LOGINShare
ตอนที่ 75 : ฮองเฮาทรงประชวร
publish date:
2026-08-09 06:51:18ตอนที่ 75 : ฮองเฮาทรงประชวร
ตำหนักกลางของฮองเฮาสว่างไสวทั้งที่เป็นยามดึก
เมื่อหลินเยว่เดินเข้ามา กลิ่นกำยานเข้มข้นจนทำให้นางขมวดคิ้วทันที ภายในตำหนักเงียบผิดปกติ นางกำนัลทุกคนก้มหน้าต่ำ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง แม้แต่ขันทีที่นำทางมาก็เดินเบาราวกับกลัวเสียงฝีเท้าของตนจะทำให้ผู้เป็นนายกริ้ว
ฮองเฮาประทับเอนอยู่บนตั่งนุ่ม พระพักตร์ซีดกว่าปกติ พระหัตถ์ข้างหนึ่งกุมพระเศียร อีกข้างวางอยู่บนพระอุระ ริมพระโอษฐ์แห้งเล็กน้อย พระเนตรมีรอยอ่อนล้าชัดเจน
หลินเยว่รีบคุกเข่า
"ถวายพระพรฮองเฮาเพคะ"
ฮองเฮาโบกพระหัตถ์เบา ๆ
"ลุกขึ้นเถิด ข้าเรียกเจ้ามาเพราะไม่อยากให้หมอหลวงพวกนั้นมาวุ่นวายอีก"
หลินเยว่ลุกขึ้นอย่างสำรวม
"พระอาการเป็นอย่างไรเพคะ"
ฮองเฮาหลับพระเนตรลง
"ปวดศีรษะ ใจสั่น นอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว บางครั้งเหมือนหายใจไม่เต็มอิ่ม หมอหลวงบอกว่าข้าอ่อนเพลีย จึงให้ยาบำรุง แต่ยิ่งกิน ข้ากลับยิ่งนอนไม่หลับ"
หลินเยว่เดินเข้าไปใกล้
"หม่อมฉันขอจับพระชีพจรเพคะ"
ฮองเฮายื่นพระหัตถ์ออกมา
หลินเยว่จับชีพจรอย่างตั้งใจ ชีพจรเร็วเล็กน้อย ไม่สม่ำเสมอบางจังหวะ แต่ไม่ถึงขั้นวิกฤต พระหัตถ์อุ่น มีเหงื่อบาง ๆ พระพักตร์เหนื่อยล้าอย่างชัดเจน
นางถามต่อ
"ช่วงหลายวันนี้ พระองค์บรรทมวันละกี่ชั่วยามเพคะ"
ฮองเฮาทรงนิ่งไป
นางกำนัลอาวุโสตอบแทนเสียงเบา
"บางคืนแทบไม่บรรทมเพคะ ทรงเป็นห่วงฝ่าบาท และยังต้องจัดการเรื่องฝ่ายใน"
หลินเยว่พยักหน้า
"พระกระยาหารล่ะเพคะ"
ฮองเฮาตรัส
"กินได้น้อย รู้สึกแน่นอก"
"พระโอสถที่เสวยอยู่ ขอหม่อมฉันตรวจได้หรือไม่เพคะ"
นางกำนัลรีบนำถาดยามาให้
หลินเยว่ตรวจยาทีละห่อ บางห่อเป็นยาบำรุงร่างกาย บางห่อช่วยให้เลือดลมเดิน แต่มีสองสามตัวที่มีฤทธิ์กระตุ้นร่างกายค่อนข้างแรง หากใช้ในผู้ที่พักผ่อนไม่พอและเครียดสะสม อาจทำให้ใจสั่น นอนไม่หลับ และปวดศีรษะมากขึ้น
นางวางยาลง
"พระอาการของฮองเฮา มิใช่เพราะร่างกายพร่องเพียงอย่างเดียวเพคะ"
นางกำนัลหลายคนเงยหน้าขึ้น
ฮองเฮาทอดพระเนตรนาง
"แล้วเป็นเพราะอะไร"
หลินเยว่ตอบอย่างระมัดระวัง
"หม่อมฉันเห็นว่าเกิดจากความเครียดสะสม การพักผ่อนไม่เพียงพอ และพระโอสถบางตัวกระตุ้นพระวรกายมากเกินไปเพคะ เมื่อร่างกายเหนื่อยล้าอยู่แล้ว แต่ยากลับกระตุ้นให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น พระองค์จึงยิ่งใจสั่น ปวดพระเศียร และบรรทมไม่หลับ"
หมอหลวงเวรที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบกล่าว
"แต่ยาพวกนั้นเป็นยาบำรุงชั้นดี"
หลินเยว่หันไปมอง
