ตอนที่ 3/1 พี่คนสวยหัวเสีย

หากถามว่าเห็ดหอมเป็นดาราที่มีชื่อเสียงและคนรู้จักเยอะหรือเปล่า ตอบได้เต็มปากเต็มคำว่าเธอมีชื่อเสียงโด่งดังพอสมควร ผลงานแจ้งเกิดของเธอมาจากภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เรื่องแรกที่ได้เป็นนักแสดงนำร่วมกับดาราดังในวงการหลายคน อีกทั้งฝีมือการแสดงของเธอเล่นดีเตะตาสมบทบาท ทำให้กลายเป็นขวัญใจคนดูและเริ่มมีแฟนคลับมากมายมาตั้งแต่นั้น

ในแต่ละเดือนเห็ดหอมมีงานเข้ามาเยอะแยะเต็มไปหมด เธอทำงานเหมือนเป็นหนี้ทั้งที่ครอบครัวตัวเองนั้นก็จัดอยู่ในขั้นอภิมหาเศรษฐี ต่อให้ไม่ทำงานก็นอนใช้เงินชาตินี้ไม่มีวันหมด ทว่ากลับเป็นคนขยันและรักในงานที่ตัวเองทำ อย่างวันนี้เห็ดหอมก็มีงานร่วมเปิดตัวอีเวนต์แชมพูยี่ห้อดังที่เธอเป็นหนึ่งในพรีเซนเตอร์ร่วมกับดาราอีกหลายคน

“หนูแต่งหน้าทำผมเสร็จแล้วนะเจ๊ เจ๊จะมาตอนไหนอะ” เสียงหวานคุยโทรศัพท์กับผู้จัดการส่วนตัว เนื่องจากเจ๊ปิงปองยังจัดการธุระของที่บ้านไม่เสร็จจึงจะตามมาในภายหลัง

(อีกสักหนึ่งชั่วโมงเลยแหละ แต่หนูไม่ต้องกลัวเหงานะ เจ๊ส่งคนไปดูแลหนูแทนเจ๊แล้ว นี่ก็คงใกล้ถึงแล้วมั้ง)

เห็ดหอมคิดว่าคงเป็นเพื่อนรุ่นน้องคนสนิทของเจ๊ปิงปองที่เคยมาช่วยดูแลเธอตอนถ่ายงานละครบ่อยๆ จึงไม่ได้ซักถามอะไรมาก

เมื่อวางสายแล้วทางทีมงานก็ให้เธอเข้าไปเปลี่ยนชุด เพื่อนดาราคนอื่นๆ ที่แต่งหน้าแต่งตัวเสร็จแล้ว เริ่มทยอยออกไปทีละคนๆ จนเหลือแค่เธอเพียงคนเดียว

“อ่า~ รูดซิปยังไงเนี่ย” เห็ดหอมบ่นให้ตัวเองเบาๆ ที่มือเธอนั้นไม่สามารถเอื้อมรูดซิปด้านหลังของชุดเดรสตัวนี้ได้ ขณะอารมณ์หงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้น เสียงฝีเท้ากระทบพื้นเดินเข้ามาใกล้คงเป็นหนึ่งในช่างแต่งหน้าทำผมสักคน หรือไม่ก็ทีมงานที่ดูแลคอสตูม

“พี่คะ ช่วยรูปซิปให้หน่อยได้มั้ย” เสียงหวานขอร้องออกไปอย่างมีมารยาทก่อนที่ฝีเท้าของคนผู้นั้นจะเดินมาหยุดด้านหลังเธอพอดี

ความรู้สึกของเห็ดหอมบอกว่าคนคนนี้ตัวสูงกว่าเธอ เพราะได้ยินเสียงลมหายใจที่พ่นออกมาดังอยู่เหนือหัว ซึ่งคงไม่ใช่ผู้หญิงด้วย แต่เห็ดหอมก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะทีมงานที่นี่เป็น LGBTQ หลายคน

มือของเขาจับซิปที่อยู่เหนือบั้นท้ายของเธอค่อยๆ รูดขึ้นมาอย่างช้าๆ มีบางจังหวะที่มือของเขานั้นแตะสัมผัสแผ่นหลังเนียนขาวจนเห็ดหอมขนลุกเบาๆ กว่าจะรูดซิปเสร็จเธอเผลอกลั้นหายใจอยู่นาน

