บทที่ 5 อย่าพึ่งด่วนสรุป

กาลเวลาผ่านไปราวเกือบเดือน...วิถีชีวิตของหมอใบข้าวและหมอศรันย์ก็เริ่มกลมกลืนกับวิถีของบ้านห้วยขมิ้นมากขึ้น หมอหนุ่มตี๋ที่ชาวบ้านสาวๆต่างกรีดร้องยามที่เห็นเขายิ้ม ก็ได้รู้แล้วว่าจริงๆแล้วเขาคือหญิงสาวร่างบางตัวเล็กตัวน้อยที่ยามเห็นชายหนุ่มเมื่อไหร่อาการสะดีดสะดิ้งของเขานั้นยิ่งกว่าพวกเธอเสียอีก

"ฉันรึก็นึกว่าหมอศรันย์จะเป็นแฟนกับหมอใบข้าว ที่ไหนได้ เป็นเพื่อนสาวกันเสียนี่!!"

"ฉันสิ...อกหักไม่พอเรดาห์พังถล่มถลายเสียอีก!! " 

เสียงซุบซิบของหญิงสาวที่มองคุณหมอหนุ่มออกสาวกำลังผัดแป้งบิดซ้ายขวาอยู่หน้ากะจกในอนามัย

ในทุกๆเช้า ทั้งคู่จะตื่นมาตรวจคนไข้ตามหน้าที่มีคนไข้เยอะบ้างน้อยบ้าง ช่วงสายออกเยี่ยมผู้ป่วยติดบ้าน ช่วงบ่ายสอนชาวบ้านเรื่องสุขภาพ บางวันก็ช่วยทำคลอด บางวันก็เย็บแผลจากมีดพร้าหรืออุบัติเหตุในไร่

แม้จะเหนื่อยแทบไม่มีเวลาหายใจ แต่รอยยิ้มและคำว่า

"ขอบคุณนะหมอ"

ของชาวบ้าน ก็ทำให้ทั้งสองรู้สึกว่าการเลือกมาที่นี่...เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง

สายวันนี้ก็เช่นกัน

ใบข้าวกำลังตรวจความดันให้คุณตาคนหนึ่ง ส่วนศรันย์กำลังนั่งฟังเสียงปอดของเด็กน้อยวัยห้าขวบ

ทันใดนั้น...

เอี๊ยดดดด!

เสียงรถจี๊บคันใหญ่จอดหน้าลานอนามัยทุกคนหันไปมองพร้อมกันเป็นตาเดียว บานประตูรถถูกเปิดออกชายหนุ่มร่างสูงกำยำในชุดตำรวจตระเวนชายแดนก้าวลงมาก่อนเป็นคนแรก

เขาเป็นชายที่รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่ผายกว้าง ผิวเข้มจากการกรำแดด ใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรี ดวงตาดุดันแข็งกร้าวจนเด็กแถวหน้าศาลารีบหลบสายตากันเป็นแถวยามที่เขาเดินผ่าน

ศรันย์ถึงกับเผลออ้าปากค้าง สายตาของเกย์หนุ่มระยิบระยับราวกับพบเจอกับสิ่งที่ถูกใจ

"โอ้โห...นี่คนหรือพระเอกละคร...หล่อแบบเถื่อน ๆ แต่โคตรเท่...ใครแต่งหน้าให้โลกใบนี้เนี่ย...ใจเย็นศรันย์...แกเป็นหมอ...แกเป็นหมอ..."

"โอ๊ย...หัวใจจะวาย..."