"ยาดี หากใช้ผิดคน ผิดเวลา หรือเกินความจำเป็น ก็กลายเป็นภาระของร่างกายได้"
ฮองเฮานิ่งไปครู่หนึ่ง
"เจ้าหมายความว่า ข้าป่วยเพราะยาที่กินด้วยหรือ"
"เป็นหนึ่งในสาเหตุเพคะ ไม่ใช่พิษ แต่เป็นผลข้างเคียงและการใช้ไม่เหมาะกับพระอาการในตอนนี้"
ห้องเงียบลงทันที
คำว่า ผลข้างเคียง เป็นคำที่หมอหลวงจำนวนมากไม่ชอบนัก เพราะมันทำให้ยาที่พวกเขาภูมิใจมีอีกด้านหนึ่งที่ต้องรับผิดชอบ
ฮองเฮาตรัสเบา ๆ
"เช่นนั้นควรทำอย่างไร"
"หยุดยาที่กระตุ้นพระทัยชั่วคราว ลดกำยานในห้อง เปิดให้อากาศถ่ายเทก่อนบรรทม งดงานเอกสารหลังยามค่ำ ให้เสวยอาหารอ่อน ย่อยง่าย และใช้ยาที่ช่วยผ่อนคลายอย่างอ่อนแทนยาบำรุงแรงเพคะ ที่สำคัญที่สุด คืนนี้พระองค์ต้องบรรทมจริง ๆ"
ฮองเฮาทรงยิ้มจาง ๆ
"เจ้ากล้าสั่งข้านอนหรือ"
หลินเยว่ก้มหน้า
"หม่อมฉันสั่งโรคเพคะ มิได้สั่งฮองเฮา"
พระนางหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกในหลายวัน
หลังจากนั้น หลินเยว่สั่งให้นางกำนัลลดกำยาน เปิดหน้าต่างเพียงเล็กน้อย เปลี่ยนผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดพระนลาฏ และจัดห้องให้เงียบลง นางให้หยุดยาบางห่อทันที แล้วเปลี่ยนเป็นน้ำอุ่นกับยาสมุนไพรอ่อน ๆ ที่ไม่กระตุ้นหัวใจ
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม สีพระพักตร์ของฮองเฮาค่อย ๆ ผ่อนคลายลง พระชีพจรช้าลงเล็กน้อย อาการใจสั่นลดลง และพระองค์เริ่มง่วงอย่างเป็นธรรมชาติ
ก่อนบรรทม ฮองเฮาลืมพระเนตรขึ้น
"หลินเยว่"
"เพคะ"
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้ามีสิทธิ์ดูแลเรื่องการแพทย์ในตำหนักฝ่ายใน ผู้ใดป่วย ผู้ใดใช้ยา ผู้ใดถูกละเลย เจ้าตรวจได้"
หลินเยว่ชะงัก
สิทธินี้ใหญ่กว่าที่นางคาด
"ฮองเฮา เรื่องนี้อาจทำให้หมอหลวงหลายคนไม่พอใจเพคะ"
ฮองเฮาหลับพระเนตรลงช้า ๆ
"พวกเขาไม่พอใจมาตั้งแต่เจ้าช่วยคนที่พวกเขาไม่อยากช่วยแล้ว"
พระสุรเสียงเบาลงเรื่อย ๆ
"แต่ข้าต้องการคนที่เห็นชีวิตคน มากกว่าหน้าตาของสำนักแพทย์หลวง"
หลินเยว่คุกเข่าลง
"หม่อมฉันจะทำสุดกำลังเพคะ"
ไม่นาน ฮองเฮาก็บรรทมลงจริง ๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายคืน
นางกำนัลอาวุโสยืนมองด้วยน้ำตาคลอ
"หลายวันมานี้ พระนางไม่เคยหลับสงบเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ"
หลินเยว่เก็บยาที่หยุดใช้แยกไว้
"อย่าให้พระองค์เสวยยาห่อเดิมอีกจนกว่าข้าจะตรวจครบทุกตัว"
นางกำนัลรีบรับคำ
เมื่อหลินเยว่เดินออกจากตำหนักกลาง ฟ้ายังมืดอยู่ แต่ลมยามดึกเย็นขึ้นมาก
เซียวอวี้เฉินยืนรออยู่ใต้ชายคา
"ฮองเฮาเป็นอย่างไร"
หลินเยว่ตอบ
"ดีขึ้นแล้ว ไม่ใช่โรคร้าย แต่เป็นความเครียด พักผ่อนไม่พอ และยาบำรุงที่แรงเกินไป"
เซียวอวี้เฉินมองนาง