“เสร็จแล้ว” น้ำเสียงทุ้มเคลื่อนกระซิบเบาๆ ใกล้หู เห็ดหอมยังไม่ทันเอ่ยขอบคุณกลับต้องประหลาดใจเพราะเสียงนี้มันคุ้นมาก

เมื่อหมุนตัวหันกลับมาใบหน้าสวยหวานพลันเปลี่ยนเป็นโมโหเหมือนมีใครมาสับสวิตซ์ปรับเปลี่ยนอารมณ์ นัยน์ตาสวยเต็มไปด้วยความขุ่นมัว ก้าวขาถอยห่างร่างสูงอัติโนมัติ

“ไอ้ตะวัน!” เธอนึกอยากข่วนหน้าเขาให้แหกถ้าไม่ติดที่ว่าอีกฝ่ายก็หน้าตาเอาเรื่องอยู่ไม่ใช่น้อย “มาที่นี่ทำไม! แล้วเข้ามาได้ยังไง”

ตะวันเปลี่ยนเป็นกระตุกยิ้มเบาๆ กับคำถามนั้น สายตาที่จ้องตอบคนตัวเล็กกว่าไม่ได้มีแววหวั่นเกรงแม้แต่น้อย

“เธอเป็นคนความจำสั้นหรือไง เฮียคิเรย์ก็คงบอกเธอแล้วนี่ว่าต่อจากนี้ฉันจะเป็นบอดีการ์ดคอยติดตามเธอทุกฝีก้าว ที่เข้ามาในนี้ได้ก็เจ๊ปิงปองเป็นคนอนุญาต และฉันก็บอกทีมงานข้างนอกไว้แล้วด้วย”

ตะวันอธิบายอย่างละเอียดเพราะเขาไม่ชอบตอบคำถามซ้ำไปซ้ำมา ทว่าคนตรงหน้าดูเหมือนจะฟังไม่รู้เรื่องถึงได้ย้อนถามอีกครั้งด้วยสีหน้าโกรธๆ

“บอดีการ์ด? นี่เอาจริงดิ”

“ล้อเล่นมั้ง ก็ยืนหัวโด่อยู่เนี่ย” เขาต่อปากต่อคำทุกประโยค เห็ดหอมหัวเสียมากกว่าเมื่อสักครู่ที่รู้ว่าตะวันเห็นแผ่นหลังขาวๆ ของเธอเสียอีก

“อาคิเรย์ให้นายเท่าไร ฉันจะจ่ายให้มากกว่า…” เห็ดหอมยังพูดไม่ทันจบ อารมณ์จริงจังของเธอกลับถูกร่างสูงขัดขึ้นมาด้วยสีหน้าท่าทางสุดกวน

“รวยจริงโว๊ย ใช้เงินฟาดหัวเนี่ย” สองมือหนาล้วงกระเป๋า มุมปากนั้นยกยิ้มน่าหมั่นไส้จนคนมองขุ่นเคืองใจไม่ใช่น้อย เพราะดูท่าแล้วการเจรจาต่อรองนี้คงไม่ได้ผล

“รู้ว่ารวย แต่ช่วยเก็บเงินของเธอไว้ทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์เถอะ ต่อให้เธอใช้เงินฟาดหัวฉันยังไง ฉันขอยืนยันคำเดิม ฉันจะทำตามที่เฮียคิเรย์สั่งเท่านั้น”

เห็ดหอมมีสีหน้าหงุดหงิดไม่พอใจอย่างเห็นชัด เรียวคิ้วอ่อนสีน้ำตาลที่โดนวาดเขียนเป็นอย่างดีกำลังขมดเข้าหากันด้วยใบหน้าบึ้งตึงเพราะโดนขัดใจ ปากสวยขยับจะทำการโต้เถียงทว่าหนึ่งในทีมงานของอีเวนต์เดินมาตามตัวเธอเสียก่อน จึงต้องหยุดการทะเลาะกับตะวันไว้เพียงเท่านี้

