บทที่ 3 ไม่ยอม

“งั้นดิฉันจะไปร้องกับสื่อ พาแม่ค้าในตลาดไปด้วย ได้ยินว่านับวันค่าแผงตลาดเจ๊ขึ้นเอาๆ สวนทางคุณภาพนี่คะ ท่อระบายน้ำทิ้งเหม็นเน่า มีแต่หนู แมลงสาบวิ่ง…”

“ยายเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!” เจ๊กงผลักเธออย่างแรง “คอยดูเถอะ เดี๋ยวแกได้เจอดีแน่”

“โอเค เจ๊พูดอย่างนี้ ดิฉันจะได้ไปลงบันทึกประวันไว้ เกิดอะไรขึ้นเจ๊จะได้เป็นผู้ต้องสงสัยคนแรกเลย”

ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางสีจัดจ้านชักถมึงทึง ดวงตามองเธอประหนึ่งจะฆ่ามากินเลือดกินเนื้อกันได้ 

“อย่าหยิ่งผยองให้มันมากนะ ไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน!” เจ๊กงตะคอกใส่ ก่อนหมุนตัวเดินออกไปจากร้านและปิดประตูเสียงดัง 

หึ เดี๋ยวหล่อนจะหาผู้ชายผิวเข้ม ตัวใหญ่ๆ หน้าตาน่ากลัวหน่อย มาขู่ ขี้คร้านยายอหังกานี่จะรีบย้ายออกจากร้านภายในไม่กี่วัน

แค่ผู้หญิงตัวคนเดียว กล้าดียังไงมาขู่เจ้าของตลาดดังที่มีพรรคพวกเยอะอย่างหล่อน

ส่วนชญานิศที่เห็นอีกฝ่ายเดินออกจากร้านไปก็พูลลมหายใจออกยาว คล้ายจะโล่งใจที่หญิงร้ายกาจนั่นออกไปจากร้านได้ ทว่าแววตายังเปี่ยมไปด้วยความกังวล เมื่อครู่หล่อนคงไม่ได้พูดลอยๆ ขึ้นมาแน่ 

ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องวางเรื่องพวกนั้นไว้ก่อน หญิงสาวมองสำรวจบรรยากาศร้านที่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นก็พอเดาได้ว่าลูกค้าน่าจะรู้สึกแย่มากแค่ไหน ทว่าพอได้เห็นภาพนั้นกับตาจริงๆ เธอก็ตระหนักได้ทันที คำว่า ‘แย่’ อาจน้อยเกินไป

ลูกค้าหลายคนตะลึงงัน ก่อนส่วนใหญ่จะรีบเดินออกจากร้าน เหลือเพียงสองคนที่กำลังยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่าย และพอเธอจะเดินเข้าไปขอร้องให้ช่วยลบคลิป พวกเขาก็รีบเก็บโทรศัพท์มือถือและเดินออกไปจากร้าน

“ทำยังไงดีคะพี่เจี๊ยบ พวกเขาต้องเอาไปลงโซเชียลกันแน่ๆ เลย” อริยาเดินมาเปรยเสียงเครียด

ชญานิศพยายามควบคุมสติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด 

“เราไม่ใช่คนผิดสักหน่อย ไม่ต้องไปกลัวหรอก” เธอรู้ว่ากำลังปลอบใจตัวเองอยู่ หากวิดิโอนั้นได้ลงไปในโซเชียลแล้วเธอไม่รู้เลยว่ากระแสจะไปในทางดีหรือทางร้ายกันแน่ ซึ่งหากเป็นอย่างหลัง…

เจ้าของร้านสาวไม่ฟุ้งถึงเรื่องที่ยังไม่เกิดต่อ ก่อนจะฝากอริยาดูแลร้าน และเดินไปยังร้านชาบูข้างๆ กัน เธออยากรู้ว่าเรื่องที่เจ๊กงพูดเมื่อครู่นั่นจริงรึเปล่า

อัพเดตอย่างนั้นเหรอ ไม่มีใครยอมทิ้งเงินลงทุนเจ็ดหลักง่ายๆ ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนผิดหรอก

“อื้ม พี่จะย้ายไปฝั่งตรงข้ามห้างที่กำลังสร้างน่ะ เพราะค่าเช่าตรงนั้นสูงกว่าตรงนี้ไม่เท่าไร นอกจากทำเลจะดีกว่าแล้ว ที่จอดรถก็เยอะกว่ามากด้วย ตรงนี้จอดได้แค่ไม่กี่คันเอง” เจ้าของร้านบุฟเฟ่ต์มีท่าทีเปลี่ยนไปจากวันก่อน เหมือนที่เจ๊กงว่าไว้ไม่มีผิด

“แล้วเงินที่ลงตรงนี้ล่ะคะ พี่โจจะทิ้งไปง่ายๆ เหรอ” จะปล่อยให้ใครเซ้งต่อก็ไม่ได้

“เฮ้อออ ช่วยไม่ได้เนอะ อยู่ต่อตรงนี้ก็ใช่ว่าจะขายดีมากมาย สู้ไปตรงโน้น ไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า”

“…”

“แต่พี่เข้าใจนะว่าคุณเจี๊ยบอยากอยู่ต่อ เพราะที่ตรงนี้เหมาะกับทำร้านกาแฟมากกว่า จะไปหาที่อื่นก็ยาก แต่เดี๋ยวพี่เจอที่ไหนดีๆ พี่จะบอก จะช่วยดูให้อีกแรงนะ”  

ชญานิศหันไปมองร้านตัวเองด้วยความรู้สึกท้อใจ จะให้ทิ้งเงินล้านไปจริงๆ เหรอ ค่าตกแต่งไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ

หญิงสาวไม่ได้ตอบรับหรือเซ้าซี้เจ้าของร้านข้างๆ ต่อ เธอเดินคอตกกลับไป และเมื่อยังไม่เห็นลูกค้าเข้ามาในร้าน เธอก็ยิ่งรู้สึกสังเวชตัวเองหนักกว่าเดิม

“เขาว่าไงบ้างคะพี่เจี๊ยบ พี่เขาจะยอมย้ายออกไหม” อริยารีบเปิดพัดลมพกพาพร้อมกับยื่นยาดมมาบริการให้เจ้านายสาว

ชญานิศรับมา ก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นลูกค้าใหม่เข้ามา เธอบอกให้อริยารีบไปรับออเดอร์ทันที

หญิงสาวมองไปรอบร้านที่ตัวเองลงทุนตั้งแต่ออกแบบ วางระบบน้ำ ระบบไฟใหม่จนไปถึงตกแต่งให้สวยงาม 

ยังไงเธอก็จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด เธอจะสู้ให้ถึงที่สุด หากไม่ได้เงินชดเชยสองล้าน เธอจะไม่ย้ายไปที่ไหน

ฮือออเป็นกำลังใจให้น้องกันนค่ะ ส่วนผู้ชายคนนั้นนน คงไม่ซ้ำเติมน้องน้า