"แล้วเหตุใดสีหน้าเจ้าดูหนักใจกว่าเดิม"
หลินเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง
"เพราะฮองเฮามอบสิทธิ์ให้ข้าดูแลตำหนักฝ่ายใน"
เซียวอวี้เฉินเข้าใจทันที
"นั่นแปลว่าเจ้าจะมองเห็นสิ่งที่คนจำนวนมากอยากซ่อน"
หลินเยว่พยักหน้า
"และพวกเขาก็จะยิ่งอยากปิดตาข้า"
ไกลออกไปในความมืด ตำหนักฝ่ายในเงียบสงัดราวกับหลับใหล
แต่หลินเยว่รู้ดีว่า หลังความเงียบนั้น มีโรค มีพิษ มีความลับ และมีมือของผู้มีอำนาจซ่อนอยู่มากกว่าที่นางเคยคิด
ตั้งแต่คืนนี้ นางไม่ได้เป็นเพียงหมอของฮ่องเต้
แต่นางกำลังจะกลายเป็นหมอของวังหลังทั้งวัง
Latest chapter
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับ
ตอนที่ 126 : ผู้ป่วยที่ถูกปล่อยกลับคืนนั้น หลินเยว่แทบไม่ได้หลับหลังหมอหลวงเจิ้งสั่งปล่อยผู้ป่วยอาการไม่หนักห้ารายกลับบ้าน นางให้เซียวอวี้เฉินส่งคนติดตามไปเฝ้าดูเงียบ ๆ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องสังเกตว่าแต่ละบ้านใช้น้ำจากที่ใด มีใครแตะแผลหรือไม่ มีใครเริ่มมีไข้หรือไม่ และมีการใช้ผ้าร่วมกันหรือไม่เซี่ยชิงเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะบันทึกจนดึก จึงเอาน้ำอุ่นมาให้"ท่านหัวหน้า ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"หลินเยว่รับถ้วยมา แต่ไม่ได้ยกดื่มทันที ดวงตายังคงมองแผนผังตรอกหลังตลาดตะวันออกที่วาดอย่างเร่งรีบ บนกระดาษมีชื่อบ้าน จุดบ่อน้ำ เส้นทางตลาด และเครื่องหมายวงกลมสีแดงที่แทนผู้ป่วยแต่ละราย"ห้าคนที่ถูกปล่อยกลับ อยู่คนละตรอกหรือไม่"เซี่ยชิงเปิดสมุดตอบ"สองคนอยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก หนึ่งคนอยู่ตรอกขายฟืน หนึ่งคนอยู่ใกล้สะพานหิน และอีกคนอยู่บ้านเช่าหลังโรงย้อมผ้าเจ้าค่ะ"หลินเยว่วางถ้วยลง"ถ้าเป็นพิษจากยาอย่างเดียว คนในบ้านที่ไม่ใช้ยาจะไม่ป่วย แต่ถ้าเป็นการติดเชื้อจากแผล ผ้า น้ำ หรือสัมผัสใกล้ชิด คนในบ้านจะเริ่มมีไข้ภายในหนึ่งถึงสองวัน"เซี่ยชิงหน้าซีด"ท่านคิดว่าจะเกิดจริงหรือเจ้าคะ"หลิน
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษ
ตอนที่ 125 : ไม่ใช่แค่พิษเรือนแยกโรคหลังสำนักแพทย์หลวงเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำต้ม ผ้าสะอาด สมุนไพร และความหวาดกลัวตั้งแต่เช้าจนถึงยามบ่าย ผู้ป่วยแผลดำจากตลาดตะวันออกเพิ่มขึ้นไม่หยุด จากสิบกว่ารายกลายเป็นสามสิบ จากสามสิบกลายเป็นเกือบห้าสิบ บางคนถูกพยุงมา บางคนถูกหามมา บางคนยังเดินได้แต่ไข้สูงจนตาลอย บางคนแผลคล้ำเหมือนถูกยากัดเนื้อ และบางคนแผลเล็กเพียงปลายนิ้วกลับมีรอยดำลามอย่างผิดธรรมชาติหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะบันทึกผู้ป่วย