ตอนที่ 2/1 พี่คนสวยหัวแข็ง

“พวกเฮียนัดผมมาที่นี่ มีอะไรจะคุยกับผมเหรอ”

ตะวันนั่งอยู่ในวงสนทนาที่มีพวกของเฮียคิเรย์นั่งรายล้อม จ้องเขาเป็นตาเดียวอย่างกับมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย

ก่อนหน้านี้เขากำลังจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกกับเพื่อน แต่เฮียคิเรย์ดันโทร.ตามบอกมีเรื่องด่วนจะคุยด้วย เขาจึงพาตัวเองมายังร้านอาหารอีกแห่งที่เฮียคิเรย์นัดไว้

“กูมีเรื่องจะให้มึงช่วย”

“เรื่องอะไรครับเฮีย” ตะวันฉีกยิ้มรออีกฝ่ายพูดออกมา กับพวกเฮียทุกคนเขาเต็มใจช่วยทุกอย่างอยู่แล้ว

“มึงมาเป็นบอดีการ์ดให้น้องเห็ดหน่อยได้ไหม” แต่ต้องไม่ใช่เรื่องยายนี่สิวะ

“เฮียว่าไงนะ! จะให้ผมเป็นบอดีการ์ดยัยนั่นน่ะเหรอ” ถึงกับต้องทวนถามซ้ำอีกรอบเผื่อตัวเองได้ยินผิดไป แต่เมื่อเฮียคิเรย์พยักหน้าให้ช้าๆ ตะวันก็รู้แล้วว่าโชคร้ายกำลังจะเกิดขึ้นกับเขา

“มึงช่วยกูหน่อยนะตะวัน มึงก็น่าจะรู้ช่วงนี้น้องเห็ดออกเที่ยวบ่อย แล้วยังมีเรื่องมั่วผู้ชายมาเกี่ยวอีก มีแต่มึงนี่แหละที่หลานกูไม่ชอบและไม่มีทางยุ่งด้วยแน่นอน มึงมาคุมพฤติกรรมน้องเห็ดให้กูทีเหอะ” สายตาและน้ำเสียงเฮียคิเรย์อ้อนวอนกว่าทุกครั้ง เขย่าใจเขาให้โอนเอนง่อนแง่น แม้ว่าคำขอของเฮียนั้นแทบทำเขาปฏิเสธออกมาตั้งแต่แรกเลยก็ตาม

แต่พอเฮียมาอ้อนขอกันแบบนี้ เขาก็เริ่มอึดอัดทำตัวไม่ถูก จะว่าเกรงใจมันก็ใช่ แต่อีกใจก็ต้องคิดทบทวนกับตัวเอง ให้เขาเป็นบอดีการ์ดคุมพฤติกรรมเห็ดหอม ผู้หญิงที่น่ารำคาญที่สุดในโลก เขาคงอกแตกตายตั้งแต่วันแรก

“เฮียหาคนอื่นไม่ได้เหรอ ผมไม่อยากทำ” ตัดสินใจบอกไปตรงๆ แต่เฮียคิเรย์ก็สวนกลับมาทันที

“คนอื่นไม่ได้ มันต้องเป็นมึงเท่านั้น กูไม่ได้จะให้มึงช่วยฟรีๆ นะตะวัน กูมีข้อเสนอมาแลกเปลี่ยน”

“ยังไงวะเฮีย” คิ้วเข้มยิ่งขยับชิดกัน สีหน้างุนงงเป็นที่สุด

“กูรู้มาจากไอ้คัสว่ามึงอยากเปิดร้านสักเป็นของตัวเองใช่ปะ” เมื่อคิเรย์ถามอีกฝ่ายออกไป เขาก็หันไปมองมาร์คัสคนให้ข้อมูล มาร์คัสเป็นแฟนกับพี่สาวของตะวัน จะเรียกว่าพี่เขยก็ได้ จึงไม่แปลกที่มาร์คัสจะรู้รายละเอียดยิบย่อยต่างๆ เกี่ยวกับเด็กหนุ่ม เพราะตะวันก็สนิทกับพี่เขยตัวเองพอสมควร