ศรันย์รีบหันหน้าหนี พลางยกแฟ้มคนไข้ขึ้นมาบังหน้า แต่หูกลับแดงไปหมด หัวใจของเขาเต้นระส่ำราวกับกลองเพลที่ตีไม่เป็นจังหวะ

ด้านหลังชายร่างใหญ่ มีชายหนุ่มหน้าตาดีอีกคนเดินลงมาตามหลังติดๆ หน้าตาตี๋สะอาดสะอ้าน ผมหวีปาดเรียบ ดูภูมิฐานผิดกับสายตาเจ้าชู้ที่กวาดมองไปทั่วอนามัยจนดระทั่งเห็นร่าเน่งน้อยสองร่างที่ห้องจ่ายยา ชายหนุ่มเจ้าสำราญก็รีบปรี่ไปยังเป้าหมายตรงหน้าโดยไม่สนใจสิ่งใดอีก

และคนสุดท้าย...จ่าร่างเตี้ยท้วม ใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนแป๊ะยิ้มท่าทางใจดี เขาเดินลงจากรถเป็นคนสุดท้ายพร้อมหิ้วถุงกล้วยแขกมาสามถุงใหญ่ เขายื่นถุงกล้วยแขกสองถุงให้หมอศรันย์ก่อนจะหลบไปนั่งกินในส่วนของตัวเองตรงเก้าอี้พักคอย

"โอ้ย...กล้วยแขกของร้านป้าสร้อยยังอร่อยเหมือนเดิมเลยเนาะป้าหอม"

ป้าหอมหัวเราะพลางหยิบเอากล้วยแขกร้อนๆในถุงที่ศรันย์ยื่นให้ เข้าปาก ความกรอบนุ่มชุ่มฉ่ำ หอมกลิ่นมะพร้าวแล้วแป้งที่มีรสชาติหวานไม่มาก และเนื้อกล้วยที่ไม่เละเกินไปนั้น หล่อนเองก็อดที่จะพยักหน้าเห็นด้วยไม่ได้

"จ่าหมื่น ก็ช่างสรรหาของอร่อยมาฝากเหมือนกันนะ...ปากนั่นเคยหยุดทานบ้างไหมเนี้ยะ!! ดูเอาเถอะพุงจ่าจะแตกเสียให้ได้!!"

"ก็ของอร่อยมันห้ามใจไม่ได้นี่ครับ"

ทุกคนหัวเราะกับความอารมณ์ดีของจ่าแก่ทันที

ขณะที่ชายหนุ่มหน้าดุคนที่ศรันย์ใจเต้นด้วยเดินดุ่ม ๆ เข้าห้องหมอแขไทราวกับเป็นบ้านตัวเองไม่สนคำทักทายของใครสักคนไม่สนแม้กระทั่งเกย์หนุ่มร่างเล็ดร่างน้อยที่ขวยเขินเขาจนไม่เป็นอันทำการทำงาน

"อาจารย์"

หมอแขไทเงยหน้าขึ้นก่อนยิ้มเมื่อเห็นร่างสูงที่โผล่มาเอาเสียดื้อๆ

"อ้าว...ผู้กองกล้ากลับมาจากลาดตระเวนแล้วหรือ"

ผู้กองพยักหน้า

"ครับ....มีคำสั่งจากอำเภอให้พาหมอเข้าไปตรวจคนป่วยในหมู่บ้านชนเผ่าด้านในช่วงนี้มีคนป่วยหลายรายอยู่ หมอพอจะไปได้ไหมครับ"

หมอแขไทพยักหน้าครุ่นคิด พลางหันไปมองหมอรุ่นใหม่ไฟแรงสองคนที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับกล้วยแขกที่รสเลิสจนดวงตาอันอ่อนล้าของพวกเขาเปล่งประกายวาววับ 

"เดี๋ยวผมจัดทีมให้ มีหมอใหม่เข้ามาพอดี น่าจะไม่มีปัญหาอะไรเดี๋ยวอีกสองสามวันผมจะให้คนไปบอกผู้กองนะครับ"