สมุดหลายเล่มถูกเปิดเรียงกัน เซี่ยชิงจดจนข้อมือแทบแข็ง ซูหนิงกับพยาบาลฝึกหัดเดินสลับเข้าออกเรือนแยกไม่หยุดเสียงหนึ่งดังขึ้นจากมุมซ้าย"ผู้ป่วยรายที่สี่สิบเอ็ดเจ้าค่ะ ไข้สูง แผลดำที่ข้อมือ ใช้ยาทาตลาดตะวันออกสองครั้ง"อีกเสียงดังจากด้านขวา"รายที่สี่สิบสอง ไข้สูง อ่อนแรง แผลดำที่ข้อเท้า ใช้ยาทาครั้งเดียว"ซูหนิงรีบเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด"ท่านหัวหน้า รายที่สี่สิบสามไม่มีประวัติใช้ยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่เงยหน้าขึ้นทันที"แน่ใจหรือ"ซูหนิงพยักหน้า"เจ้าค่ะ เขาเป็นชายแก่ขายฟืน อยู่ตรอกหลังตลาดตะวันออก มีแผลถลอกเล็กที่หลังมือ เขาบอกว่าไม่ได้ซื้อยา เพราะไม่มีเงิน ลูกชายยืนย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาด
ตอนที่ 124 : แผลประหลาดในตลาดยามเช้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ประตูเรือนรักษาชั่วคราวหลังสำนักแพทย์หลวงก็ถูกเคาะรัวจนคนเฝ้าเวรสะดุ้งตื่นเสียงร้องจากด้านนอกดังปนกับเสียงลมหอบและเสียงคนพยายามพยุงกันเข้ามา"หลินหมอหญิง ช่วยด้วย""แผลของพ่อข้าดำไปหมดแล้ว""ลูกข้าไข้ขึ้นทั้งคืน""ข้าแค่ทายาแผลถลอก เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้"ซูหนิงรีบออกไปเปิดประตู เมื่อเห็นภาพตรงหน้า นางชะงักจนลมหายใจสะดุดชาวบ้านเจ็ดแปดคนยืนรวมกันอยู่หน้าประตู บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็ก บางคนเดินกะเผลกด้วยขาที่พันผ้าเก่าไว้ ทุกคนมีสีหน้าแตกตื่นเหมือนเพิ่งหนีจากภัยร้ายสิ่งที่ทำให้ซูหนิงหน้าซีดคือแผลของพวกเขาบางรายเป็นเพียงรอยถลอกที่แขน แต่ขอบแผลกลับคล้ำดำผิดปกติ ผิวรอบ ๆ บวมแดงและร้อนจัด
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายา
ตอนที่ 123 : ตามล่าพ่อค้ายาฝุ่นบนถนนสายเก่าด้านตะวันตกของเมืองหลวงยังไม่ทันจางดี องครักษ์ของเซียวอวี้เฉินก็ออกจากประตูเมืองไปแล้วสามกลุ่มกลุ่มแรกตามเส้นทางเกวียนสมุนไพรกลุ่มที่สองตรวจร้านยานอกเมืองกลุ่มที่สามปลอมตัวเป็นพ่อค้ารับซื้อสมุนไพร เดินทางไปยังจุดพักม้าและโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ที่พ่อค้ายามักใช้หลบสายตาราชการเซียวอวี้เฉินยืนอยู่หน้าประตูเมือง ดวงตาคมมองรอยล้อเกวียนบนดินแห้ง"เขาหนีเร็วเกินไป"องครักษ์คนสนิทกล่าว"เหมือนรู้ล่วงหน้าว่าจะถูกตามพ่ะย่ะค่ะ"เซียวอวี้เฉินตอบเสียงเย็น"ไม่ใช่เหมือน เขารู้"เขาหันกลับไปมองกำแพงเมืองสูงใหญ่"ในคลังหลวงมีคนช่วยออกใบผ่านทาง ในประตูเมืองมีคนปล่อยผ่าน ในสำนักแพทย์มีคนรีบใช้ยา ทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญ"องครักษ์ก้มศีรษะ"จะให้จับเจ้าหน้าที่คลังหลวงทั้งหมดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""จับคนที่ลงนามก่อน แต่อย่าให้ข่าวแพร่ ข้าต้องการรู้ว่าพ่อค้ายานั้นติดต่อใครก่อนออกเมือง""พ่ะย่ะค่ะ"ขณะเดียวกัน ในห้องตรวจยาของสำนักแพทย์หญิง หลินเยว่ไม่ได้ออกไปตามคนร้ายด้วยตนเองนางอยู่กับสิ่งที่คนร้ายทิ้งไว้ขวดผงสมานชีพน้ำล้างแผลของฉู่เซิงเศษผงจากถ้วยทดลองและชิ้นเนื้
