ตอนที่ 2/2 พี่คนสวยหัวแข็ง

“นั่งให้มันดีๆ แล้วก็หุบปากด้วย” เสียงดุกำชับสั่ง แต่คนโดนดุกลับปรือตามองด้วยใบหน้าหวานแดงก่ำ มือขาวกระชากคอเสื้อตะวันด้วยความไวแสงอย่างที่ชายหนุ่มไม่ทันตั้งตัว จึงเซถลาเข้าหาร่างเล็ก ใบหน้าเขาและเห็ดหอมห่างกันแค่คืบเดียว

“เป็นใครวะมาสั่ง ชอบทำตัววุ่นวายอะ อยากโดนดีหรือไง!”

ลมหายใจเคล้ากลิ่นละมุดเปล่งคำพูดคำจาขู่เข็ญ พ่นน้ำลายกระเด็นเป็นฝอยใส่หน้าเขาเต็มๆ

“ใครกันแน่ที่จะโดนดี ตัวเองเมาเหมือนหมาแบบนี้ระวังตัวไว้เถอะ เดี๋ยวก็พาไปปล่อยทิ้งข้างทางซะหรอก” นิ้วแกร่งจิ้มแรงๆ ไปที่หน้าผากมนจนเห็ดหอมนั้นแทบจะหงายหลัง

ตะวันปัดมือขาวออกจากคอเสื้อ ปิดประตูรถด้านหลังก่อนจะรีบพาตัวเองไปยังที่นั่งฝั่งคนขับ เสียงด่าทอของเห็ดหอมที่อาละวาดใส่เขาดังก้องในรถจนต้องสวมหูฟังและเปิดเพลงเสียงดังกลบเสียงน่ารำคาญของยายนั่น

และเนื่องจากเจ๊ปิงปองมีธุระกับที่บ้าน เขาจึงต้องขึ้นไปส่งเห็ดหอมถึงบนห้อง ตะวันเคยมาที่นี่แค่ครั้งสองครั้งเมื่อตอนที่ต้องมารับพี่สาว พี่ของเขาและเห็ดหอมเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่นิสัยต่างกันสุดขั้วจนงงว่ามาคบกันได้ยังไง

เห็ดหอมสิ้นฤทธิ์และหลับปุ๋ยไปแล้ว ตะวันถึงได้แบกร่างเล็กมาถึงห้องได้สำเร็จ ไม่อย่างนั้นอย่าหวังว่าคนอย่างยายนี่จะยอมให้เขาเข้าห้อง

“แล้วกูต้องมาทำอะไรแบบนี้เนี่ยนะ!” วางร่างเล็กลงบนเตียงก่อนจะยืนเท้าเอวมองด้วยสีหน้าหนักใจเต็มประดา หากเขายอมเป็นบอดีการ์ดให้เห็ดหอมแล้วต้องเจอความน่าปวดหัวแบบนี้ทุกวัน คิดดูอีกทีปฏิเสธเฮียคิเรย์ดีไหมวะกู…

ตะวันทำการถอดรองเท้าให้เธอ ก่อนจะตลบผ้าห่มคลุมร่างอรชรแบบลวกๆ แทน เสร็จแล้วจึงถ่ายรูปรายงานเฮียคิเรย์ เป็นอันว่าเสร็จหน้าที่เขา

“ไอ้ตะวัน!” ตกใจจนสะดุ้งเหมือนโดนผีหลอกเพราะจู่ๆ ยายนี่ก็ผุดลุกขึ้นนั่งและจ้องเขาตาเขม็งราวกับคนโดนผีเข้า

“ละเมอหรือไง ตกใจหมด! เมาก็นอนซะอย่ามานั่งจ้องฉันแบบนี้มันน่าขนลุก” มือแกร่งลูบหน้าอกตัวเองเบาๆ เรียกขวัญที่หนีกระเจิงไปเมื่อครู่ให้กลับมา

“แกคิดว่าแกเป็นใครถึงมาสั่งให้ฉันทำนั่นทำนี่ หา! ไอ้เด็กเวร”

“โห! ด่ากันขนาดนี้เลยเหรอวะ” ตะวันหน้าชาเหมือนเพิ่งโดนเห็ดหอมตบหน้าหมาดๆ เขาไม่รู้หรอกว่าในตอนนี้เห็ดหอมรู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอพูดอะไรออกมาบ้าง แต่เขาว่ากันว่าคนเมามักพูดความจริง พูดแต่ความในใจ และนี่ก็คงเป็นความในใจของเธอ

แสบฉิบหายเลย!