หมอแขไทส่งยิ้มอบอุ่น เขามองชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าที่กำลังสนใจอยู่กับโมเดลฟันบนโต๊ะทำงานของเขา เขาหวนนึกถึงเมื่อยี่สิบปีก่อน เด็กผู้ชายตัวน้อยที่ขี้แยและเจ็บตัวทุกๆวันเพราะถูกเด็กโตกลั่นแกล้ง และทุกครั้งเด็กคนนั้นก็จะถูกสิงห์ ที่ตอนนั้นยังเป็นแค่เด็กชายสิงห์แบกเขามาที่อนามัยอยู่ตลอดเวลา บัดนี้เด็กคนนั้นกลับดูองอาจและกล้าหาญขนาดนี้ เขาเองก็อดทาี่จะภูมิใจที่เห็นเขาเติบโตได้ขนาดนี้ไม่ได้

ที่หน้าห้องจ่ายยา...จ่ากรก็รีบเดินตรงไปหาพยาบาลฝาแฝดทันทีเขาเอนกายลงบนเค้าท์เตอร์ พลางจีบปากจีบคอพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน

"สวัสดีครับคุณเดือน"

สกาวเดือนเงยหน้าจากแฟ้มตรงหน้าพลางตอบชายหนถ่มด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ฉันดาวค่ะ"

จ่ากรชะงักทำสีหน้าเหมือนปวดอึแต่อึไม่ออก

"อ้าว..."

"งั้น..."

เขารีบหันไปหาอีกคนที่ดำลังง่วนอยู่กับการจัดยา

"สวัสดีครับคุณดาวดาว"

ดาราพรายยิ้มหวานก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

"ฉันเดือนค่ะ"

เสียงหัวเราะดังลั่นทั้งอนามัย จ่าหมื่นถึงกับสำลักกล้วยแขก 

"ฮ่า ๆ ๆ จีบผิดอีกแล้วไอ้กร ว่าแต่คนไหนดาวคนไหนเดือน กูก็ยังแยกไม่ออกเหมือนกันว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ"

จ่ากรเกาศีรษะเขิน ๆ พลางมองสองสาวสลับกันไปมา

"ก็หน้าเหมือนกันทุกที..."

เดือนกับดาวมองหน้ากันก่อนหัวเราะจนตาหยี

ทันใดนั้น...เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ก็ดังผ่านหน้าอนามัย เสียงเครื่องยนต์อันเป็นเอกลักษณ์ที่ดังเสียงแปลกๆ มันคล้ายๆเสียงคนกำลังจมน้ำ

ครืนนนน...บรุ๋นๆๆๆ

หมอสิงห์ขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจผ่านหน้าอนามัยอย่างสบายอารมณ์ด้านหลังมีชะลอมที่บรรจุของป่าเต็มลำ ผู้กองฉัตรกล้าหันไปเห็นเงาร่างที่คุ้นตาพอดีดวงตาคมวาวก็เปล่งปนะกายขึ้นทันทีราวกับเห็นของเล่นที่โปรดปราณ

"ไอ้สิงห์!"

หมอสิงห์หันมาเห็นชายหนุ่มร่างสูงกำยำที่ยืนจังก้าอยู่หน้าอนามัย

"..."

"เอ้อ!!!"

เขาตะโกนทักก่อนจะขับมอเตอร์ไซค์ผ่านไปราวกับว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้น

ผู้กองหนุ่มรีบคว้ากุญแจรถจากพุงอ้วนๆของจ่าหมื่นก่อนตะโกนเสียงดังไล่หลังชายหนุ่มที่ขับมอเตอร์ไซค์ห่างไกลไปทุกทีๆ

"หยุดเดี๋ยวนี้!นะเว้ย!!!ไอ้หมอผีเก๊ !!!!ข้อหาหลอกลวงผู้บริโภค!แกต้องโดนจับแน่!!"

เขาตะโกนก้องเสียงดังราวกับฟ้าดินจะถล่มถลายหมอสิงห์หัวเราะ

"แน่จริงก็ตามมาจับสิสิผู้กอง!"

สิ้นคำ...รถมอเตอร์ไซค์ก็พุ่งออกไปไวกว่าเดิมทันที

"ไอ้สิงห์!"

