญิงตัวน้อยในชุดไทยโบราณนั่งหัวเราะคิกคักอยู่บนคาคบไม้ ข้าง ๆ กัน เด็กชายหัวจุกจอมซนยกมือปิดปากกลั้นขำ

"พี่แก้ว...เมื่อกี้เราเล่นแรงไปไหม"

แก้วหัวเราะจนตัวงอ

"ไม่แรงหรอกกำลังสนุกเลยพี่ได้กลิ่นหอมๆมาจากตัวของพี่สาวนั่นด้วย" 

จุกยื่นหน้าไปมองหมอสิงห์กับใบข้าวที่เดินแยกกันคนละทางก่อนหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์แล้วออกความคิดเห็น

"คราวหน้าทำอีกดีไหม"

เสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็กทั้งสองลอยไปกับสายลมโดยไม่มีมนุษย์คนใดในตลาดรู้เลยว่า...

ต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายทั้งหมดไม่ใช่ลมธรรมชาติ แต่เป็นฝีมือของ "กุมารีแก้ว" และ "กุมารจุก" ลูกรักของหมอสิงห์นั่นเอง

หลังจากความวุ่นวายที่ตลาดเช้าจบลงใบข้าวยังคงเดินหน้าบึ้งกลับอนามัย ศรันย์รีบเดินตามมาติด ๆ

"เดี๋ยวก่อนสิยะนังใบ!!"

"จะให้เดี๋ยวได้ยังไง!"

ใบข้าวหันมามองค้อนเสัยวงใหญ่

"เเกเห็นไหม คนแบบนั้นน่ะเล่นของกลางตลาดชาวบ้านก็เชื่อกันหมดงมงายชัดๆ"

ศรันย์ยักไหล่

"แต่...เขาก็ไม่ได้เก็บเงินแพงนี่เห็นยายเมื่อกี้จะให้ห้าร้อยเขายังรับแค่ค่าครูยี่สิบบาท"

ใบข้าวชะงัก

"..."

"แล้วสมุนไพรที่ขายฉันแอบอ่านฉลากก็มีชื่อวิทยาศาสตร์ครบ"

ใบข้าวถอนหายใจ

"ฉันไม่ได้บอกว่าเขาไม่เก่งแต่...การรักษามันต้องอธิบายได้"

ศรันย์ยิ้มบาง ๆ

"บางเรื่อง...ราอาจยังอธิบายไม่ได้ก็ได้นะ"

ใบข้าวเงียบ

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนเข้ามาในหัว

น้ำสีดำ

ตะปู

เส้นผม

เธอพยายามหาเหตุผลทางการแพทย์

แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้

...

เมื่อกลับถึงอนามัย

ทั้งสองก็ไม่มีเวลาคิดต่อ

เพราะคนไข้มารอตรวจเต็มศาลาหน้าอาคารแล้ว

หมอแขไทเดินออกมาพร้อมแฟ้มคนไข้

"วันนี้หมอใหม่เริ่มงานจริงวันแรกไม่ต้องกังวลอาจารย์อยู่ด้วย"

เขาตบไหล่ของหญิงสาวเป็นเชิงปลอบประโลม

ใบข้าวสูดหายใจเข้าลึกสุดปอดตั้งสติให้มั่น

"พร้อมค่ะ"

ศรันย์ยกนิ้วโป้งพลางทำท้าทางราวกะบขอพรกับปากกาขนมิ้งค์สีชมพูเล่มโปรด

"โอเค...งั้น ลุยเลย!! "

ไม่นาน...

ห้องตรวจหมายเลขหนึ่งก็เริ่มทำงานคนไข้คนแรกเป็นคุณยายปวดเข่าเรื้อรังใบข้าวนั่งคุยอยู่นานถามตั้งแต่การใช้ชีวิต อาหาร การทำงานในไร่ก่อนอธิบายวิธีบริหารข้อเข่าอย่างใจเย็นคุณยายยิ้มกว้าง

"หมอพูดเพราะเหมือนหลานยายเลย"

ใบข้าวยิ้มตอบ

"ยายต้องทำตามนะคะ"

"เดี๋ยวหนูจะตรวจอีกทีเดือนหน้า"

...

ห้องข้าง ๆ

ศรันย์กำลังเย็บแผลให้เด็กชายที่ตกต้นมะม่วงเด็กน้อยตัวสั่นเพราะกลัวเข็มศรันย์หยิบลูกอมจากกระเป๋าเสื้อขึ้นมา

"ถ้าหนูไม่ร้อง"

"ลูกอมเม็ดนี้เป็นของหนูโอเคไหมครับ"

เด็กชายรีบเม้มปากทันทีจนพยาบาลเดือนแอบหัวเราะ

"หมอศรันย์เก่งเรื่องหบอกเด็กเด็กนะคะ"

ศรันย์ยิ้ม

"ฉันก็ขี้แยแบบนี้ตอนเด็กๆแบ้วก็เพื่อลูกอมถึงกับยอมหยุดร้องออกบ่อย"

...

ตลอดทั้งเช้า

ใบข้าวกับศรันย์ช่วยกันตรวจคนไข้แทบไม่ได้พักชาวบ้านเริ่มยิ้ม

เริ่มเรียก

"หมอใบข้าว"

"หมอศรันย์"

แทนคำว่า "หมอใหม่"

ป้าหอมแอบกระซิบกับหมอแขไท

"เด็กสองคนนี้ใช้ได้เลยนะคะ"

หมอแขไทยิ้มอย่างภูมิใจ

"อาจารย์บอกแล้วัเขาสองคนตั้งใจมาเป็นหมอจริง ๆ"

แต่ในจังหวะที่ทุกคนเริ่มหายใจหายคอ

เสียงเอะอะก็ดังขึ้นอีกครั้งจากหน้าอนามัย

"หมอ!"

"ช่วยด้วย!"

"มีคนถูกงูกัด!"

เสียงฝีเท้าหลายคู่รีบวิ่งเข้ามาใบข้าวกับศรันย์สบตากันราวกันสื่อสารกันด้วยกระแสจิตได้ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกันแทบจะในเวลาเดียวการเป็นหมอ...ไม่มีคำว่า "พัก"และบ้านห้วยขมิ้นแห่งนี้ก็ดูเหมือนจะมีเรื่องให้พวกเขาเรียนรู้อีกมากมายเหลือเกิน...