บทที่ 3 หมอธรรมแห่งบ้านห้วยขมิ้น

หลังจากเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย ป้าหอมร้องเรียกให้เด็กๆที่มามุงดูเรื่องราวฉุกเฉินนั้นไปเรียก"หมอสิงห์"เพื่อมาจัดการสิ่งที่หมอแขไทไม่อาจจะจัดการได้ เพียงไม่นานนักเสียงรถมอเตอร์ไซค์ก็ค่อย ๆ ดับลงหน้าอนามัย 

ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้ม กางเกงผ้าธรรมดา สะพายย่ามผ้าสีหม่น และหิ้วตะกร้าสมุนไพรเดินเข้ามาอย่างสงบ ดวงหน้าอันหล่อเหลาที่เรียกได้ว่าหล่อจนวัวตายควายล้ม นั้นเป็นอย่างไรใบข้าวก็พึ่งจะรู้เอาก็วันนี้แหล่ะ

เขาไม่ได้ใส่เสื้อกาวน์ไม่ได้ถือกระเป๋าแพทย์ลายสักโผล่ออกมานอกสาบเสื้ออักขระเลขยันต์โบราณดูเข้มขลัังเมื่อแต่เมื่อชาวบ้านเห็นหน้า ต่างรีบเปิดทางให้ทันที ท่าทางของพวกเขานอบน้อมและเกรงกลัวชายหนุ่มเป็นอย่างมาก

"หมอสิงห์มาแล้ว!"

หมอสิงห์ สิงหกร เพียงพยักหน้าให้ทุกคน ก่อนเดินตรงไปยังผู้ป่วย เขาจับชีพจรเปิดเปลือกตาดมลมหายใจ จากนั้นจึงหยิบด้ายสายสิญจน์ สมุนไพร และเครื่องรางเล็ก ๆ ออกจากย่าม

ใบข้าวรีบเดินเข้ามาขวาง

"นั่นคุณกำลังจะทำอะไร!"

หมอสิงห์เงยหน้ามองใบหน้าของหญิงสาวที่มอมแมมราวกับลูกหมาคลุกฝุ่น

"รักษาคน"

เขาตอบสั้นๆ

"นี่ไม่ใช่วิธีรักษา!!คนไข้ต้องได้รับการรักษาทางการแพทย์คุณกำลังทำให้พวกเราทำงานไม่ได้นะคะ!!" 

หมอสิงห์ยิ้มมุมปาก

"แล้วหมอก็รักษาไปแล้วไม่ใช่หรือแต่เขาก็ยังไม่หาย"

คำพูดนั้นทำให้ใบข้าวชะงัก

"คุณกำลังจะหลอกชาวบ้าน!ไสยศาสตร์ไม่มีจริงมันเป็นเรื่องอุปโลก!!คุณจะขายความเชื่อลมๆแล้งๆแบบนี้ไม่ได้นะ!!"

หญิงสาวยังคงออกตัวห้ามปรามสุดกำลัง

หมอสิงห์ถอนหายใจเบา ๆ

"ถ้านี่ไม่มีจริง...หมอแขไทคงไม่เสียเวลาตามผมหรอก...จริงไหม?"

เขาทำหน้าตายียวนกวนประสาทหญิงสาว

"คุณ—"

"พอ!!!!"

เสียงหมอแขไทดังขึ้น

"หมอใบข้าว!!!ยืนดูเฉย ๆ..ถ้ามีอะไรผิดปกติ อาจารย์รับผิดชอบเอง"

ใบข้าวเม้มริมฝีปากอย่างไม่พอใจ ศรันย์ที่นิ่งเงียบมานานรีบดึงเพื่อนสาวออกมาจากตรงนั้นพลางจับไหล่เธอเอาไว้แน่น

"อย่าพึ่งไปขวางเขาเลยแก อาการแบบนี้ถ้าผีไม่เข้าแกรักษาได้เหรอขนาดอาจาร์ยหมอยังรักษาไม่ได้เลย อยู่เงียบๆ!!"

หมอสิงห์จุดเทียนเล่มเล็ก หยิบสมุนไพรออกมาสองสามอย่างแล้วจุดไฟเผาควันสีขาวค่อย ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ เขาเริ่มสวดคาถาเสียงแผ่ว

ไม่นาน...

ลมเย็นๆก็พัดเข้ามาทั้งๆที่ด้านนอกอนามัยไม่มีลมเลยสักไหว เปลวเทียนสั่นไหวรุนแรงราวกับจะดับเสียให้ได้  ฉับพลันกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากสัตว์ที่ตายมานานโชยเข้ามาในห้องตรวจจนเหม็นคลุ้งไปทั่ว เดือนกับดาวมองหน้ากันแล้วก็กอดกันอย่างหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับไปไหน ป้าหอมยกมือไหว้โดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น...

เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งเสีนงกรีดร้องนั้นโหยหวนราวกับจะจวนเจียนตายแหล่ะมิตายแหล่ แต่ไม่มีใครรู้ว่ามาจากทางไหนมันลอยมาตามสายลมที่กรรโชกเพียงชั่วครู่

จากนั้นผู้ป่วยก็ดีดดิ้นอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกโพลง หมอแขไทกับศรันย์ช่วยกันเข้าจับไม่ให้ผู้ป่วยลุกขึ้นหนี ศรันย์กรีดร้องด้วยน้ำตาที่ไหลพรากเพราะความกลัวแต่ก็ห่วงผู้ป่วยด้วย 

ก่อนที่ผู้ป่วยนั้นจะตะโกนด้วยเสียงที่ไม่ใช่เสียงของตัวเองมันเป็นเสียงของหญิงสาวที่สูงวัย

"อย่ามายุ่งกับกู!!!!! อ้ากกกกกกก!!!!! "

ไฟในห้องกระพริบวูบหนึ่งแล้วดับลงเมื่อไฟสำรองติดขึ้นอีกครั้ง ทุกอย่างก็ดูเหมือนจะสงบลง เพียงแต่ร่างของผู้ป่วยกลับลอยขึ้นจากเตียงโดยไร้กฏของฟิสิกส์ใดๆ ศรันย์รีบผละหนีมาแอบอยู่ด้านหลังใบข้าวที่ ตะลึงมองภาพเบื้องหน้าเหมือนกำลังมองหนังผีสดๆอยู่

หมอสิงห์ใช้นิ้วแตะหน้าผากผู้ป่วยก่อนกล่าวเสียงหนักแน่นทรงผลังจนผู้ได้ยินหัวใจถึงกับกระตุกวูบ

"ออกไป!!!"

ผู้ป่วยอ้าปากกว้างโก่งคออาเจียนพรวด

น้ำสีดำข้นไหลนองพื้นกลิ่นเหม็นเน่าจนทุกคนต้องปิดจมูกภายในกองของเหลวนั้น...

มีตะปูขึ้นสนิมหลายตัว

เส้นผมพันกันเป็นก้อน

และเศษผ้าสีดำเปียกชุ่ม

ไม่นาน...ผู้ป่วยก็ล้มตัวลงนอน ใบหน้าที่เคยซีดเผือดกลับมามีเลือดฝาดอีกครั้งชีพจรกลับมาเป็นปกติ เสียงลมหายใจที่เป็นจังหวะบ่งบอกเพียงว่าเขาแค่หลับไปเพียงเท่านั้น

ห้องทั้งห้องเงียบงัน ใบข้าวยืนนิ่งเธออธิบายสิ่งที่เห็นไม่ได้เลย มันผิดหลักกฏเกณฑ์ที่เธอคาดเดาเอาไว้ไปมากนี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกกลัว

...

หลังผู้ป่วยถูกพาไปพักรักษาตัวต่อหมอสิงห์หันมาหาใบข้าวด้วยสีหน้าและแววตาอันยะเยือกเย็น

"คราวหน้าถ้าเป็นนักท่องเที่ยวอย่าเข้ามายุ่งเรื่องของชาวบ้านมันอันตราย คนที่ไม่เชื่อห่าเหวอะไรแบบคุณ ตายไวกันเยอะ อย่างไอ้หมอนี่...ไปปากหมาใส่ใครเขาไว้ไม่รู้เกือบตายเห็นไหม"

หมอสิงห์ยื่นตะปูขึ้นสนิมและเศษผมในผ้ายันต์สีแดงให้ใบข้าวดู ใบข้าวหน้าแดงขึ้นด้วยความโมโห

"ใครเป็นนักท่องเที่ยว!!แล้วคุณล่ะเอาไสยศาสตร์มาหลอกคนป่วย!!!หากินง่ายเกินไปไหมนี่ชีวิตคนทั้งคนนะเว้ย!!"

ทั้งสองเถียงกันจนชาวบ้านต้องถอยหนีหมอแขไทรีบเข้ามาห้ามก่อนที่จะเกิดเรื่องเกิดราวมากกว่านี้ ก่อนที่จะหัวเราะเบา ๆให้กับคนหนุ่มสาวเลือดร้อน

"พอๆทั้งคู่...จะทะเลาะกันทำไม??..สิงห์...นี่หมอใบข้าวหมอใหม่ของอนามัยหมอใบข้าว!!! นี่สิงห์ เป็นหมอธรรมหมอสมุนไพรขึ้นชื่อในแถบนี้เขาคอยปกป้องหมู่บ้านนี้ด้วยวิธีของเขาส่วนเราก็รักษาหมู่บ้านนี้ด้วยวิธีของเรา ฉะนั้น...อย่าทะเลาะกันเลยนะ "

หมอสิงห์นิ่งไปชั่วครู่สายตาคมยังคงมองร่างบางที่กำลังขู่ฟ่อๆราวกับลูกแมวคลุกฝุ่นตัวน้อยๆ ดวงหน้าเปรอะฝุ่นจรมองไม่ออกว่าคนหรือผีผมเผ้ารุงรังเสื้อผ้ายับเยินราวกับวิ่งผ่านสนามรบมาอย่างไรอย่างนั้น