“ถ้ามึงยอมเป็นบอดีการ์ดให้น้องเห็ด กูจะเปิดร้านสักให้มึง มึงเล็งร้านแถวย่านxxไว้นี่ แต่ร้านนั้นยังไม่ยอมเซ้งให้มึงใช่ไหมล่ะ ถ้ามึงช่วยกูนะ กูจะทำให้ร้านนั้นตกเป็นของมึง” คำพูดของคิเรย์ล่อตาล่อใจตะวันพอสมควร เขาอยากมีร้านสักเป็นของตัวเองและร้านที่เล็งไว้ก็อยู่ในย่านทำเลดีแถมยังมีมหา’ลัยใกล้ๆ ด้วย คิดว่าถ้าได้ร้านนั้นมากิจการคงไปได้สวย ติดอย่างเดียวก็ตรงที่เจ้าของคนเก่าไม่ยอมขาย แต่เมื่อคิเรย์เสนอมาแบบนี้ มันทำเขาใจไขว้เขวไม่น้อยเลยล่ะ

“กูจ้างมึงด้วยนะ ไม่ได้ให้มึงทำฟรีๆ” คิเรย์กล่อมตะวันทีละนิด เห็นสีหน้าค่อยๆ คิดไตร่ตรองนั้นแล้วก็อยากให้ตะวันรับข้อเสนอตัวเองสักที

“มึงคิดดูดีๆ นะตะวัน คุ้มกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ไอ้คิเรย์ทั้งเปิดร้านสักให้มึงไม่พอ มึงยังได้เงินจากมันอีก เป็นกูนะกูไม่ปฏิเสธหรอก” มาร์ตินช่วยบิ้วอีกคน ตอนนี้สายตาทุกคู่กำลังมองเขา เกิดเป็นความกดดันที่ทำให้กลืนน้ำลายไม่ลง

“มันจะไม่คุ้มก็ตรงที่ผมทะเลาะกับยัยนั่นจนเสียสุขภาพจิตนี่แหละ” เขารู้ตัวเองดีว่าเป็นคนยังไง โผงผาง เด็ดขาด ปากปีจอ หากต้องตามดูแลเห็ดหอมที่นิสัยเสียไม่แพ้กันมีหวังทะเลาะจนเส้นเสียงอักเสบกันพอดี แค่คิดก็เห็นหายนะลางๆ แล้ว

“งั้นมึงทดลองงานดูก่อนไหม”

“ทดลองงานเหรอเฮีย ยังไงวะ?” ตะวันไม่ชอบสายตาที่พวกเฮียทุกคนมองเขาในตอนนี้เลย มันดูเจ้าเล่ห์แบบที่เขารู้สึกใจคอไม่ดี

“ก็ไปทดลองเป็นบอดีการ์ดให้น้องเห็ดก่อน ถ้ามึงไม่ไหวจริงๆ ไม่อยากทำกูจะไม่ขอร้อง ไม่บังคับมึงอีกเลย ตกลงไหม” แบบนี้นี่เอง จะว่าไปก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้ทดสอบความอดทนของตัวเองด้วยว่าหากต้องทนเป็นที่รองมือรองตีนให้ยายนั่นจะทนเธอได้สักเท่าไรกันเชียว

“ก็ได้เฮีย ผมตกลง”

การทดลองงานของตะวันไม่ได้มีอะไรยุ่งยากมาก แต่ความปวดหัวนั้นเกินคำว่ามากแน่นอน เฮียคิเรย์โทร.คุยกับผู้จัดการส่วนตัวของเห็ดหอมถึงเรื่องที่จะให้เขาลองไปเป็นบอดีการ์ดดูแลยายนั่น ต่างคนต่างรับทราบเข้าใจกันเป็นอย่างดี

ทว่าไม่คิดเลยในขณะที่เขากำลังนอนทำใจครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ล่วงหน้าหากอยู่กับยายตัวแสบน่ารำคาญ สายเรียกเข้าจากเฮียคิเรย์ช่วงกลางดึกก็ทำเขาหายใจไม่ทั่วปอด

(มึงพร้อมเริ่มทดลองงานยัง)

“ตอนนี้เหรอเฮีย อย่าบอกนะว่า…”

(เออ อย่างที่มึงคิดนั่นแหละ อีกแล้ว..)