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียง
ตอนที่ 122 : ผลข้างเคียงเสียงร้องของฉู่เซิงดังอยู่ในเรือนทำแผลตลอดครึ่งคืนแผลที่น่องซึ่งเมื่อวานยังเป็นเพียงแผลติดเชื้อเล็ก ๆ บัดนี้ขอบแผลกลับคล้ำลงอย่างน่ากลัว เนื้อบางส่วนแห้งแข็งเหมือนถูกไฟกัด รอบแผลบวมแดงลามออกไป ผิวร้อนจัดจนซูหนิงแตะเพียงเบา ๆ ก็รีบชักมือกลับหลินเยว่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าเย็นสงบ แต่ดวงตาแข็งกร้าว"ยานี้ไม่ได้ช่วยสมานแผล มันกัดเนื้อ"หมอหลวงหลิวยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าซีดเผือด เขาอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่ทุกครั้งที่มองแผลของฉู่เซิง คำพูดก็เหมือนติดอยู่ในลำคอหลินเยว่หันไปถามเสียงเรียบ"ท่านใช้ปริมาณเท่าใด"หมอหลวงหลิวกลืนน้ำลาย"เพียงเล็กน้อย""เล็กน้อยของท่านคือเท่าใด"เขาเงียบเซี่ยชิงเปิดสมุดบันทึกเสียงดัง"ไม่มีบันทึก ไม่มีเวลา ไม่มีปริมาณ ไม่มีชื่อผู้จ่ายยาเจ้าค่ะ"หลินเยว่มองหมอหลวงหลิว"นี่คือเหตุผลที่ยาใหม่ต้องถูกควบคุม"ฉู่เซิงร้องครางอีกครั้ง"ขา...ข้าปวดมาก..."หลินเยว่หันกลับไปทันที"เตรียมน้ำต้มเย็นเพิ่ม ผ้าสะอาด มีดเล็ก คีม และถาดรับเนื้อตาย"ซูหนิงหน้าซีดแต่รับคำหนักแน่น"เจ้าค่ะ"หมอหลวงหลิวสะดุ้ง"เจ้าจะทำอะไร"หลินเยว่ตอบโดยไม่มองเขา"ตัดเนื้อตาย
หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์ ตอนที่ 121 : ทดลองยา
ตอนที่ 121 : ทดลองยารุ่งเช้าวันถัดมา ยาสมานชีพทั้งสิบสองขวดถูกวางอยู่ในห้องตรวจยาชั่วคราวหลินเยว่สั่งปิดประตูหน้าต่างครึ่งหนึ่งเพื่อกันลมแรง แต่ยังเปิดช่องให้แสงส่องเข้ามาชัดเจน บนโต๊ะมีผ้าขาว กระดาษบันทึก ถ้วยกระเบื้อง น้ำต้มเย็น น้ำอุ่น มีดเล็ก เข็มคีบ และกล่องไม้สำหรับเก็บตัวอย่างเซี่ยชิงยืนอยู่ข้างนาง มือถือพู่กันพร้อมจดทุกคำซูหนิงกับอวี้หลันยืนอยู่ด้านหลัง ทั้งสองถูกสั่งให้สังเกต แต่ห้ามแตะต้องยาโดยไม่รับอนุญาตหลินเยว่หยิบขวดแรกขึ้นมาขวดกระเบื้องสีดำเล็ก ๆ ดูเรียบร้อยเกินไป ปิดผนึกอย่างดี มีกลิ่นสมุนไพรหอมเย็นลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เปิด แต่กลิ่นขมลึกที่ซ่อนอยู่ภายในทำให้นางไม่สบายใจ"เริ่มบันทึก"เซี่ยชิงรีบก้มลงเขียนหลินเยว่กล่าวช้า ๆ"วันที่หนึ่งของการตรวจยาสม