ส่วนใบข้าวก็กอดอกเชิดหน้าไม่ยี่หร่ะต่อสายตาอันหล่อเหลาที่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า อีโก้หมอมันสูงจะยอมได้ยังไงกันหนอ ทั้งสองสบตากัน ไฟแต้นนัยตาจ้องกันไม่กระพริบต่างคนต่างอีโก้สูง นายเป็นหมอเก๊ ฉันหมอแท้ ลองดูใครจะแน่ไม่มีใครยอมใคร ก่อนจะสะบัดหน้าหนีคนละทาง

ในที่สุดท้องฟ้าก็แปรเปลี่ยนเป็นสีกำมะหยี่ ผู้ป่วยทั้งสองคนได้รับการรักษาที่ถูกต้องแล้วก็ม่อยหลับไป ใบขาวรู้สึกเหนียวตัวจึงขอกลับบ้านพักก่อน ขณะใบข้าวกำลังเดินกลับบ้านพักเธอสังเกตเห็นเงาร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งเงียบอยู่ใต้ต้นไม้ หน้าอนามัย แสงที่ลอดออกจากตัวอาคารเผยให้เห็นลักษณะของเขาอย่างเด่นชัด เสื้อผ้าขมุกขมอมสีเขียวเข้ม ใบหน้าหม่นหมอง กางเกงเปื้อนเลือด ขาดเป็นทางยาว ที่ขามีแผลยาวจากของมีคมลากยาวจนถึงเข่า เขากำลังบาดเจ็บแต่กลับไม่ยอมเข้ามาทำแผล

"คุณมีบาดเเผลนี่ทำไมถึงไม่ไปทำแผลคะ" 

ใบข้าวร้องทัก พล่งเดินเข้าไปดูบาดแผลใกล้ๆ ถึงจะเป็นเเผลไม่ลึกมากแต่ก็ทำให้มันดูน่าหงาดกลัวอยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่มอมแมมไม่ต่างจากเขา

"แผลผมนิดเดียวไม่เป็นไรหรอกแต่เพื่อนผม..."

เขาหันมองที่อนามัยด้วยแววตาเป็นห่วงสันกรามขบแน่นด้วยความรู้สึกที่เสียใจอย่างสุดซึ้ง หญิงสาวหายเข้าไปในอนามัยสักครู่ก่อนจะออกมาพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผล หมอใบข้าวหย่อนกายนั่งลงข้าง ๆชายหนุ่ม

"เพื่อนๆของคุณพ้นขีดอันตรายแล้ว ให้ฉันทำแผลให้คุณนะคะ มา...คุณบอกฉันๆด้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

ใบข้าวถามพลางค่อยๆล้างแผล ชายหนุ่มนิ่งเงียบไม่สะทกสะท้านถึงความเจ็บแปลบที่ต้นขาเลยสักนิดก่อนจะตอบเสียงเบา

"พวกเราเข้าป่าตามปรกตินี่แหล่ะครับ...ตอนแรกคิดว่าโดนหมี"

เขากำมือแน่น แววตาของเขาแข็งกร้าวราวกับพยายามข่มใจที่จะนึกถึงเรื่องราวในอดีต

"แต่รอยที่เห็น...มันไม่ใช่รอยหมี"

ใบข้าวขมวดคิ้ว

"แล้วมันคืออะไร"

ชายหนุ่มมองลึกเข้าไปในผืนป่าที่เริ่มมืดลง

ก่อนพูดเพียงประโยคเดียว

"ที่ป่าหลังหมู่บ้าน...กำลังมีบางอย่างตื่นขึ้นมา..."

" พี่เกล้า!!!!! พ่อครูเรียกจ๊ะ!!! "

เสียงแจ้วๆของเด็กชายวัยสิบสามปีร้องเรียกชายหนุ่มเขายืดกายขึ้นเต็มอก พลางมองไปยังต้นเสียง ต้วนวิ่งฝ่าความมืดพร้อมไฟฉายบนหัวมาแต่ไกลๆ

" พ่อครูมีเรื่องด่วนจ๊ะพี่!!" เด็กชายหยุดวิ่งใกล้ๆทั้งคู่ก่อนจะโก่งตัวหอบเหนื่อยหลังจากที่วิ่งมาเสียไกลโข

" เอ่อๆ ข้าไปเดี๋ยวนี้!!! " ชายหนุ่มหันไปตอบกลับพร้อมๆกับที่ใบข้าวทำแผลเสร็จสรรพพอดี

" ฉันต้องรีบไปแล้วขอบคุณนะครับหมอ" 

ชายหนุ่มยกมือประนมไหว้ก่อนจะกึ่งวิ่งกึ่งเดินกระเเผลกๆไปยังเด็กชายตัวน้อย แล้วพากันเร่งรีบ เดินทางไปยัง ที่ๆถูกเรียกตัว ปล่อยให้ใบข้าวนั่งมองตามหลังด้วยความสงสัยอยู่อย่างนั้น