รถจี๊บ ตชด. สตาร์ตเครื่องเสียงดังสนั่นก่อนพุ่งตามไปติด ๆ ฝุ่นสีแดงฟุ้งไปทั่วทั้งลานอนามัย ใบข้าวยืนกอดอก มองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มสะใจเล็ก ๆ

"สม...โดนจับให้เข็ดซะบ้าง"

หมอแขไทหัวเราะเบา ๆ

"แต่ฉันว่า...ผู้กองคงจับไม่ได้หรอก"

"ทำไมเหรอคะ"

"ไม่รู้สิ"

เขาทิ้งปริศนาให้หญิงสาวสงสัย พลางตบบ่าบางเบาๆก่อนจะหันไปหาจ่าหมื่นแล้วพูดคุยบางอย่าฃกับเขา

ใบข้าวย่นจมูก มองดูฝุ่นควันของรถจิ๊บที่กำลังค่อยๆลับหายไปกับระยะทาง

 

เสียงมอเตอร์ไซค์ของหมอสิงห์ค่อย ๆ ดับลงหน้าบ้านไม้ใต้ต้นมะขามใหญ่ เขาถอดหมวกกันน็อกสีเหลืองเก่าๆลงบนแคร่ไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ วางย่ามสมุนไพรที่สะพายไว้บนบ่า ก่อนเดินขึ้นบันไดบ้านอย่างสบายอารมณ์

แต่ยังไม่ทันได้เหยียบขั้นที่สาม...

เอี๊ยดดดด!

เสียงเบรกของรถจี๊บ ตชด. ดังสนั่นหน้าบ้านหมอสิงห์กลอกตาพร้อมถอนหายใจ

"...มาเร็วชะมัด"

ประตูรถเปิดผางร่างสูงกำยำผู้กองฉัตรกล้าก้าวลงมาพร้อมสีหน้าดุดัน

"ไอ้สิงห์!"

หมอสิงห์ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

"อืม"

"อืมอะไร!!!หยุดเดี๋ยวนี้!!!"

หมอสิงห์หันมายักคิ้วทำหน้ายียวนกวนอวัยวะเบื้องล่าง

"หยุดแล้วก็ยืนอยู่นี่ไง"

ผู้กองถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วครู่ก่อนจะชี้หน้าเพื่อนรักที่เขามักจะหาเรื่องไล่จับมันเอาบ่อยๆแก้เบื่อ

"วันนี้ข้าจะจับเอ็ง!!!ข้อหาหลอกลวงผู้บริโภค ขายสมุนไพรโดยไม่มีใบอนุญาต ประกอบพิธีหลอกชาวบ้าน แถมยังเรียกตัวเองว่าหมอโดยไม่มีใบประกอบโรคศิลป์อีก"

หมอสิงห์พยักหน้ารับทุกข้อ

"อืม....แล้ว?"

ผู้กองกำหมัดแน่นทำหน้าดุเอาเสียจนต้วนที่วิ่งออกมาดูเหตุการณ์ถึงกับ หน้าเหว๋อ

"แกไม่ตกใจหน่อยเหรอวะ!"

หมอสิงห์ส่ายหน้า

"ตกใจทำไมทุกเดือนแกก็มาจับข้าหนหนึ่งแต่สุดท้าย..."

เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

"อีกห้านาทีแกก็จะหิว"

ผู้กองนิ่งไป

"..."

หมอสิงห์ยิ้มมุมปาก

"วันนี้แกงหน่อไม้ ไข่เจียวใบชะพลูน้ำพริกปลาย่าง"

ผู้กองกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

"..."

หมอสิงห์หันหลังเดินขึ้นบ้านต่อ

"จะจับก็จับ...แล้ว...ไอ้ผู้บริโภคจะว่าไงล่ะ"

ผู้กองยืนกัดฟันอยู่หน้าบ้านก่อนจะตะโกนลั่น

"ข้าจะใส่กุญแจมือแกตอนกินข้าวเดี๋ยวแม่งหนีอีก!!"

หมอสิงห์หัวเราะ

"ตามใจ"

จากนั้นเขาก็ตะโกนเข้าบ้านเพื่อออกคำสั่งให้เด็กชายผู้ร่วมชายคา

"ต้วน!"