ไอ้คำว่าอีกแล้วของเฮียคิเรย์และตามมาด้วยเสียถอนหายใจดังเฮือกจนเหมือนลมหายใจของเฮียนั้นเป่ารดข้างหูเขาจริงๆ ตะวันรู้เลยว่าความปวดหัวที่เขาไม่อยากเจอมาหากันเร็วกว่าที่คิด

เขารีบลุกแต่งตัวและออกจากบ้านไปตามโลเคชันที่เฮียคิเรย์ส่งมาให้ มันเป็นผับลับๆ ที่น้อยจะรู้จักและไปเที่ยวเพราะค่อนข้างคัดเลือกลูกค้าและที่สำคัญจองโต๊ะยากมากด้วย แต่ก็เหมือนเดิมที่ตะวันผ่านเข้ามาได้อย่างง่ายดายเพราะบารมีของเฮียคิเรย์

เขาตรงไปยังห้องวีไอพีที่มีเป้าหมายอยู่ด้านใน เหตุการณ์มันโคตรจะเดจาวูสุดๆ เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วเจอแม่ตัวดีอยู่กับผู้ชาย

แถมครั้งนี้ผู้ชายตั้งสองคน! เชื้อแรดๆ ไม่รู้ว่าไปติดใครมา เพราะเมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้

“แกอีกแล้ว!” เห็นหน้ากันก็เหวี่ยงใส่ เจอหน้าเขาเหมือนเจอเชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ แล้วเธอคิดว่าตัวเองคิดแบบนี้อยู่คนเดียวหรือไง เขาก็คิดเหมือนกันนั่นแหละ

“ยังไม่เลิกทำตัวประชดเป็นเด็กๆ อีกเหรอ”

“แล้วมันหนักส่วนไหนของแกไม่ทราบ” เห็ดหอมนั้นยืนโงนเงนเพราะฤทธิ์สุราจนต้องหันไปเกาะคอผู้ชายคนข้างๆ ถึงตอนนั้นตะวันก็ไม่ได้ใจเย็นอีกต่อไป

“มานี่!”

“ว๊ายยยย!” ร่างเล็กโดนกระชากเข้ามาหาตัว แขนบอบบางเกือบจะหลุดเพราะแรงหมาบ้าของตะวัน

“ปล่อยให้ตัวเองเมาขนาดนี้ได้ยังไงวะ” ตะวันส่ายหน้าเหนื่อยหน่ายรำคาญพฤติกรรมสุดเอือมระอาของเห็ดหอมที่ไม่รู้จักรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้เลย เป็นถึงดาราดังมีชื่อเสียงแต่ดูทำตัวเข้าเถอะ

เธอดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนที่กอดรัดล็อกคอไว้แน่น สบถด่าทอเสียงดังโวยวายตามประสาคนเมาจนอยากหาอะไรมายัดใส่ปากจะได้เงียบสักที

“ที่นี่มีกฎรักษาความลับของลูกค้า หวังว่าพวกมึงสองคนคงไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดที่ไหนนะ”

“คะ…ครับ แน่นอน พวกผมเป็นแค่พนักงานต้องทำตามกฏอย่างเคร่งครัดอยู่แล้วครับ” หนุ่มหน้าตี๋ที่เห็ดหอมเกาะคอเมื่อตะกี้พูดจาพินอบพิเทาเพราะกลัวรังสีอันตรายจากสายตาคมเข้มที่ตะวันเพ่งมองเหมือนจะเข้ามาหาเรื่องกัน ขืนพูดจาไม่เข้าหูหรือปากพล่อยคงจบไม่สวยแน่นอน

เห็ดหอมยังไม่สิ้นฤทธิ์แต่วันนี้เธอเมาพอสมควรทำให้เรี่ยวแรงในการต่อต้านลดลงเยอะกว่าเดิม แต่ถึงยังไงสำหรับตะวันยายตัวน่ารำคาญก็ยังแรงเยอะอยู่ดี กว่าเขาจะพาตัวมาที่รถโดยไม่ให้คนอื่นเห็นหรือเป็นจุดสังเกตทำเอาเหงื่อแตก

เห็ดหอมแอบหนีเจ๊ปิงปองผู้จัดการออกมาเที่ยวตามลำพังเป็นรอบที่เท่าไรไม่รู้ของเดือนนี้ แต่ที่โดนจับได้จนตามตัวเจอก็เพราะคิเรย์คอยให้คนแอบสะกดรอยตามหลานสาวมาตลอด เขารู้อยู่แล้วว่านิสัยดื้อด้านหัวแข็งเอาแต่ใจของเห็ดหอมคงไม่หยุดทำตัวประชดพี่หิรัญได้ง่ายๆ เหมือนยิ่งตักเตือนก็ยิ่งเอาใหญ่ ต่อต้านหนักกว่าเดิม