“ฉันอยู่ที่ไหน ที่นั่นก็ต้องมีแกโผล่มาเสนอหน้าตลอด ไม่รู้หรือไงว่าฉันไม่ชอบ แล้วก็เลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันสักที ฉันไม่ได้ใจดีเหมือนพี่แกนะ!”

“เอ้า! ยัยบ้านี่!! ด่าเสร็จแล้วชิ่งหลับเลยเหรอวะ” หากเป็นผู้ชายตะวันคงใช้ตีนปลุกขึ้นมาแล้วง้างหมัดต่อยซ้ายขวาให้สมกับความโมโห แต่เพราะเธอเป็นผู้หญิงนี่ไงถึงทำไม่ลง

ลมหายใจกรุ่นโกรธพ่นหนักๆ ออกมาเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ดุร้าย เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ ตามอาการหัวร้อนในตอนนี้

“ฮัลโหลครับเฮีย” ตะวันต่อสายหาเฮียคิเรย์ กรอกน้ำเสียงดุดันที่พยายามไม่ระเบิดโมโหออกมา

(ว่าไงตะวัน ออกจากห้องน้องเห็ดแล้วเหรอ)

“ยังครับ เพิ่งโดนด่าเสร็จสดๆ ร้อนๆ เนี่ย”

(ทะเลาะกันอีกแล้ว มึงอย่าไปใส่ใจนักเหอะ จะเอาอะไรมากกับคนเมา)

“แหมเฮีย ตอนเธอไม่เมาผมก็โดนด่าเหมือนกันเหอะ”

(แล้วมึงจะเอาไง โทร.มาปฏิเสธกูใช่ปะ) คิเรย์เตรียมใจยอมรับแล้ว แต่คำตอบของตะวันกลับไม่ใช่อย่างที่เขาคิด

“เปล่าครับ ผมแค่จะโทร.มาบอกเฮียว่าผมตกลงเป็นบอดีการ์ดให้ยัยนี่นะ เฮียอย่าลืมสัญญาที่บอกไว้ด้วยล่ะ”

(เชี่ยยย! มึงพูดจริงปะเนี่ย มันต้องแบบนี้สิวะ กูขอบใจมึงมาก กูไม่ลืมแน่นอน มึงรอดูร้านสักในฝันมึงได้เลย กูจะจัดให้แจ่มๆ)

และเมื่อเฮียคิเรย์วางสายไปแล้ว ตะวันยืนมองร่างเล็กของคนที่เขาต้องรับมือต่อจากนี้ คงปวดหัวฉิบหายเลยล่ะ

ตอนแรกเขาก็คิดจะปฏิเสธเฮียคิเรย์ไม่รับงานนี้แล้วนะ แต่มาโดนด่าแบบนั้นคิดเหรอว่าคนอย่างเขาจะยอมโดนด่าฟรีๆ ไม่มีทางซะหรอก

ตะวันเหลือบตาเห็นรีโมตเครื่องปรับอากาศ เขาก็หยิบมาปรับอุณหภูมิให้เย็นฉ่ำสุดขั้วปอด จากนั้นจึงดึงผ้าห่มของเห็ดหอมไปซ่อนในห้องแต่งตัว คืนนี้ขอให้แม่งนอนหนาวตายแบบนี้นี่แหละ ปากแซ่บดีนัก

“ฮึ! ขอให้ฝันร้ายเยอะๆ วิ่งหนีผี เจอซอมบี้ไล่กัด ให้ดีฉี่ราดรดที่นอนไปเลยก็ได้ยายตัวน่ารำคาญ”