เด็กชายวัยสิบสามรีบโผล่หน้าออกมาจากครัว

"ครับพ่อ!"

"หุงข้าวเพิ่ม ผู้กองมา"

ต้วนถอนหายใจเหมือนเจอเรื่องเดิม

"อีกแล้วเหรอครับ"

"หืม??"

"เอาจานใบเดิมไหมครับ"

"เอ้อ!!ใบเดิม"

ผู้กองฉัตรกล้าย่างสามขุมขึ้นบ้านก่อนชี้หน้าต้วน

"เดี๋ยวนะ!ทำไมพูดเหมือนข้ามากินข้าวประจำ!"

ต้วนทำหน้าซื่อ

"ก็มาทุกอาทิตย์นี่ครับ"

ผู้กองหันไปมองหมอสิงห์ราวกับจะขอคำตอบที่ไม่มีคำถามหมอสิงห์ยักไหล่

"เด็กมันพูดความจริง"

"ไอ้สิงห์!"

"ไอ้ฉัตร!"

ทันใดนั้น...

"โครกกก..."

เสียงพยาธิร้องระงมเรียกหาของกินดังขึ้นทำลายความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณหมอสิงห์หันมายิ้มกว้าง

"เห็นไหม...ข้าบอกแล้ว"

ผู้กองเม้มปากแน่น

"..."

"...ขอกับข้าวเยอะหน่อย"

หมอสิงห์หัวเราะลั่น

"เชิญเลยครับ...ผู้กองไอ้ฉัตร!!"

 

ที่อนามัยบ้านห้วยขมิ้น หลังจากที่ผู้กองฉัตรกล้าขับรถจิ๊บห้อตะบึงตามหมอสิงห์ไป ก็มีคนวิ่งมาเรียกจ่าหมื่นไปไหนก็ไม่รู้แล้ว ปล่อยให้จ่ากรนั่งถอนหายใจอยู่บนม้านั่งไม้หน้าห้องตรวจ สายตามองรถจี๊บที่หายลับไปตั้งนานแล้ว

"...ทิ้งกันจริง ๆใช่ไหมเนี้ยะ!!จ่าหมื่นก็ไม่อยู่ผู้กองก็ขับรถตามหมอสิงห์ไปเหลือเพียงฉันที่นั่งเฝ้าอนามัยราวกับถูกลืม ...ลืมไปแล้วแน่ๆ" 

จ่ากรรำพึงรำพันหลังจากนั่งเฝ้าอนามัยมาจวนเจียนพระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว

ขณะเดียวกัน...เดือนกับดาวกำลังจัดยาเข้าตู้   ใบข้าวกำลังเขียนเวชระเบียน   ศรันย์กำลังตรวจนับอุปกรณ์ทำแผล บรรยากาศยามเย็นเป็นไปอย่างสงบ ทุกคนต้างทำหน้าที่ของตน 

จ่ากรลุกขึ้นเดินอีกไปหาพยาบาลฝาแฝดอีกครั้ง

"เอ่อ...ลิกงานแล้ว...พอจะว่างไหมครับ"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น

"ว่างค่ะ"

จ่ากรยิ้มกว้าง

"งั้น...คุณดาวไปกินก๋วยเตี๋ยวกับผมไหม"

หญิงสาวยิ้มหวาน

"ฉันเดือนค่ะ"

จ่ากรชะงัก

"..."

ยังไม่ทันได้แก้ตัว อีกคนก็เดินเข้ามาพอดี

"เรียกฉันเหรอคะ"

จ่ากรรีบหันไป

"ใช่ครับคุณเดือน"

หญิงสาวหัวเราะ

"ฉันดาวค่ะ"

เสียงหัวเราะดังลั่นทั้งอนามัย

แม้แต่ใบข้าวยังต้องยกมือปิดปาก

ศรันย์ถึงกับหัวเราะจนสำลักน้ำ

จ่ากรกุมหน้าผาก

"ผมจะลาออก...จากการเป็นผม!!!"