ตลอดเวลาอยู่บนเวทีร่วมกับพรีเซนเตอร์คนอื่นๆ เห็ดหอมต้องฉีกยิ้มสดใส รักษาภาพลักษณ์ให้ดูดีอยู่เสมอเพราะกล้องจากสื่อหลายสำนักกำลังกดชัตเตอร์อยู่ตลอดเวลา เธอไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองอารมณ์เสีย หน้าตาบึ้งตึงได้ แม้ว่าเมื่อไรก็ตามที่สายตาคู่สวยปะทะร่างสูงมาดเข้มของตะวันซึ่งยืนรวมอยู่กับผู้จัดการของดาราพรีเซนเตอร์คนอื่นๆ และรู้ว่าเขาจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา ความหงุดหงิดที่กดทับเอาไว้ก็แทบทำให้เธอเก็บสีหน้าไม่อยู่ตั้งหลายรอบ

โชว์แสดงสินค้าตัวใหม่จบลง พรีเซนเตอร์บางคนยังคอยให้สัมภาษณ์กับนักข่าวและบางคนกำลังแจกลายเซ็นหรือถ่ายรูปร่วมกับแฟนคลับ

เห็ดหอมเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ทำแบบนั้น เมื่อลงจากเวทีเธอก็ตรงรี่ไปหาตะวันและส่งสัญญาณทางสายตาที่บอกให้เขารู้ว่าให้เดินตามมา ตอนนี้คนทั้งสองยืนอยู่ตามทางเดินเงียบเชียบ พื้นที่ส่วนบุคคลที่ไม่ต้องกลัวว่าพวกนักข่าวจะตามเข้ามาวุ่นวาย

“ฉันพูดจริงๆ นะ ขอเถอะ…อย่าทำอะไรแบบนี้ได้มั้ย” เสียงถอนหายใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความหงุดหงิดที่แพร่กระจายออกมา

“นายไม่ฝืนตัวเองเหรอที่ต้องมาคอยตามดูแลฉัน นายเองก็ไม่ชอบฉันเหมือนกันไม่ใช่หรือไง แล้วจะยอมทำตามอาคิเรย์ไปทำไมล่ะ” นี่คงเป็นครั้งแรกที่ตะวันเห็นว่าเห็ดหอมพยายามคุยดีด้วย เธอฉีกยิ้มเหมือนที่ยิ้มให้นักข่าวบนเวที แต่ดวงตาที่ควรสดใสกลับกดดันเขาเสียอย่างนั้น

“ถ้าเธอไม่ทำตัวขี้ประชดเหมือนเด็กๆ เฮียคิเรย์ก็คงไม่เครียดจนต้องให้ฉันมาเป็นบอดีการ์ดเธอหรอก ฉันตกลงกับเขาไปแล้ว ถ้าอยากให้เขายกเลิกข้อตกลงนี้เธอก็ต้องไปคุยกับเขาเอง” คำพูดเด็ดขาดจากปากตะวันทำคนตัวเล็กกัดฟันกรอด เพราะรู้ว่าต่อให้อ้อนวอนยังไงอาคิเรย์ก็คงไม่ใจอ่อนแน่นอน

เธอไม่ได้แค่รำคาญที่ตะวันมาเป็นบอดีการ์ดและต้องตามติดเป็นเงาเท่านั้น แต่ความประพฤติทุกอย่างก็จะต้องโดนหมอนี่จับจ้องและเอาไปฟ้องอาคิเรย์ด้วยนี่สิ ต่อไปจะทำอะไรก็ไม่สะดวกเลย หงุดหงิดโว๊ย!

“สองคนมายืนทำอะไรกันตรงนี้” เสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเห็ดหอมสะดุ้งนิดหนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย

“เจ๊มาได้สักที” เห็ดหอมงอแงใส่ผู้จัดการในขณะที่ตะวันยกมือไหว้สวัสดีเจ๊ปิงปองอย่างมีมารยาท

“เจ๊ปิงปองมาแล้ว นายก็กลับไปสิ แค่เจ๊คนเดียวก็ดูแลฉันได้ ฉันไม่ต้องการบอดีการ์ด มันน่ารำคาญ” อาการเอาแต่ใจเริ่มออกลายเมื่อคิดว่าตัวเองนั้นมีคนคอยให้ท้ายอย่างเจ๊ปิงปองอยู่ข้างๆ จึงอยากจะฟ้องอะไรก็ได้