เห็ดหอมตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัวจี๊ดๆ เหมือนทุกครั้งที่ดื่มหนักจนภาพตัด อุณหภูมิในห้องนั้นเย็นฉ่ำทำเธอจามออกมาติดๆ กันเหมือนจะเป็นหวัดด้วยซ้ำ มันหนาวมากจนต้องควานหารีโมตมาปรับอุณหภูมิให้ลดลง เมื่อคืนคงเผลอนอนทับแล้วไปโดนเข้าแน่เลย

“อ่า~ ผ้าห่มหายไปไหนเนี่ย ถึงว่าเย็นชะมัด” ลูบขนแขนตัวเองก่อนจะคลึงขมับที่ปวดตุบๆ ในเวลาต่อมาความทรงจำเมื่อคืนก็โผล่มาทักทาย

“ไอ้ตะวัน!!” จำทุกอย่างได้ขึ้นใจ เธอโทร.ไปโวยวายกับอาคิเรย์เรื่องที่ตะวันมารุ่มร่ามกับตัวเอง ไม่ว่าจะที่ผับหรือพากลับมาที่ห้อง แต่แทนที่อาจะเข้าข้างหลานสาวคนนี้ เรื่องมันกลับพลิกตาลปัตรเป็นอีกแบบ

“ว่าไงนะคะอา! อาจะให้ไอ้ตะวันมาเป็นบอดีการ์ดหนูเหรอ!” แทบไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน เสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดังกรวดๆ

(อืม ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ อาให้โอกาสหนูทำตัวดีๆ แล้ว หนูก็ยังดื้อไม่ยอมทำตามที่อาพูด มันก็ต้องมีคนคอยคุมพฤติกรรมหนูไง)

“อาคิเรย์! ไม่เอาแบบนี้นะ อาก็รู้หนูไม่ชอบไอ้ตะวัน มันปากหมา นิสัยไม่ดี ชอบว่าหนู…”

(แล้วตัวเองล่ะเห็ดหอม หนูก็เป็นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ หนูว่าคนอื่นยังไงให้เข้าตัวเอง)

“หนูเป็นหลานอานะ! อาจะทำแบบนี้กับหนูเหรอ”

เสียงถอนหายใจของคิเรย์ดังให้ได้ยิน เขาใจอ่อนให้เห็ดหอมมามากพอแล้ว ขืนปล่อยไว้แบบนี้อีก การทำตัวแย่ๆ ของเห็ดหอมต้องส่งผลร้ายแรงตามมาแน่

(อาทำได้มากกว่านี้อีกน้องเห็ดถ้ามันจะทำให้หนูเลิกดื้อแล้วก็คิดได้บ้าง ที่อาต้องเข้ามาจัดการเรื่องนี้แทนเพราะไม่อยากให้ถึงมือพี่หิรัญไง หนูก็รู้เวลาพ่อของหนูโมโหใครก็เอาไม่อยู่ หรืออยากให้เป็นแบบนั้น?)

หากให้พี่หิรัญจัดการ แน่นอนวิธีของอีกฝ่ายนั้นต้องเด็ดขาดสุดโต่งจนลืมไปว่านี่แหละคนที่ชอบตามใจและสปอยล์ลูกเก่ง

คิเรย์ไม่ต่อความยาวสาวความยืด กดวางสายทิ้งไป ถือว่าคำพูดเขาเห็ดหอมรับทราบแล้ว ส่วนจะเข้าใจหรือต่อต้านกว่าเดิมนั้นก็จะรอดูอีกที หากแต่เขามั่นใจมากว่าตะวันจะช่วยกำราบนิสัยของเธอได้

คนโดนวางสายใส่โมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง ต่อไปนี้ชีวิตเธอจะมีผู้ชายที่ชื่อตะวันคอยตามติดเป็นเงาตามตัว มันโมโหเหมือนใจจะระเบิดแตกจนต้องกรี๊ดเสียงดังระบายความอัดอั้นนี้ออกมาซะ

“อยากเป็นบอดีการ์ดให้ฉันนัก ฉันจะทำให้แกปวดหัวตายไปเลยไอ้บ้าตะวัน!”