แต่แล้ว...

เสียงเอะอะโวยวายก็ดังมาจากหน้าประตู

"หมอ!"

"ช่วยด้วย!"

ทุกคนหันขวับ

ชาวบ้านหลายสิบคนกำลังช่วยกันหามผู้ป่วยเข้ามา

หนึ่งคน...

สองคน...

สามคน...

จนสุดท้ายมีถึงหกคน

ทุกคนมีอาการเหมือนกันอย่างน่าประหลาด

คนหนึ่งหัวเราะลั่นทั้งที่น้ำตาไหล

อีกคนร้องไห้จนตัวสั่น

อีกคนเอาแต่กอดเสาแล้วพูดว่า

"อย่าเข้ามา..."

"อย่าเข้ามา..."

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถึงกับใช้ศีรษะโขกพื้น

อีกคนพยายามกัดแขนตัวเองจนเลือดซึม

"เร็ว!"

หมอแขไทตะโกน

"เดือน เตรียมห้องฉุกเฉิน!"

"ดาว ฉีดยาคลายกังวล!"

"ป้าหอม ช่วยตรึงตัวคนไข้!"

ใบข้าวกับศรันย์รีบเข้าไปช่วยทันที

ทั้งสองตรวจรูม่านตา

วัดชีพจร

ตรวจระดับน้ำตาล

ฟังเสียงหัวใจ

เก็บตัวอย่างเลือด

ตรวจระบบประสาท

ทุกอย่างดำเนินไปตามมาตรฐานการแพทย์อย่างเคร่งครัด

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

ผลตรวจทั้งหมดทยอยออกมา

ใบข้าวมองกระดาษในมืออย่างไม่เชื่อสายตา

"ไม่มีสารเสพติด..."

ศรันย์ส่ายหน้า

"เลือดปกติ"

"เกลือแร่ปกติ"

"น้ำตาลปกติ"

"การทำงานของหัวใจก็ปกติ"

หมอแขไทตรวจคนไข้ซ้ำอีกครั้ง

ก่อนถอนหายใจยาว

"ไม่มีประวัติโรคจิตเวช..."

"ไม่มีไข้"

"ไม่มีพิษสัตว์"

"ไม่มีพิษจากพืช"

"ไม่มีสารพิษ"

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ

ใบข้าวกำแฟ้มแน่น

"เป็นไปไม่ได้...คนไข้ตั้งหกคนจะมีอาการเหมือนกันหมดได้ยังไง"

ศรันย์พึมพำเบา ๆ

"เหมือน...ทุกคนกำลังเห็นอะไรบางอย่าง"

ทันใดนั้น...

ผู้ป่วยหญิงคนหนึ่งกรีดร้องสุดเสียง

ก่อนชี้ไปยังมุมห้อง

"มันมาแล้ว!มันยืนอยู่ตรงนั้น!"

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

แต่...

มุมห้องกลับว่างเปล่า

ผู้ป่วยอีกคนหัวเราะเสียงแหบ

"มันบอกว่าจะพาพวกเราไป..."

บรรยากาศภายในอนามัยเย็นเยียบลงอย่างประหลาดหมอแขไทหลับตานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองใบข้าวกับศรันย์ น้ำเสียงของอาจารย์ยังคงหนักแน่น

"เราทำตามหลักการแพทย์ครบทุกขั้นแล้วตอนนี้...ถึงเวลาลองอีกวิธี"

ใบข้าวเงยหน้าขึ้น

"อาจารย์หมายถึง..."

หมอแขไทพยักหน้า

"ไปบ้านหมอสิงห์"

ใบข้าวนิ่งงัน

ความทรงจำในคืนแรกที่เห็นน้ำสีดำ ตะปู และเส้นผม...ย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง เธอไม่อยากเชื่อ แต่ในเวลานี้...เธอก็ไม่มีคำอธิบายอื่นเช่นกัน...