“ไม่ไป ไม่ต้องมาไล่ให้เสียเวลา”

“เอ๊ะ! นายนี่มันยังไง เจ๊ไล่ไอ้บ้านี่ให้หนูด้วยนะ”

“พอๆ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” เจ๊ปิงปองยกมือปรามคนทั้งคู่ ก่อนจะหันมาทางเห็ดหอม “เจ๊ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก คุณคิเรย์กำชับหนักแน่นให้ตะวันคอยตามดูแลหนู เจ๊ไม่กล้าขัดคำสั่ง”

ใครๆ ต่างก็กลัวอาของเธอกันหมด ยิ่งได้ฟังเห็ดหอมก็ยิ่งมุ่นหน้าหงุดหงิด คิ้วตาถมึนตึงไปอีกหลายเท่า อารมณ์ของเธอในวันนี้ติดลบแบบสุดๆ

เจ๊ปิงปองลากเธอออกไปที่งานอีเวนต์เพราะยังมีนักข่าวอีกหลายคนรอสัมภาษณ์ ไหนจะเหล่าแฟนคลับไม่น้อยที่มารอถ่ายรูปอีก ซึ่งเวลาตรงนี้ทำให้เห็ดหอมเต็มที่และสนุกกับมันจนลืมเรื่องตะวันไปเสียสนิท

ทว่าเมื่ออีเวนต์จบลงและได้เวลาแยกย้าย ตะวันกลับไม่ยอมไปไหน เอาแต่ตามติดเธอและเจ๊ปิงปองด้วยสีหน้าท่าทางสุดนิ่งขรึม แต่บางครั้งที่เห็ดหอมเหลือบตาไปมองอย่างรำคาญ หมอนั่นก็ยิ้มกวนๆ ให้กันสักทีนึง เป็นอะไรที่น่าหมั่นไส้สุดๆ

“ทำไมเราไม่ไปทานข้าวกันแค่สองคนอะเจ๊ มีคนอื่นตามมาด้วยแบบนี้หนูจะกินลงได้ยังไง” แค่เห็นหน้าอีกฝ่าย ความอยากอาหารก็หมดไปเสียดื้อๆ เห็ดหอมจงใจพูดเสียงดังให้ตะวันได้ยิน คิดจะกระแทกแดกดันเขาให้ทนไม่ได้ ซึ่งก็น่าแปลกที่วันนี้ตะวันมีน้ำอดน้ำทนมากกว่าทุกครั้ง

“ก็เขาต้องตามมาดูแลหนูไง เลิกดื้อได้แล้วค่ะลูกสาว หนูไล่เขาไปไม่ได้หรอก” เจ๊ปิงปองเอ่ยเสียงอ่อน ทำงานกับเห็ดหอมมาตั้งกี่ปีทำไมจะไม่รู้ว่าวิธีที่ดีที่สุดในการพูดกับเธอคือเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ลูบบ่อยๆ เดี๋ยวก็ใจเย็นลงเอง

เมื่อรถจอดสนิทในลานจอดรถของภัตตาคารหรูขนาดใหญ่ เห็ดหอมได้ห้องทานอาหารที่เป็นส่วนตัวจากการต้อนรับของเหล่าพนักงานที่คุ้นชินกับเธอเป็นอย่างดีเพราะนี่คือร้านโปรด

“ตะวันอยากกินอะไรสั่งเลยนะ มื้อนี้เจ๊เลี้ยงเอง” เจ๊ปิงปองบอกกล่าวอย่างมีน้ำใจ

ครั้นอาหารมาเสิร์ฟ ของตะวันมีแค่พอร์คชอปจานเดียว ส่วนที่เหลืออีกเต็มโต๊ะจนละลานตาไปหมดนั้นเป็นของเห็ดหอม

ทีแรกเขาคิดว่าเห็ดหอมคงหาเรื่องดื้อแล้วประชดด้วยการสั่งอาหารมาเยอะๆ แต่แล้วกลับพบว่ามันไม่ใช่เพราะเธอกินทุกจานที่สั่งมาเลย ในตอนนี้เขาถึงมองอย่างอึ้งๆ เมื่อกินของตัวเองเสร็จไปนานแล้ว